Op reis

Reisverslag, plakboek en fotoalbum zijn een blog geworden. Dat heeft, behalve de techniek, iets nieuws: je schrijft behalve voor jezelf en voor het vastleggen van je herinneringen, ook een beetje voor anderen, de lezers van je blog. En dat maakt weer dat je niet alles schrijft wat je op het hart hebt: je wilt je lezers niet opzadelen met indrukken die niet zozeer vertellen wat je op je reis zag maar wat je erbij dacht. Ik heb zin om vanavond een keer van deze regel af te wijken.

In vakanties als deze word je geconfronteerd met canyons en vulkanen, en daardoor met tijd. Het Crater Lake is jong, geologisch gezien is het piep. De vulkaan die met zijn sneeuwtop uittorent boven deze camping, de Mount Shasta, 7 kilometer hoog, heeft een behoorlijke leeftijd.


Maar als je ziet en probeert te beseffen over hoe lange periodes de aarde tot bergketens is omhooggedrukt en daarna weer tot op de 'bodem' afgesleten heb je daarvoor geen referentiekader. Je kunt het uitrekenen, maar niet beseffen. Dat was voor ons voortbestaan als soort niet nodig.
Door dat gebrek aan inzicht is ons oordeel over wat een mens voorstelt knullig, scheef. Daarom zou het nuttig zijn als ons denkraam een beter referentiekader kreeg. In Portland zagen we op de muren van een ondergronds station allerlei educatief bedoelde tijdlijnen: het zonnestelsel inclusief aarde vijf miljard jaar, de mens twee miljoen, elke lijn onderverdeeld. Om ons menselijke referentiekader wat meer bij de tijd te krijgen kun je gedachtenspelletjes doen. - Comprimeer de tijd dat de aarde bestaat tot één dag, van zonsopgang tot zonsondergang, tot laten we zeggen duizend minuten. Elke minuut vertegenwoordigt dan vijf miljoen jaar (een duizendste van vijf miljard) en elke seconde ruim tachtigduizend jaar. De menselijke geschiedenis van na de prehistorie die nu zo'n vijf- of zesduizend jaar aan de gang is, duurde minder dan een tiende van een seconde.
Zo'n gedachtenspelletje is meer bedoeld voor mezelf dan voor anderen. Laten zien dat je geen denkraam hebt voor grote getallen. Onze kinderen maakten op de kleuterschool alle drie een duizendrol, dat is een in principe nuttige oefening om kinderen getallen te leren kennen en begrijpen. Maar een mijoen wordt al moeilijk: duizend duizendrollen; als je er eentje per dag maakt ben je drie jaar bezig. En een miljard zien we niet meer zitten, alles in die streken is heel veel. - Kun je een denkraam 'bouwen'? Ik denk het eigenlijk niet.
- De consequentie hiervan is dat het moeilijk te zien is dat onze gedachten over de functie van de mens op aarde, in de wereld, gedachten zijn van stuntels die niet vermogen in te zien wat en hoe hun status is in het geheel van wat er op aarde of in de wereld bestaat.

een wat vage Mount Shasta

Nou, dit is wel genoeg. Je kunt ook denken over hoe we vroeger contact hielden als we van huis waren: met een ansicht of een telefoontje. Of hoe Russische jongens in de 19de eeuw gingen studeren in het verre Petersburg en het contact met thuis incidenteel of vrijwel nihil was. Hoe dat allemaal anders was, en of het echt verschil maakt. En welk verschil dan. (Dingen die je denkt als je blogs schrijft.)

Vandaag een reisdag, we zitten 350 kilometer zuidelijker, in Redding. Het was hier vanmiddag 31 graden en ik ben met Els in de pool geweest. De tocht was rustig. Het gebied tussen Oregon en Caliofornië waar we doorheen reden was ruig en eenzaam. Woest en ledig, links en rechts van onze Iinterstate 5. We reden al om goed acht uur, dat werkt prettig als je een eind moet.
Els heeft hier in Redding eindelijk groenten kunnen kopen in een plaatselijke supermarkt. Ze ging al een paar dagen gebukt onder de voortdurende afwezigheid van groenten in winkels en op onze etenstafel.  En lekker dat het was! Deze camping is keurig, prima, maar we staan veel dichter op elkaar, niet in een bos, en niet met een doorkijkje op het Diamond Lake.

Wim

P.S. Na Hermans aanvulling herinnerde ik me dat ik ergens gelezen had dat het Crater Lake het derde diepste van de VS. was, niet van de wereld.