(vanaf onze wandeling)
vrijdag 23 septemberZowaar, ik word in staat gesteld een nieuw bericht te beginnen. Ik haal dus maar geen grapjes uit met een andere letter of/en andere kleur, waar ik zltijd zo dol op ben......
De St Helens dus.
We werden vanmorgen verrast door een strakblauwe lucht en direkt al zon. Dat beloofde veel goeds voor het zicht daarboven. En we werden daarin niet teleurgesteld, want het was een uitgelezen dag en de krater was ook geheel wolkvrij!
Voor negenen al op pad op de (enige) weg naar boven. Een prachtige, vrij brede en totaal lege weg. Eerst maar direkt naar het hoogste punt waar je kunt komen: het vierde visitor's centre; dat heet Johnston Ridge Observatory. Je bent dan op 4314 feet, en berg zelf is 8328 voet. De weg is totaal zo'n 80 km lang, stijgen en af en toe dalen door bossen, door lavalandschap en grillige bergvormen. Dat bezoekerscentrum ligt pal tegenover de St Helens en je hebt er een direkt uitzicht in de krater(nou ja, op afstand dan) ; We kregen eerst weer een film te zien over de eruptie van 1980; Je kreeg een indruk van hoe de berg is veranderd van vorm. Enorm indrukwekkend en weer eens heel goed gedaan. Grote zaal, met heel groot, breed filmdoek. Aan het eind van de film was iedereen ( er bleken toch nog wel meer mensen "boven": te zijn; misschien 20) muisstil. Toen werd het filmdoek opgehaald, gingen er ,ook heel brede gordijnen open en...........tja, daar zag je DE ST HELENS. Wat een effect, zeg!
Daarna hield een ranger buiten op het uitzichtsplatform een 20 minuten durend praatje over de eruptie, de eruptie van andere vulkanen, en het waarom van dat alles. Ik versta best goed Engels en ook Amerikaans, maar deze man sprak zo snel en onverstaanbaar, dat ik na 5 minuten afhaakte. Wim hield het ook gauw voor gezien en we liepen de ERUPTION-trail, een korte wandeling vanwaar je heel duidelijk kon zien hoe die lavastroom was gegaan.
Toen maakte ik koffie in de camper (dan is zo''n ding wel handig, hoor!) en reden we naar het begin van de HUMMOCKS-trail, 7 mijl naar beneden. Weer een leeg parkeerterrein en Wim suggereerde tot mijn schrik nog even dat zo'n terrein nou eens prima zou zijn voor mij om te proberen de camper te besturen.........ik kon niet anders dan het beamen, maar ging er niet op in!
En zo begonnen we aan de Hummocks. Dat zijn (weten we nu) enorme stukken rots die uit de top van de berg geslingerd zijn en zich nu in het landschap als heuvels openbaren. Ze waren ook zwart, en ik had begrepen dat er ook lava door heen zit. De wandeling ging over een heel goed en leuk pad, smal, dat zich slingerend door bos (laag bos.....allemaal van na 1980), over rotsen en langs hummocks begaf. dan weer kleine watertjes, waarvan verteld werd dat ze soms verdampen of zomaar door de grond wegsijpelen. Wetenschappers onderzoeken natuurlijk alles rond de St Helens; het is, behalve een enorme ramp, ook een unieke kans geweest om de herstellende natuur te bestuderen! Behalve kleine bomen en struiken ook veel bloemen. Grappig om ook vingerhoedskruid te zien; die zaden hebben zich dus ook weer gewoon een weg naar boven geworsteld! En dieren.........Wim kwam een slangetje tegen, en we zagen verschilende grondeekhoorntjes. En enorme libelles en van die klepperende sprinkhanen, groot en geel.
hier woont Gollum...Terug naar beneden nog even gestopt bij het 2e Visitor's centre, dat een prachtig uitzicht biedt (alweer), en vanwaaruit je ook helicoptervluchten kunt maken. 400 $, en dat vonden we toch wel wat veel!
Verder door naar "huis" (nou ja, het enige dat er van ons op onze plaats lag, was de waterslang....) en gedoucht, wat Wim weer frustraties bezorgde. Hij doet daar heel moeilijk over, en doet ook vaak van alles een beetje onhandig, zoals b.v. een muntje gooien in het apparaat van de ene douche en vervolgens in de douche ernaast zich uitkleden en dan ontdekken dat er geen water komt!!! Enfin, het is allemaal wel gelukt. We zaten wat uitgeblust in de schaduw, want het was (en is nog steeds) heel warm (half tien, 19 graden).
Ik kookte macaroni, gooide alle bezwete shirts en sokken in een wasmachine en daarna droger, en nu wachten we af tot het koeler wordt. Het schijnt morgen nog warm te zijn en daarna drie volle dagen te gaan regenen.... Nou ja zeg! Morgen gaan we naar Portland, hoewel ik hier nog wel een dagje zou willen blijven staan. Zo heerlijk rustig. (maar we hebben nog geen "niet rustige"camping gehad).
Als het nu lukt om dit nieuwe bericht te publiceren, ga ik toch ook nog proberen een foto mee te sturen......
ELS
s
Wat een prachtig gebied. De wandeling lijkt me ook heel spannend, en fijn voor Gollum dat het zonnetje ook schijnt. Vond het er ook best wel nog wel gezellig uitzien.
BeantwoordenVerwijderenEnne, misschien dat het een troost is: ik ken meer mensen die wat onhandig kunnen zijn met douchen op campings.