Redwood Country

Het zogenoemde Redwood Empire bestaat uit drie State Parks en een National Park. Wij bewandelden 5 km van de vele paden in het Prairie Creek State Park. Het is moeilijk te beschrijven hoe het voelt als je op paden door een sequoiabos wandelt. Je loopt niet alleen tussen ongewoon dikke bomen door, maar ze zien er ook in detail ongewoon uit. Gehavend door de tand des tijds of door blikseminslag bleven ze vaak toch leven, of lieten andere bomen in hun resten wortel schieten, wat tot bizarre tafrelen leidde. Als Els voor mij over het bospad liep leek ze een mini-wezentje in een sprookjesbos. (Toen ik les gaf in opstel schijven leerde ik de kinderen dat de woordjes 'heel' en ''erg" niet versterkend naar verzwakkend werken: Uit de zin 'die film was erg  goed'  kun je erg'beter weglaten. Maar nu ga ik zondigen:) Een Redwood-bos is overweldigend indrukwekkend.

Het bezoeken, het zien van deze bomen, deze bossen, was een centraal doel van  deze reis. Op een vraag van ons aan een ranger waar we de oudste bomen konden zien wees hij een heel gebied aan. Maar hij kon wel de boom met de grootste omvang noemen: Big Tree. Zijn omvang weet ik nu niet meer, maar hij was ongeveer 100 neter hoog en plusminus 1500 jaar oud. We lieten die getallen maar voor wat ze waren, de indruk die de bomen maakten hoefde niet cijfermatig onderbouwd.

Down to earth. We 'kamperen' in Hiouchi RV Resort in de buurt van Crescent City, de noordelijkste stad van California, vlak bij de ingang van het Jedediah Smith Redwood State Park. Morgen hier nog een wandeling plannen. Ik hoop daarvan een video te maken. Vanmiddag toen ik wilde filmen was de batterij op. In Nederland was ik er niet in geslaagd een reserve-batterij te kopen. Heb inmiddels opgeladen.

De sores van de laatste dagen zijn gesleten, verdwenen. Het vervelendst van dat herstelwerk vond ik wel het voortdurend in de 'hold' gezet worden bij het telefoneren. Ze zijn wel iets vindingrijker bij de smoesjes: bij ons: blijft U aan de lijn, U wordt zo spoedig mogelijk geholpen, Hier ook: we'll be with you in a moment, maar daarnaast: we're happy you phoned us en: we appreciate your call. Ik had niet altijd gelijk in mijn protesthouding. Toen ik de laatste keer tegen de Cruise America-man zei: Please not again, gaf hij alss reden, dat hij met dezelfde telefoon ging bellen om een garage voor me te zoeken. Nou, dan ga je respectvol in de hold in afwachting van een verlossend woord.

We willen morgen of overmorgen koers zetten naar het Crater Lake in Orgeon. De bereisde dames uit Olema van een paar dagen geleden adviseerden om Crater Lake op de heenweg aan te doen, omdat het daar snel koud wordt. Ik zag dat de weersverwachting daar is dat het vrijdagnacht twee graden zal vriezen. We zullen zien (of voelen).
Wimsssss

Ook nog even een stukje van mij, Els.
We hadden een prachtige tocht, alleen maar over diezelfde US 101, die ons al vanaf San Francisco vergezelt.Het is geen erg drukke weg, b.v. niet veel vrachtverkeer, en wel ruim. Vaak tweebaans, met stukken drie- en vierbaans, waar de weg omhoog gaat of naar beneden. En dat doet hij vaak, want niets is hier vlak. Enorme uitzichten over baaien en natuurlijk de zee. Je hebt steeds zin om eruit te gaan en langer te staan kijken, maar ja, dat schiet niet echt op. Wel, toen we eenmaal in het redwood-gebied kwamen, bij ieder visitor's centre gestopt; dat zijn n.l. erg aardige centra met behulpzame rangers die alles weten en je precies  kunnen vertellen waar je de mooiste wandelingen kunt maken, waar je dan je kar het best kunt neerzetten. Heel handig. Het hele kustgebied hier wordt beheerst door de sequoia's. Vroeger heeft de hele kust er mee vol gestaan, maar mensenhanden, en later de nodige machines, hebben veel vernield. Begin vorige eeuw is daar een stok voor gestoken (raar beeld in dit verhaal) en zijn de nationale stateparks in het leven geroepen. De bomen zijn sindsdien beschermd. Als je bedenkt, dat deze wezens 3000 jaar oud kunnen worden.............daar kun je niet bij. In ieder geval is het zo, dat, toen Rembrandt bij ons bezig was met zijn Nachtwacht, toen Lodewijk IX heerste in Frankrijk, toen de eerste steen werd gelegd van de Sint Pieter, sommige van deze bomen al tot volle wasdom waren gegroeid. En dat is een raar idee.
We liepen de Cathedrals trail, en via de Prairie Creek trail terug. Meteen als je een eindje loopt en bekomen bent van de eerste verbazing, word je overvallen door de stilte, de kracht van de natuur en je eigen nietigheid. Je probeert foto's te maken, maar het lukt niet. Ik dacht wel steeds, dat in zo'n landschap een beer gewoon thuishoort, en dat ik het ook logisch zou vinden als er ineens eentje de hoek om kwam. Gelukkig................niet!
En nu dus in Hiouchi Campground. Na die in Arcata, die echt alleen voor monsterauto's en caravans is en er helemaal gestroomlijnd  bij lag,  is  dit weer meer een echte camping. Erg groot, en grote plaatsen ook en bovendien nog niet half vol. Doodstil. We aten van een kant-en-klare maaltijd lasagne, die ik nog in diepvries had; niet veel aan, maar wel functioneel.
Morgen nog een wandeling  t.m.v. de pillars of the earth. Tjonge!!!
Toch even een kiekje, met Wim er bij, om een idee te geven.............

ELS