De evergreen state, Washington. ( De WA van CaloreWA)

Maandag 19 september
Vrij vroeg op pad. We stonden op en de camping zag er totaal anders uit. Helder, zonnig en dus vrolijk. Nog wel wat mistflarden hier en daar, ook onderweg, als we hoog reden.
We vervolgden dus onze tocht naar het Noorden over de US 101. De eerste plaats die we in gedachten hadden om te stoppen voor koffie, was Astoria, de Noordelijkste stad van Oregon, aan de mond van de enorme Columbiariver. Astoria is een echte stad, en ligt tegen de heuvel op. Het eerste dat we concludeerden is, dat je eigenlijk met zo'n motorhome niet een stad in moet gaan. En zeker een stad op een helling niet, met smalle straten. We deden een poging om een parkeerplaats op te gaan, maar ja, zelfs als we een goeie plaats konden vinden, wat dan? Dan ben je nog niet in het centrum, en waar wil je eigenlijk heen? We moesten boodschappen doen, maar ja...........Nee, we gingen terug.
Toen we Astoria naderden vanuit het Zuiden, zagen we voornamelijk een enorme, enorm hoge brug over de Columbia. Een sierlijke brug vond ik het. Vanuit de auto maakte ik wat foto's. Tot 1961 waren hier altijd veerponten bezig mensen en auto's over te zetten. Heel brede rivier en de brug is zo'n 6 mijl lang. Het hoge , mooie gedeelte is slechts een halve kilometer of zo; dan is er een heel lange gewone brug en aan de andere kant is weer een hoog gedeelte .Spectaculair en de hele skyline van Astoria beheersend. Doordat die brug zo hoog is kunnen er heel grote zeeschepen  onderdoor varen. Of je moet natuurlijk zeggen; ze hebben die brug zo hoog gemaakt omdat er heel grote zeeschepen onderdoor moesten kunnen.


Eenmaal over de brug, waren we dus in de nieuwe staat, Washington. Daar weken we een tijdje af van de US 101. Direkt na de brug was er een restarea waar ik koffie zette. Daar spraken we een jong stel, dat van Vancouver aan het fietsen was naar de Mexicaanse grens.In 40 dagen. Ik vroeg of ze niet af en toe bang waren vanwege  het verkeer, maar dat viel heel erg mee, zei de jongen, en de kustweg was zo mooi, dat ze het er wel voor over hadden.

In Washington was het opvallend rustig op de weg, ook, toen we weer op de US 101 waren. Soms helemaal niemand voor of achter ons. En boodschappen??? Nee, geen kijk op. Geen plaatsje, geen winkel, en nauwelijks huizen. We hadden een campground uitgezocht in  Bay Centre aan de Willapa Bay. Wat een paradijs hier, zeg! Het is een KOA-kampground en die hadden we dit jaar nog niet gehad. Enorm veel ruimte en er is bijna niemand . Ze hadden een kleine voorraad groceries, en ik kon me behelpen. Uit eten gaan, wat de bedoeling was op deze 49e trouwdag, was er niet bij, maar diezelfde 49 jaar (ervaring) zorgde er voor dat er toch iets behoorlijks uit de wok kon komen.
Eerst zaten we lekker in de zon wat te lezen en wat te scrabbelen, (ook met Arend en Herman )(nou ja, het heet WORDS), en daarna liepen we naar het strand. Het is het strand van de baai. Het idee dat ik daar misschien even kon zwemmen, omdat daar het water natuurlijk niet zo koud is, liet ik varen bij het zien van die enorme hopen en slierten wierH het zag er niet aantrekkelijk uit. Wim had het graag willen filmen, en echt, ik had m'n zwempak meegenomen.
Op het strand lagen ook enorme bomen. En hier naar toe rijdend hadden we ook al hele stukken vol dorre bomen gezien, en omgevallen bomen I(maakte een hele grijze indruk). De KOA-mevrouw zei desgevraagd, dat dat kwam door de HURRICANE in 2007 of daaromtrent.

Terug op de camping gingen we allebei douchen en haren wassen en daarna ging Wim bezig met het vuur, wat nog niet meeviel omdat het hout zo nat was. Hij werd er wel een beetje gefrustreerd door, omdat hij altijd zo'n goeie vuurtjesstoker was...............(Nou, ik ben ook p.v.ster geweest, hoor, en ik kan het ook!) Ik ging intussen bramen plukken, waarvan er massa's langs de rand van het terrein staan, zodat ik toch een feestelijk tintje (letterlijk) aan ons maal kon geven, en het niet bleef bij een eenvoudige macaroni-schotel....................... Ik liet de bramen overkoken, zodat ik ook iets had om gefrustreerd over te zijn, want heus, ik heb vaker bramen opgekookt!!!
ELS

zo mooi staan we hier