Seattle

Vanochtend in alle rust Bay Center verlaten en zo'n honderd kilometer eenzame weg gereden door groene bossen waar op hogere plekken de mist nog bleef hangen. Vrijwel de enige door mensenhanden gemaakte bouwsels waren bruggen (er zijn nogal wat kreken en rivieren, vaak breder dan onze huisrivier de IJssel, en ik weet eigenlijk niet hoe die eerste reizigers met hun huifkarren al dat water overstaken). Na die honderd kilometer werd het drukker, we deden hoognodige boodschappen in Olympia, de hoofdstad van de staat Washington, in een supermarkt waarover Els de loftrompet stak beter en gevarieerder dan de Walmart. Water (een van de simpeler producten, waarover ik ga) kon je er tanken in je eigen containers, voor 45 dollarcent de gallon.
Tussen Olympia en Seattle was het druk, maar de weg van tweemaal 3, 4 of 5 banen kon het verkeer vlot verwerken. De KOA-camping ligt in een semi-landelijk gebied tussen de steden Tacoma, Kent en Seattle.

Met de bus kun je van hier vrij gemakkelijk naar downtown Seattle, maar de uiterst vlot rijdende chauffeurs doen er toch drie kwartier tot 55 minuten over: de afstand is 16 mijl. De prijs voor een retourtje twee-en-halve dollar. Frequentie eens in het kwartier. Uitstekende verbinding, maar alles is hier ruim.

Wat door het centrum gelopen, wat onbelangrijke toeristische dingen gezien en gedaan. Daarna de Central Libary bezocht, een paar jaar geleden gebouwd door Rem Koolhaas.

een zaal in de Central Library

 Bekroond, zoals veel van hem bekroond wordt. Ik vond het een fantastisch gebouw. Op de tiende verdieping heb je eem aardig uitzicht. Het leek Els geen praktisch gebouw, maar Els heeft haar bibliotheekopleiding al meer dan een halve eeuw geleden afgerond. We hebben geen ervaringsdeskundige kunnen raadplegen.

Ons één dag uitgestelde huwelijksdiner geconsumeerd (gisteren waren er twintig kilometer in het rond geen eethuizen) in een soort wijn- en eetbar. De wijn werd je verondersteld in een aantal 'flights' te drinken. Dat wou zeggen dat je drie glazen kreeg, met verschillende, maar verwante wijnen. Er waren verschillende categorieën. Ik nam 'white Italian'.

De ''Marcato Il tirso cru il Pigno" (helemaal links) was het lekkerst.

Van elke wijn kreeg je een kwart glas, met een keurig papiertje welke wijnen het precies waren, van links naar rechts geordend. Je commentaar (alleen voor jezelf) werd op de achterkant van het papiertje verwacht. - Els vond het systeem te ingewikkeld en te veel wijn, en vroeg om gewoon een glas. Kon natuurlijk ook.

Door de donkerte terug naar de212de straat. De halte is tien minuten lopen van ons terrein. Het weer was nog steeds lekker. - Els heeft gedoucht en ligt nu in bed. Ik ga dit voorlezen en verdwijn ook. Het was een werkzame dag. Wim