Op naar St. Helens

Bewolkt met een spatje regen. Daarna flink wat zon.het plan om de volgende dagen eerst Mount Rainier te doen, waarvan je de besneeuwde top vanaf ik denk meer dan honderd kilometer ziet (in elk geval heel duidelijk vanaf ons kamp en vanaf Seattle) en daarna Mount St. Helens. Maar omdat er weinig wegen zijn naar (hoog in) de bergen, omdat ze smal(ler) en ver zijn, en omdat er voor ons weinig hike-mogelijkheden leken te wezen, hebben we Mount Rainier laten vallen. Els houdt niet zo van hoog in de bergen rijden (je moet daar inderdaad niet iets krijgen met jezelf of de RV) en vindt de Moun t St.Helens wel genoeg. Die heeft ook een veel opzienbarender geschiedenis, en die geschiedenis (de uitbarsting van 17 mei 1980) is in het terrein vrijwel overal te zien.

Dus naar het zuiden. We zijn op de terugweg, hebben er 14 van de 27 dagen opzitten. Hebben tot nu toe aanzienlijk minder mijlen gereden dan vorige jaren in die periode: vandaag de 1000 mijl bereikt. Vanmorgen honderdtwaalf mijl, naar de camping Mount St. Helens RV Park, bij Castle Rock, aan het beginn van de 504 die naar het Johnston Ridge Observatory gaat, het eindpunt van de weg, vanwaar je trails kunt wandelen en als je niet in de wolken zit een blik in de krater werpen.

De geschiedenis van de uitbarsting is spannend: de aardbevingsdeskundigen zagen het aankomen, de mensen ook: op de wegen ernaartoe was het zo druk als in het centrum van Seattle (volgens krantenverslagen). Op de dag voordat alle boezoek aan de berg uit veilgheidsredenen verboden werd, waren er meer dan 50 vliegtuigen en vliegtuigjes geteld die de spannende ontwikkelingen van boven wilden zien. Sinds eind maart waren er aandbevingen en de berg begon een bult te krijgen op een van zijn flanken. De deskundigen concludeerden dat dit een pre-vulkaanuitbarstingssituatie was en de autoriteiten besloten alles en iedereen te evacueren. Maar ze waren aan de late kant, want de volgende dag kwam de uitbarsting. Een uitbarsting waarvan de kracht niet voorzien was: een groot deel van de top van de berg ging de lucht in. Vuur, rook as, lava, modder duizenden lucifers-bomen (50 meter hoge bomen die als lucifers afknapten [knappen lucifers eigenlijk af?]). De volgende dagen heldhaftge pogingen om mensen te redden. Tientallen met helicopters van de berg  gehaald. Resultaat 70 geredden, 51 doden en 36 mensen waarvan niets meer gevonden werd.
We zagen in een visiitor-center aan het begin van de 504 een indrukwekkende documentaire, en er was een goed opgezette tentoonstelling. Morgen gaan we naar boven, 75 kilometer de 504 op naar dat (die) observatory, waar we gaan wandelen en de veranderde bergflanken zien.

We wandelden vanmiddag een stukje door 'wetlands' in de buurt van het visitorcenter. Of die hier zijn sinds de uitbarsting weet ik niet; ze grenzen aam het Silver Lake, dat er geloof ik al was. (Sommige meren werden door de uitbarsting gevuld met aarde, modder, van boven; elders ontstonden nieuwe.) Het was volgens het receptiemeisje overigens meer een stroll dan een echte wandeling. Vlak terrein, gebruikelijk bij wetlands, en maar een paar kilometer. Morgen wordt het meer strenuous.

Wim

We blijven hier twee nachten zodat we ons morgen helemaal aan de berg kunnen wijden.