Onze camping vannacht was vlakbij de ingang van Jedediah Smith State Park, rustig, uitgestrekt en vriendelijk, Toen ik wilde betalen was er vanochtend op het kantoortje geen mens te zien, en ook na luid roepen en lawaai maken verscheen er niemand. Er lagen wel allerlei formulieren en kopieën van betalingsbewijzen. De kassa leek me open en alle bullen lagen voor het wegnemen. Toen ik na meer dan 5 minuten mijn geld maar op de toonbank wilde neerleggen kwam de gezette receptiste hijgend de heuvel op. Ze had op straat vingerhoeden gevonden, waaronde eentje van Delfts blauw en ze had die naar een verzamelaarster gebracht die er bijzonder blij mee was geweest.
Benzine getankt, 35 gallon voor 140 dollar. Daarna het park in en net als gisteren waren we geëpateerd door de forsheid van de bomen. De videocamera gebruikt om ermee te registreren. Ook omgevallen bomen, bomen die op 50 meter hoogte waren afgebroken, bomen met holtes waar je rechtopstaand makkelijk in kon verdwijnen (Els vond het griezelig om zo'n holle boom te betreden.) Er zijn in dit gebied nogal wat zwarte beren; als je die tegenkomt moet je rustig je gesprek voortzetten, pratende mensen houden ze niet van. Waarschijnlijk omdat er nogal wat converserende mensen dezelfde wandeling deden als wij kwamen we er geen tegen.
Half drie vertrokken naar de staat Oregon. Toen we de grens naderden zagen we een aantal uitnodigende borden om sterke drank te kopen. Laatste gelegenheid voor de grens. We herinnerden ons problemen van de afgelopen jaren waar we in staten als Utah (bijna) nergens wijn konden krijgen, en stopten om een aantal flessen rood en wit in te slaan. - Maar hier in Gold Beach, Oregon, waar we nu bivakkeren, kun je in de supermarkt gewoon wijn kopen, dus we weten nu niet of we ons onterecht hebben laten opjutten.
Halverwege Gold Beach ging de zon schijnen die we de laatste dagen niet gezien hadden. De mensen hier hebben liever regen: zes maanden zitten ze al zonder, zeggen ze. De receptioniste vanmorgen vertelde dat het toen zij wegreed om naar haar werk te gaan even heel fijntjes had gedrizzeld en dat ze toen ze de straat opreed een rare slinger had gemaakt omdat het wegdek slippery was na de lange droogte. Ik moest dus heel voorzichtig rijden! - We zitten hier inmiddels in het IndianCreek RV-park iets buiten de town, en hebben in de Barnacle Bistro in de stad bijzonder lekker gegeten. Daarvoor hebben we nog even de zee bezocht, prachtig, vrij hoge golven, mooie avondlucht, bijna geen strand. Tussen het stadje en de zee een ruig gebied. Badgasten en een strandleven als bij ons heb je hier niet, want de zee is altijd te koud, en als er altijd een wind staat als toen wij er waren is het dunkt me permanent huiveren geblazen. - Maar er zijn voortdurend rivieren, riviertjes en kreken die water naar de zee brengen en daar zit flink wat toerisme in. De Rogue River die langs onze camping stroomt kende ik van naam omdat Stephen Fry, die een boek heeft geschreven over de eenmalige bezoeken die hij aan elk van de Verenighe Staten bracht, een beetje skeptisch deed over het boottochtje dat hij met zijn gastheren over deze rivier moest maken.
We zitten nu tegenover elkaar aan de RV-tafel, Els met een boek, ik met een blog, en kijken tevreden terug op de laatste Redwood-dag van deze vakantie.
Wim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten