Regen en geen regen...............

de Multnomah Falls

zondag 25 september

We gingen eerst maar eens op weg naar de Multnomah Falls, een waterval van meer dan 185 meter. Nog geen 20 mijl rijden; dat vonden we wel de moeite waard. En dat bleek het ook. Watervallen zijn altijd leuk om naar te kijken. Dus deze ook.De waarschuwing dat je iets warms aan moet trekken, en de leenparaplu's in de office daar, bleken wel wat overdreven, en de jacks, die we hadden aangedaan, waren absoluut overbodig. Het was nog droog ook,, dus we boften. Wat de regen betreft; die viel wel af en toe, maar er was ook heel veel zon, dus ook die voorspelling was wat over de top.

Vandaar gingen we weer naar het bekende treinstation met park en ride, en deden hetzelfde als gisteren. behalve dan dat Wim meteen in de trein al ontdekte dat hij zijn i-phone in de camper had laten liggen.......Dat vond hij wel zo vervelend dat hij na 2 haltes uitstapte; hij zou teruggaan en met een trein later komen. We spraken in de gauwigheid af elkaar om half drie voor het museum te zien...So far so good........
Ineens werd aangekondigd dat de trein niet verder ging en voor één trajekt werd vervangen door bussen; de hele dag. Vanwege een nieuwe busbaan die aangelegd werd. Ik besloot dan maar meteen, om daar op Wim te wachten. Dus 25 minuten rondgedrenteld, want Wim's trein had vertraging om dat de vervanging van de 'operator' (machinist) zich verslapen had en pas na een poos kwam opdagen. De verrassing op W's gezicht was groot toen hij me zeg! Enfin, we gingen samen verder. Onderweg in een impuls bedacht dat we misschien wel beter eerst door konden rijden, een paar haltes verder, om eerst naar de Rose Garden en de Japanese garden te gaan. Dat echter bleek niet zo'n goede beslissing. Beide tuinen liggen het Washington Park en nou hadden we ons toch echt weer vergist in afstanden en schaal! Om er te komen moesten we, zo verzekerde men ons, zeker anderhalf uur lopen van waar we waren en we beseften dat we op die manier gewoon de hele dag in dat Washington Park zouden zijn, terwijl we eigenlijk naar het museum wilden!!!

(maar er waren educatieve teksten op de muren

van de ondergrondse halte van Washigton Park!)

Dus: keerden we op onze schreden terug, namen weer de lift naar beneden , de trein naar het centrum. Daar vluchtten we met knorrende magen onder een stortbui in een aardig restaurant, vlakbij het Artmuseum. Lekker zitten smullen en geheel tegen mijn principe (het was pas half drie) een glas wijn genomen, en er van genoten.

Verder verliep de dag zoals we hadden gepland, nl met bezoek aan het museum. Grote collectie, heel mooi gebouw (twee gebouwen) en uiterst hulpvaardige suppoosten. (want ik raakte natuurlijk de weg weer kwijt.........ja Hanshoorn, dat doe ik ook regelmatig!) Was leuk.
]
Al met al weer een aktief dagje en al die dingen die gewoon kunnen gebeuren en je plannen kunnen vertragen; tja, het hoort er gewoon bij, net als regen.
De terugreis verliep voorspoedig, met even dat busritje er tussenin. In een trein die wel goedbezet, maar niet zo overvol was als gisteren. De camper stond er nog en we reden naar huis.
Nog even iets over Portland. Wim schreef er al iets over gisteren. Ik had en heb ook een heel prettig gevoel bij die stad. Heel veel kleurige mensen (in de tram gaan alle aankondigingen in Engels en Spaans), veel negerachtigen, maar ook Mexikaanse types, en natuurlijk Indiaanse
gezichten. Wim noemde al wat milieu-zaken . Ik voeg er aan toe: het openbaar vervoer is BINNEN  het centrum gratis; pas vanaf aan de centrumrand gelegen haltes hoef je te betalen en dan gaat het per zone. Voor ons was een dagpas 5 dollar en daarmee konden we de hele dag overal in. Verder vond ik het nogal opvallen dat mensen niet met een plastic tas lopen, maar altijd met katoenen of linnen tasjes, of een papieren zak.
En wat ik ook opmerkelijk vind........(of is het toeval?) is de sfeer in zo'n tram. Mensen zitten te lezen, okay, maar ook heel veel te praten, en ook echte gesprekken te voeren. Gisteren kwamen twee mensen binnen, een zwarte man en een blanke vrouw. Zaten toevallig naast me en er ontspon zich een gesprek, zomaar, alsof ze elkaar kenden. over politiek, discriminatie. Ze vonden allebei dat er nogal ""weird types" naar voren kwamen..ja zeg stel je voor Sarah Palin in het Witte Huis!!! Iemand anders keek om en zei "Yes, that would be a real sitcom!!".
Vandaag sprak een man me aan over de weinige plaatsen voor senioren in de tram (ik vind 10 per wagon niet zo weinig, maar goed...) ja, zei hij, er wordt al jaren over gepraat, om dat uit te breiden, maar NIETS gebeurt er hier. Weet U hoeveel ouderen er per jaar bij komen??? En hij noemde een duizelingwekkend getal. Nee, het ging slecht met Amerika, en de corruptie was het ergst. En het volk werd dom gehouden ook nog. We babbelden wat verder; hij had 5 jaar in de Navy gezeten en daardoor was hij ook overal in Europa geweest. Na pensionering had hij Portland uitgekozen om in te wonen; die plaats had de meeste pluspunten. Maar het werd er niet beter op. Enzenz. En ineens stapte hij uit. ' Ï wish you a good vacation and don't listen too much to old men like me!"

Er gebeurt van alles in die trein; heel leuk om naar te kijken en je zit er toch maar wat te zitten.Gekke mensen, interessante mensen, telefonerende mensen, discussie voerende mensen; leuk! Gisteren een ruziend echtpaar, vandaag weer zo'n metal-achtig stel met overal tatouages enringen in wenkbauw en uit de neus stekende dingen, Het toppunt vandaag was een meisje met in haar oorlel ingebouwde vergrootglaasjes met een middellijn van drie centimeter (!). En tot slot stapten er notabene vier zwaar bewapende agenten binnen met een "boef" in handboeien. "O, hoorde ik iemand zeggen "there comes a prisoner on board". Ze reden een aantal haltes mee ; de geboeide stond in een hoekje; twee agenten om hen heen en de andere drie zaten gewoon ergens en kletsten er vrolijk op los. O.a. met een man in een scootmobiel, die er op het eerste oog heel merkwaardig uitzag, maar die met de agent een conversatie begon over hoe gemakkelijk het was dat je zo de trein in kon rijden. Een eindje verderop zat een zeer gehandicapte vrouw, ook in een rolstoel,; ze had twee blonde vlechten, maar was zeker 50. Ze las in een boek, en dronk af en toe uit een beker, met een heel lang gebogen rietje.
Dit waren zo wat indrukken. Ik amuseer me zeer. Vooral ook met de manier waarop mensen met kleine kinderen omgaan, maar.......ik maak het te lang, dus: ik stop.
ELS