Op weg naar twee Lakes.

Dinsdag 27 september

En daar staan we dan nu, aan het Diamond Lake; prachtig bos-terrein en supermooie plek. Ik ben helemaal gelukkig.

Helaas kan ik dit bericht niet publiceren, want Wim had er niet aan gedacht bij de receptie te vertellen dat we drie internetcoupons nodig hebben , vanwege de computer, de i-phone én mijn i-pod (want we doen nog steeds aldoor WORDS met de jongens, en met elkaar). Hij had de coupon gebruikt voor de i-phone,en de receptie is dicht;  dus nu kan de laptop geen internet meer hebben. Okay dan; ik schrijf dit stukje gewoon en we zien wel hoe we dat morgen in het blog plaatsen.

We vertrokken van de asfaltcamping (echt helemaal niks aan, en ook nog een denderende trein dichtbij)met regen, richting het Zuiden, niet over de Interstate 5, maar Z.O., over de Highway 58, die automatisch overging in de Highway 97, een mooie en rustige weg. Af en toe wegwerkzaamheden, al lang van te voren aangekondigd, en dan d.m.v. twee van die vlagmannen ( “flaggers”)in keurige banen geleid worden. Soms rijdt er dan een pilotcar voorop en die moet je, vooral langzaam volgen. Zo houd je Amerikanen aan het werk. Denken we dan, want met twee stoplichten kan het ook!

Voor het Diamond  Lake moesten we een omweg maken; eerst de 97 naar het Zuiden, dan de 136 naar het W, en dan weer een stukje naar het Noorden. Het RV terrein ligt aan de weg langs het meer. Bijzonder hartelijke ontvangst. Er staan nog wel een groot aantal campers en grote caravans, maar je ziet niemand, en je hoort helemaal niks. Zaterdag gaat deze camping dicht, van 1 oktober tot mei.Het is een camping zonder licht, dus de eigenaar vroeg meteen of we wel een zaklantaarn hebben. Geen overbodige luxe, heeft Wim net al gemerkt. Net iets voor mij, die toch overal verdwaalt.....

We lunchten, en gingen meteen maar wandelen. Het weer was enorm opgeklaard en de zon scheen volop. We zitten hier op 5200 voet, da’s  zo’n 1500 meter, dus wel fris. Maar ja.........dat wisten we dus.

Rond het Diamondlake is een fietspad; 11 mijl. We liepen eerst langs dat fietspad, en gingen daarna het bos in over een pad, dat voerde  rond twee kleine meertjes, het Horse lake en het Tean lake; heel eenzaam. Overal liggen dooie bomen, als geveld door een storm lang geleden. Ik moet nog  vragen wanneer dat was. Het blijft natuurlijk allemaal liggen, dat moet al jaren geleden zijn, en de nieuwe bomen staan er gewoon tussen.

Mooie wandeling; kilometer of 8. Ja, de armpjes zijn wat gehandicapt maar de beentjes doen het nog goed. O ja; m’n elleboog. Doet nog behoorlijk pijn, maar de pijn uit m’n hand is weggetrokken. Blauw en wat dik, en ik kan hem niet strekken. Ik dacht toen het gebeurde meteen aan de fagot, maar, zoals Ton opmerkte; als Wim het overkomen was....................brrrr . Ik draag nu m’n nieuwe zwachtel, althans overdag, om hem wat te beschermen tegen stoten.  Het valt dus allemaal wel mee.

Thuisgekomen konden wenog lekker buiten zitten, en toen de zon wegging maakte Wim een mooi vuurtje. Eten deden we wel binnen, want het werd wel te koud op den duur.

deze ground-squirrel zocht contact met Wim

Nog even over jullie reacties; ik wil ze  wel  beantwoorden, maar het lukt me niet. Weet dat we het erg leuk vinden jullie reacties te lezen. De e-mails kan ik dus wel beantwoorden.

En nu ga ik dit bericht opslaan tot morgen, ELS