Eugene

Onze propaantank was (bijna) leeg is en zonder propaan kun je niet koken een ook de verwarming niet aandoen. Bij sommige benzinestations staat een grote propaantank, en een enkele camping (niet de onze) heeft een vulstation. Net als je benzinetank is de propaantank van een RV is geen beweegbaar onderdeel, hij zit ergens in het voertuig. Nadat ik op het internet vergeefs naar adressen in Eugene, onze bestemming vandaag, had gezocht ging ik door de regen met paraplu en handdoek naar onze wasruimte. Ik zag een propaantankauto op het terrein rijden, en kon ergens de chauffeur onderscheppen. Propaan leveren? Prima. Site? Eleven? OK. - Els was wel verbaasd toen een vreemde man een grote tankwagen naast onze RV zette en het propaanluik opende. Toen ik van de WC terugkwam was de zaak al rond. Heerlijk, voor18 dollar was ons probleem verrassend opgelost.

Wim met paraplu, en handdoek om, rekent af met de chauffeur

Vandaag dus naar Eugene, volgens ons reisboek een sympatiek en gemoedelijk oord. Weinig historische gebouwen zoals in Salem, de hoofdstad van Oregon (die we op weg naar Eugene passeerden) maar met een aparte sfeer en uitnodigende terrasjes. - Dat laatste is overdreven, maar de plaats is voor een Amerikaanse stad niet ongezellig. Geen Portland, maar oke.

Onze camping hier is prima, wel veel asfalt, maar rustig en overzichtelijk. Een windvlaag smeet de zijdeur van de RV tegen het telefoonbotje van Els aan, met zo'n kracht dat rechterarm en -hand van de pijn bijna niet meer bewogen konden worden. Zwachtel om de elboog, aspirientje genomen en toch maar naar de stad. Er is een prima busdienst, soort shuttle, tussen Springfield en Eugene met een halte hier vlakbij. Frequentie eens in de tien minuten á een kwartier, reisduur twintig minuten. De bus heeft een eigen baan, je moet soms links, soms rechts uitstappen, en als hij rijdt doet hij dat met 80 km per uur.. Drukke bus, heen zowel als terug. Er mochten maximaal drie fietsen mee, een vierde werd geweigerd: volgende bus.
In Eugene een kopje koffie in een café in de centrale biblioheek waarin ook een tweedehandsboekwinkel en een boekenruilkraam waren ondergebracht. Daarna naar een Pharmacy voor een betere zwachtel. Pharmacy's blijken in E. dun gezaaid, maar er was er volgens een paar zegspersonen eentje drie blokken naar die kant en dan acht blokken naar rechts. Kwartier lopen naar schatting. Onderweg nog eens geïnformeerd. Ja, naar de 18de straat en dan zag je hem wel, bij Samaritan's (geloof ik). - De queeste was succesvol, Els heeft nu twee stevige goede extra zwachtels.

Els koopt zwachtels

Halverwege de apotheek kwamen we langs een raam waarachter Els textiel zag. We stapten binnen en het bleek een van de mooiste, of bewonderingwekkendste zaken (zaakjes, het was eigenlijk helemaal geen grote winkel) die Els gezien heeft. Het ging om katoenen kleren, en alles was in de VS of Canada gemaakt. Het was een eenmans (vrouws) zaak, en toen Els binnenstapte zei ze 'Mooi dat U binnenkomt, ik heb vandaag nog bijna niemand gezien". Els viel op een truitje of jakje (bij het voorlezen vebetert Els jakje in jak), dat ze tot mijn genoegen bleek te kunnen passen ondanks haar gehandicapte arm. Een beetje van de zorg die ik me toch maakte viel van me af. We hebben dat kledingstuk gekocht en nog een soort onderbloes waarvoor een naam genoemd werd die ik niet meer weet (Els is nu douchen) [het is een mock-turtle zegt Els nu]. Terwijl Els doende was hadden de verkoopster/eigenaresse en ik een aardig gesprek over onze vroegere banen. Zij was teacher geweest aan een primary school en had daar vooral met kinderen gewerkt die een achterstand in hun ontwikkeling hadden, dus niet goed met hun leeftijdgenoten konden meekomen. Die achterstand was vaak te wijten aan het sociale milieu waaruit zo'n kind kwam, en het was verrassend, zei ze, wat je met zulke kinderen kon bereiken als je de juiste link kon leggen, laten zien dat ze dingen best kunnen als ze het zo en zo proberen. Een aardig en bewust mens, dat na haar pensionering eerst is deze zaak was gaan helpen en die later had overgenomen.
Els komt binnen, de douche is gelukt, ze heeft de invalidendouche gebruikt. Maar met de ongelukkige duim aan de linkerhand en de pijnlijke hand en elleboog rechts was het toch niet makkelijk geweest.

Morgen de bergen in, naar het Diamond Lake en overmorgen naar het Crater Lake. Daar is het 's nachts min of plus 1 graad. Weinig of geen voorzieningen, sommige wegen alleen 's zomers open (maar ik begrijp dat dat niet juist is en dat we er ook in september nog op kunnen). Vandaar mijn voorzorgen met die propaan. Tweehonderd kilometer landinwaarts liggen die meren, niet geweldig hoog, maar toch een eind naar boven. Benzinetank is ook gevuld en we hebben voor drie dagen boodschappen in huis.

Het weer werd in de loop van de ochtend beter en vanmiddag mooi. Het forecasten van het weer is kennelijk ook hier niet makkelijk.
Wim

        [Wij reizen in een simpele camper. Geavanceerder exemplaren hebben slide-outs, dat zijn  uitschuifbare stukken wand waardoor je binnen wat meer ruimte hebt, een soort erker maakt. Op onze laatste camping zagen we er eentje met een uitschuif-balkon, dat hadden we nog niet eerder gezien.]