Lassen

Lassen's Peak ((later zat hij in de wolken)

Zaterdag 1 oktober

Als je inzoomt (met googlemaps) op Lassen Volcanic National Park, krijg je waarschijnlijk een klein idee van wat wij vandaag hebben "gedaan". We vertrokken uit Redding, oostwaarts, de wildernis in, tot aan de ingang van het Park, reden de enige weg door dat park met uitstappen hier en daar, en reden er vervolgens een aantal uren later zuidelijk weer uit, gingen weer westwaarts, en kwamen terecht in Red Bluff (wie verzint het?) , dat ook weer aan de Interstate 5 ligt, maar dan 45 mijl ten zuiden van Redding.
Het lijkt niet veel, we zijn maar 45 mijl "opgeschoten", maar we hebben in die 45 mijl, (die voor ons 130 was) weer zo veel gezien en meegemaakt, dat we een zeer voldaan gevoel hebben, en tevreden en moe zijn, en vooral ook blij dat het allemaal zo goed is verlopen. Wim is echt een begaafd berg-rijder!!!
We vertrokken met bewolking, die toen we al ver in de bergen waren, en de parkingang al naderden, plots verdween en plaats maakte voor blauwe lucht met zon.
Er is veel te doen in Lassen. In feite was het het belangwekkendste en daardoor het populairste vulkanische gebied (het park is in 1926 gesticht) tot 1980, toen de St Helens uitbarstte en daarna een grotere trekpleister werd.
De laatste uitbarstingen in Lassen waren in 1915, en ook daar zijn dus foto's van en zelfs een film. Ik merk dat zoiets spektakulairder wordt naarmate het korter is geleden en je de gebeurtenissen kunt afmeten aan b.v. je eigen leven. 1915 is wel lang geleden, maar mijn ouders leefden al, dus zo lang geleden is het ook weer niet!
Het park (groot ongeveer 800 km2  ) is bergachtig en vol wandelpaden in allerei graden van moeilijkheid. Aantrekkelijke namen als Devastated area, Emerald Lake, Sulphur Works, Dream Lake, Drake Lake, Hot Spring's Valley lokken uit tot uitstappen en lopen. Dat deden we dus; De grootste wandeling ( en het meeste klimmen) was naar de Hot Spring's valley ofwel Bumpass Hell, waar je na je geklim ineens overvallen wordt door zwaveldampen en tussen de mudpoles loopt met kokende modder.De auto stond op de enorme parkeerplaats, die we steeds kleiner zagen worden tijdens onze klim. Het was er behoorlijk koud vanwege de hoogte en de harde wind. Toen we terugwaren op de parkeerplaats, heb ik een kopje thee gezet in de camper.........(voordeel camper)
-  Onze vakantie nadert het einde. We hebben weer veel moois gezien. Ik had gisteren niet verwacht dat we vandaag nog weer zo'n prachtig gebied zouden verkennen! Hier aangekomen puften we eerst wat uit met een glaasje, daarna maakte ik een macaronischotel met kaas; ik zit al een paar dagen uit te rekenen wat ik nog nodig heb, en probeer alles zo'n beetje op te maken. Wat niet helemaal lukt, maar ach.............onze 2 kg pot yoghurt is bijna leeg!
Wat we morgen gaan doen is nog niet duidelijk. Overmorgen willen we in Vacaville aankomen voor de laatste nacht en eventueel kunnen we daar ook morgen al heen gaan, als er tenminste iets te wandelen of te zien is in de omgeving.
De afwas is klaar en ik ga koffie maken voor de eminente chauffeur en mezelf.

we naderen Bumpass Hell

kokend water, vreemde kleuren

ELS
.***********************************************************************************.
- Rectificatie: Mount Shasta is niet 7, maar 4,5 km. hoog

- Nog wat over vandaag. Els heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een stevige wandelaar. In vroeger jaren had ze altijd problemen met haar voeten. Onze doe-vakanties waren fietstochten, in Frankrijk, Engeland, Italië, Duitsland, nooit wandelingen, omdat Els zei dat ze dat niet kon. Ik denk nu dat we daar toch eens serieus over moeten nadenken. Vandaag maakten we wel geen erg lange,(kleine twee uur)  maar toch 'semi-strenuous' tocht met nogal wat hoogteverschil in een striemende wind, op 2500 meter. En toen we weer bij de camper terug waren: wel moe maar meteen thee zetten. We zullen als we weer thuis zijn de SNP-catalogus ter hand nemen.
- De trouwe lezer van deze (dit?) blog herinnert zich hoe Els op de camping in Florence vond dat ze de grote weg zo goed kon horen: we stonden toen dicht bij zee en het was in feite het geluid van de branding. Wel, tijdens de wandeling merkte Els wederom op dat je daar het verkeer van de weg zo goed kon horen. Een ondoordachte opmerking, want de bewuste weg werd maar door een enkele auto bereden, je had de straat vrijwel voor jezelf alleen. Het geluid was ook ditmaal een natuurprodukt: het vrijwel permanente geraas van Big Boiler.

Els in de buurt van Big Boiler

Big Boiler is een van de bijzondere dingen in het gebied van Bumpass Hell,volgens het bordje de heetste 'fumarole' (natuurlijke stoomketel) van de wereld.
- Els vertelde van de ons vertelde verminderde belangstelling voor dit vulkanische park door de recente concurrentie van Mt. St. Helens. Maar tussen 1914 en 1921 zijn hier 300 uitbarstingen geweest (in 1915 dus de spectaculairste) en het gebied is nog steeds erg in trek. De educatieve
doelstellingen zijn overal duidelijk. Beide vulkaan-parken zijn overigens ver van de bewoonde wereld, je gaat er niet eventjes heen.

Wim
=======

-