Op reis

Reisverslag, plakboek en fotoalbum zijn een blog geworden. Dat heeft, behalve de techniek, iets nieuws: je schrijft behalve voor jezelf en voor het vastleggen van je herinneringen, ook een beetje voor anderen, de lezers van je blog. En dat maakt weer dat je niet alles schrijft wat je op het hart hebt: je wilt je lezers niet opzadelen met indrukken die niet zozeer vertellen wat je op je reis zag maar wat je erbij dacht. Ik heb zin om vanavond een keer van deze regel af te wijken.

In vakanties als deze word je geconfronteerd met canyons en vulkanen, en daardoor met tijd. Het Crater Lake is jong, geologisch gezien is het piep. De vulkaan die met zijn sneeuwtop uittorent boven deze camping, de Mount Shasta, 7 kilometer hoog, heeft een behoorlijke leeftijd.


Maar als je ziet en probeert te beseffen over hoe lange periodes de aarde tot bergketens is omhooggedrukt en daarna weer tot op de 'bodem' afgesleten heb je daarvoor geen referentiekader. Je kunt het uitrekenen, maar niet beseffen. Dat was voor ons voortbestaan als soort niet nodig.
Door dat gebrek aan inzicht is ons oordeel over wat een mens voorstelt knullig, scheef. Daarom zou het nuttig zijn als ons denkraam een beter referentiekader kreeg. In Portland zagen we op de muren van een ondergronds station allerlei educatief bedoelde tijdlijnen: het zonnestelsel inclusief aarde vijf miljard jaar, de mens twee miljoen, elke lijn onderverdeeld. Om ons menselijke referentiekader wat meer bij de tijd te krijgen kun je gedachtenspelletjes doen. - Comprimeer de tijd dat de aarde bestaat tot één dag, van zonsopgang tot zonsondergang, tot laten we zeggen duizend minuten. Elke minuut vertegenwoordigt dan vijf miljoen jaar (een duizendste van vijf miljard) en elke seconde ruim tachtigduizend jaar. De menselijke geschiedenis van na de prehistorie die nu zo'n vijf- of zesduizend jaar aan de gang is, duurde minder dan een tiende van een seconde.
Zo'n gedachtenspelletje is meer bedoeld voor mezelf dan voor anderen. Laten zien dat je geen denkraam hebt voor grote getallen. Onze kinderen maakten op de kleuterschool alle drie een duizendrol, dat is een in principe nuttige oefening om kinderen getallen te leren kennen en begrijpen. Maar een mijoen wordt al moeilijk: duizend duizendrollen; als je er eentje per dag maakt ben je drie jaar bezig. En een miljard zien we niet meer zitten, alles in die streken is heel veel. - Kun je een denkraam 'bouwen'? Ik denk het eigenlijk niet.
- De consequentie hiervan is dat het moeilijk te zien is dat onze gedachten over de functie van de mens op aarde, in de wereld, gedachten zijn van stuntels die niet vermogen in te zien wat en hoe hun status is in het geheel van wat er op aarde of in de wereld bestaat.

een wat vage Mount Shasta

Nou, dit is wel genoeg. Je kunt ook denken over hoe we vroeger contact hielden als we van huis waren: met een ansicht of een telefoontje. Of hoe Russische jongens in de 19de eeuw gingen studeren in het verre Petersburg en het contact met thuis incidenteel of vrijwel nihil was. Hoe dat allemaal anders was, en of het echt verschil maakt. En welk verschil dan. (Dingen die je denkt als je blogs schrijft.)

Vandaag een reisdag, we zitten 350 kilometer zuidelijker, in Redding. Het was hier vanmiddag 31 graden en ik ben met Els in de pool geweest. De tocht was rustig. Het gebied tussen Oregon en Caliofornië waar we doorheen reden was ruig en eenzaam. Woest en ledig, links en rechts van onze Iinterstate 5. We reden al om goed acht uur, dat werkt prettig als je een eind moet.
Els heeft hier in Redding eindelijk groenten kunnen kopen in een plaatselijke supermarkt. Ze ging al een paar dagen gebukt onder de voortdurende afwezigheid van groenten in winkels en op onze etenstafel.  En lekker dat het was! Deze camping is keurig, prima, maar we staan veel dichter op elkaar, niet in een bos, en niet met een doorkijkje op het Diamond Lake.

Wim

P.S. Na Hermans aanvulling herinnerde ik me dat ik ergens gelezen had dat het Crater Lake het derde diepste van de VS. was, niet van de wereld.

Diversen

Om te beginnen een paar foto's die horen bij Els haar stukje over het rond het Diamond Lake fietsen. Dit meer ligt een paar honderd meter lager dan het Crater Lake en is veel kleiner, een globale berekening zegt dat het een tien keer kleinere oppervlakte heeft.

het fietspad

na de ronde

en daarna een warme lunch met een glaasje wijn

- Over de verdere plannen: we hebben nog vier dagen vakantie. Als het weer er goed is willen we overmorgen naar het Lassen Volcanic Park in noordoorst Califirnië. Maar ook daar zijn de wegen vanaf ergens in oktober gesloten, we moeten dus eerst informeren. En het is weer flink klimmen.

- Morgen gaan we eerst naar beneden, naar de grote weg, de Interstate 5 en die volgen we dan een eind naar het zuiden, mogelijk tot het plaatsje Weed. Daar is WiFi. Als we besluiten door te gaan naar Mc Cloud hebben we die niet. In elke geval rijden meer dan tweehonderd mijl.

Ik geef Els het laatste woord. Wim

Ik keur dit stukje goed, publiceer het, en ga naar mijn supermooie vuur, allemaal van hier gesprokkeld hout.

Dag
ELS

Crater Lake

Crater Lake 28 september 2011, 11.30 uur

Vandaag met uiterst zonnig weer (met uiterst zonnig is bedoeld dat er vandaag geen wolk of mistbank te zien was) naar en om het Crater Lake gereden. Ze hebben honderd jaar geleden van dit meer plus omgeving een Nationaal Park gemaakt omdat het zo bijzonder en zo bijzonder om te zien is. Het laatste beamen we, de rim-weg om het meer van zo'n 50 kilometer lang geeft je van een wisselende hoogte (tussen 2000 en 2500 meter) een fantastisch gezicht op het blauwe meer, met een enkel eiland (vulkaantje met krater, niet werkend). Het bijzondere van het meer is zijn ontstaan (weggebarsten en ingestorte vulkaankegel), zijn diepte (maximaal bijna 600 meter), en de hoogte van de waterspiegel: die ligt op bijna 1900 meter. Een enorme zoetwaterbak dus, daarboven.. Ik denk dat het Baikalmeer dieper (en zeker groter) is, maar ik meen dat ik ergens las dat dit meer op de derde plaats komt.

Nou, dat waren wat gegevens. Els vond het jammer dat ze niet aan de beurt was, en gisteren was het 'droogschrijven' wat katterig, dus ik heb haar zojuist gezegd dat zij de aangewezen persoon is om de dingetjes van vandaag te noemen. Ik draag nu de laptop over. Wim

En nu ik dus. Niet dat ik iets speciaals heb, want Wim heeft al verteld hoe mooi het was. Wat hebben wij geboft met het weer. Na een koude nacht, dat wel. Ik had alles aan wat ik maar aan kon hebben, en toen ging het goed, dank zij de fleece slaapzak natuurlijk. En dan wakker worden met 
één grote stralend blauwe lucht, en zon...........geweldig gewoon. 

uitzicht links van de rimroad

Het was uiterst rustig overal; bijna geen auto op de weg, ook niet op de rim-weg., Vanmiddag werd het ietsje drukker, maar het echte seizoen is natuurlijk voorbij, hoewel de weg zolang er geen sneeuw ligt, wel open blijft. Dat betekent dat de weg van half oktober tot een half aar later o, waar we overnachten.geveer gesloten is.Ook weinig fietsers; hoogstens een stuk of tien bij elkaar.
We deden een hele tijd over de rondweg. Steeds er even uit voor een zicht, een foto, een kuiertje.Het is wel een hoogtepunt in deze reis, hoor. En dan die campground, waar we overnachten, aan het Diamond lake;..........We hebben er nog een nacht bijgeboekt. Het is zo rustig! Vanavond tegen een uur of 5 maakten we een vuur. Nee, ik moet zeggen : maakte IK een vuur, want al die tijd popel ik al van verlangen om weer es zo'n mooi pyramidetje bouwen en een verantwoord kampvuur te maken, zoals ik dat vroeger geleerd heb. Om ons heen is van alles te sprokkelen, wat ik naar hartelust deed; een primitief verzamel-gevoel komt dan bij me boven, net als wanneer ik bramen pluk!  
Ik maakte een soort omelet met aardappel en gehakt (allemaal restjes) en kaas erover, en vond het onverantwoord, zo zonder groen, maar Wim ziet daar het bezwaar niet van. En lekker was het wel. De twee-kilo pot yoghurt aangebroken en daar naar hartelust van gesnoept.
ELS

Toevoeging

- Door het zwakke signaa; kunnen we geen foto's uploaden.
- Het gaat beter met Els haar hand en arm. Nog wel dik ingezwachteld maar minder last.
- Er zitten nog vijf elementjes in Els' oren: eentje is onder het dochen weggespeoeld. Effect nog onmerkbaar.
- Liesbeth's idee over het slide-out balkon vandaag een paar keer virtueel toegepast: de rim heeft nogal steile uitkijkplaatsen en zo'n aan de RV hangend balkon zou spectaculair zijn.
Wim

Els maakt op professionele wijze ons kampvuur

Op weg naar twee Lakes.

Dinsdag 27 september

En daar staan we dan nu, aan het Diamond Lake; prachtig bos-terrein en supermooie plek. Ik ben helemaal gelukkig.

Helaas kan ik dit bericht niet publiceren, want Wim had er niet aan gedacht bij de receptie te vertellen dat we drie internetcoupons nodig hebben , vanwege de computer, de i-phone én mijn i-pod (want we doen nog steeds aldoor WORDS met de jongens, en met elkaar). Hij had de coupon gebruikt voor de i-phone,en de receptie is dicht;  dus nu kan de laptop geen internet meer hebben. Okay dan; ik schrijf dit stukje gewoon en we zien wel hoe we dat morgen in het blog plaatsen.

We vertrokken van de asfaltcamping (echt helemaal niks aan, en ook nog een denderende trein dichtbij)met regen, richting het Zuiden, niet over de Interstate 5, maar Z.O., over de Highway 58, die automatisch overging in de Highway 97, een mooie en rustige weg. Af en toe wegwerkzaamheden, al lang van te voren aangekondigd, en dan d.m.v. twee van die vlagmannen ( “flaggers”)in keurige banen geleid worden. Soms rijdt er dan een pilotcar voorop en die moet je, vooral langzaam volgen. Zo houd je Amerikanen aan het werk. Denken we dan, want met twee stoplichten kan het ook!

Voor het Diamond  Lake moesten we een omweg maken; eerst de 97 naar het Zuiden, dan de 136 naar het W, en dan weer een stukje naar het Noorden. Het RV terrein ligt aan de weg langs het meer. Bijzonder hartelijke ontvangst. Er staan nog wel een groot aantal campers en grote caravans, maar je ziet niemand, en je hoort helemaal niks. Zaterdag gaat deze camping dicht, van 1 oktober tot mei.Het is een camping zonder licht, dus de eigenaar vroeg meteen of we wel een zaklantaarn hebben. Geen overbodige luxe, heeft Wim net al gemerkt. Net iets voor mij, die toch overal verdwaalt.....

We lunchten, en gingen meteen maar wandelen. Het weer was enorm opgeklaard en de zon scheen volop. We zitten hier op 5200 voet, da’s  zo’n 1500 meter, dus wel fris. Maar ja.........dat wisten we dus.

Rond het Diamondlake is een fietspad; 11 mijl. We liepen eerst langs dat fietspad, en gingen daarna het bos in over een pad, dat voerde  rond twee kleine meertjes, het Horse lake en het Tean lake; heel eenzaam. Overal liggen dooie bomen, als geveld door een storm lang geleden. Ik moet nog  vragen wanneer dat was. Het blijft natuurlijk allemaal liggen, dat moet al jaren geleden zijn, en de nieuwe bomen staan er gewoon tussen.

Mooie wandeling; kilometer of 8. Ja, de armpjes zijn wat gehandicapt maar de beentjes doen het nog goed. O ja; m’n elleboog. Doet nog behoorlijk pijn, maar de pijn uit m’n hand is weggetrokken. Blauw en wat dik, en ik kan hem niet strekken. Ik dacht toen het gebeurde meteen aan de fagot, maar, zoals Ton opmerkte; als Wim het overkomen was....................brrrr . Ik draag nu m’n nieuwe zwachtel, althans overdag, om hem wat te beschermen tegen stoten.  Het valt dus allemaal wel mee.

Thuisgekomen konden wenog lekker buiten zitten, en toen de zon wegging maakte Wim een mooi vuurtje. Eten deden we wel binnen, want het werd wel te koud op den duur.

deze ground-squirrel zocht contact met Wim

Nog even over jullie reacties; ik wil ze  wel  beantwoorden, maar het lukt me niet. Weet dat we het erg leuk vinden jullie reacties te lezen. De e-mails kan ik dus wel beantwoorden.

En nu ga ik dit bericht opslaan tot morgen, ELS

Eugene

Onze propaantank was (bijna) leeg is en zonder propaan kun je niet koken een ook de verwarming niet aandoen. Bij sommige benzinestations staat een grote propaantank, en een enkele camping (niet de onze) heeft een vulstation. Net als je benzinetank is de propaantank van een RV is geen beweegbaar onderdeel, hij zit ergens in het voertuig. Nadat ik op het internet vergeefs naar adressen in Eugene, onze bestemming vandaag, had gezocht ging ik door de regen met paraplu en handdoek naar onze wasruimte. Ik zag een propaantankauto op het terrein rijden, en kon ergens de chauffeur onderscheppen. Propaan leveren? Prima. Site? Eleven? OK. - Els was wel verbaasd toen een vreemde man een grote tankwagen naast onze RV zette en het propaanluik opende. Toen ik van de WC terugkwam was de zaak al rond. Heerlijk, voor18 dollar was ons probleem verrassend opgelost.

Wim met paraplu, en handdoek om, rekent af met de chauffeur

Vandaag dus naar Eugene, volgens ons reisboek een sympatiek en gemoedelijk oord. Weinig historische gebouwen zoals in Salem, de hoofdstad van Oregon (die we op weg naar Eugene passeerden) maar met een aparte sfeer en uitnodigende terrasjes. - Dat laatste is overdreven, maar de plaats is voor een Amerikaanse stad niet ongezellig. Geen Portland, maar oke.

Onze camping hier is prima, wel veel asfalt, maar rustig en overzichtelijk. Een windvlaag smeet de zijdeur van de RV tegen het telefoonbotje van Els aan, met zo'n kracht dat rechterarm en -hand van de pijn bijna niet meer bewogen konden worden. Zwachtel om de elboog, aspirientje genomen en toch maar naar de stad. Er is een prima busdienst, soort shuttle, tussen Springfield en Eugene met een halte hier vlakbij. Frequentie eens in de tien minuten á een kwartier, reisduur twintig minuten. De bus heeft een eigen baan, je moet soms links, soms rechts uitstappen, en als hij rijdt doet hij dat met 80 km per uur.. Drukke bus, heen zowel als terug. Er mochten maximaal drie fietsen mee, een vierde werd geweigerd: volgende bus.
In Eugene een kopje koffie in een café in de centrale biblioheek waarin ook een tweedehandsboekwinkel en een boekenruilkraam waren ondergebracht. Daarna naar een Pharmacy voor een betere zwachtel. Pharmacy's blijken in E. dun gezaaid, maar er was er volgens een paar zegspersonen eentje drie blokken naar die kant en dan acht blokken naar rechts. Kwartier lopen naar schatting. Onderweg nog eens geïnformeerd. Ja, naar de 18de straat en dan zag je hem wel, bij Samaritan's (geloof ik). - De queeste was succesvol, Els heeft nu twee stevige goede extra zwachtels.

Els koopt zwachtels

Halverwege de apotheek kwamen we langs een raam waarachter Els textiel zag. We stapten binnen en het bleek een van de mooiste, of bewonderingwekkendste zaken (zaakjes, het was eigenlijk helemaal geen grote winkel) die Els gezien heeft. Het ging om katoenen kleren, en alles was in de VS of Canada gemaakt. Het was een eenmans (vrouws) zaak, en toen Els binnenstapte zei ze 'Mooi dat U binnenkomt, ik heb vandaag nog bijna niemand gezien". Els viel op een truitje of jakje (bij het voorlezen vebetert Els jakje in jak), dat ze tot mijn genoegen bleek te kunnen passen ondanks haar gehandicapte arm. Een beetje van de zorg die ik me toch maakte viel van me af. We hebben dat kledingstuk gekocht en nog een soort onderbloes waarvoor een naam genoemd werd die ik niet meer weet (Els is nu douchen) [het is een mock-turtle zegt Els nu]. Terwijl Els doende was hadden de verkoopster/eigenaresse en ik een aardig gesprek over onze vroegere banen. Zij was teacher geweest aan een primary school en had daar vooral met kinderen gewerkt die een achterstand in hun ontwikkeling hadden, dus niet goed met hun leeftijdgenoten konden meekomen. Die achterstand was vaak te wijten aan het sociale milieu waaruit zo'n kind kwam, en het was verrassend, zei ze, wat je met zulke kinderen kon bereiken als je de juiste link kon leggen, laten zien dat ze dingen best kunnen als ze het zo en zo proberen. Een aardig en bewust mens, dat na haar pensionering eerst is deze zaak was gaan helpen en die later had overgenomen.
Els komt binnen, de douche is gelukt, ze heeft de invalidendouche gebruikt. Maar met de ongelukkige duim aan de linkerhand en de pijnlijke hand en elleboog rechts was het toch niet makkelijk geweest.

Morgen de bergen in, naar het Diamond Lake en overmorgen naar het Crater Lake. Daar is het 's nachts min of plus 1 graad. Weinig of geen voorzieningen, sommige wegen alleen 's zomers open (maar ik begrijp dat dat niet juist is en dat we er ook in september nog op kunnen). Vandaar mijn voorzorgen met die propaan. Tweehonderd kilometer landinwaarts liggen die meren, niet geweldig hoog, maar toch een eind naar boven. Benzinetank is ook gevuld en we hebben voor drie dagen boodschappen in huis.

Het weer werd in de loop van de ochtend beter en vanmiddag mooi. Het forecasten van het weer is kennelijk ook hier niet makkelijk.
Wim

        [Wij reizen in een simpele camper. Geavanceerder exemplaren hebben slide-outs, dat zijn  uitschuifbare stukken wand waardoor je binnen wat meer ruimte hebt, een soort erker maakt. Op onze laatste camping zagen we er eentje met een uitschuif-balkon, dat hadden we nog niet eerder gezien.]

Regen en geen regen...............

de Multnomah Falls

zondag 25 september

We gingen eerst maar eens op weg naar de Multnomah Falls, een waterval van meer dan 185 meter. Nog geen 20 mijl rijden; dat vonden we wel de moeite waard. En dat bleek het ook. Watervallen zijn altijd leuk om naar te kijken. Dus deze ook.De waarschuwing dat je iets warms aan moet trekken, en de leenparaplu's in de office daar, bleken wel wat overdreven, en de jacks, die we hadden aangedaan, waren absoluut overbodig. Het was nog droog ook,, dus we boften. Wat de regen betreft; die viel wel af en toe, maar er was ook heel veel zon, dus ook die voorspelling was wat over de top.

Vandaar gingen we weer naar het bekende treinstation met park en ride, en deden hetzelfde als gisteren. behalve dan dat Wim meteen in de trein al ontdekte dat hij zijn i-phone in de camper had laten liggen.......Dat vond hij wel zo vervelend dat hij na 2 haltes uitstapte; hij zou teruggaan en met een trein later komen. We spraken in de gauwigheid af elkaar om half drie voor het museum te zien...So far so good........
Ineens werd aangekondigd dat de trein niet verder ging en voor één trajekt werd vervangen door bussen; de hele dag. Vanwege een nieuwe busbaan die aangelegd werd. Ik besloot dan maar meteen, om daar op Wim te wachten. Dus 25 minuten rondgedrenteld, want Wim's trein had vertraging om dat de vervanging van de 'operator' (machinist) zich verslapen had en pas na een poos kwam opdagen. De verrassing op W's gezicht was groot toen hij me zeg! Enfin, we gingen samen verder. Onderweg in een impuls bedacht dat we misschien wel beter eerst door konden rijden, een paar haltes verder, om eerst naar de Rose Garden en de Japanese garden te gaan. Dat echter bleek niet zo'n goede beslissing. Beide tuinen liggen het Washington Park en nou hadden we ons toch echt weer vergist in afstanden en schaal! Om er te komen moesten we, zo verzekerde men ons, zeker anderhalf uur lopen van waar we waren en we beseften dat we op die manier gewoon de hele dag in dat Washington Park zouden zijn, terwijl we eigenlijk naar het museum wilden!!!

(maar er waren educatieve teksten op de muren

van de ondergrondse halte van Washigton Park!)

Dus: keerden we op onze schreden terug, namen weer de lift naar beneden , de trein naar het centrum. Daar vluchtten we met knorrende magen onder een stortbui in een aardig restaurant, vlakbij het Artmuseum. Lekker zitten smullen en geheel tegen mijn principe (het was pas half drie) een glas wijn genomen, en er van genoten.

Verder verliep de dag zoals we hadden gepland, nl met bezoek aan het museum. Grote collectie, heel mooi gebouw (twee gebouwen) en uiterst hulpvaardige suppoosten. (want ik raakte natuurlijk de weg weer kwijt.........ja Hanshoorn, dat doe ik ook regelmatig!) Was leuk.
]
Al met al weer een aktief dagje en al die dingen die gewoon kunnen gebeuren en je plannen kunnen vertragen; tja, het hoort er gewoon bij, net als regen.
De terugreis verliep voorspoedig, met even dat busritje er tussenin. In een trein die wel goedbezet, maar niet zo overvol was als gisteren. De camper stond er nog en we reden naar huis.
Nog even iets over Portland. Wim schreef er al iets over gisteren. Ik had en heb ook een heel prettig gevoel bij die stad. Heel veel kleurige mensen (in de tram gaan alle aankondigingen in Engels en Spaans), veel negerachtigen, maar ook Mexikaanse types, en natuurlijk Indiaanse
gezichten. Wim noemde al wat milieu-zaken . Ik voeg er aan toe: het openbaar vervoer is BINNEN  het centrum gratis; pas vanaf aan de centrumrand gelegen haltes hoef je te betalen en dan gaat het per zone. Voor ons was een dagpas 5 dollar en daarmee konden we de hele dag overal in. Verder vond ik het nogal opvallen dat mensen niet met een plastic tas lopen, maar altijd met katoenen of linnen tasjes, of een papieren zak.
En wat ik ook opmerkelijk vind........(of is het toeval?) is de sfeer in zo'n tram. Mensen zitten te lezen, okay, maar ook heel veel te praten, en ook echte gesprekken te voeren. Gisteren kwamen twee mensen binnen, een zwarte man en een blanke vrouw. Zaten toevallig naast me en er ontspon zich een gesprek, zomaar, alsof ze elkaar kenden. over politiek, discriminatie. Ze vonden allebei dat er nogal ""weird types" naar voren kwamen..ja zeg stel je voor Sarah Palin in het Witte Huis!!! Iemand anders keek om en zei "Yes, that would be a real sitcom!!".
Vandaag sprak een man me aan over de weinige plaatsen voor senioren in de tram (ik vind 10 per wagon niet zo weinig, maar goed...) ja, zei hij, er wordt al jaren over gepraat, om dat uit te breiden, maar NIETS gebeurt er hier. Weet U hoeveel ouderen er per jaar bij komen??? En hij noemde een duizelingwekkend getal. Nee, het ging slecht met Amerika, en de corruptie was het ergst. En het volk werd dom gehouden ook nog. We babbelden wat verder; hij had 5 jaar in de Navy gezeten en daardoor was hij ook overal in Europa geweest. Na pensionering had hij Portland uitgekozen om in te wonen; die plaats had de meeste pluspunten. Maar het werd er niet beter op. Enzenz. En ineens stapte hij uit. ' Ï wish you a good vacation and don't listen too much to old men like me!"

Er gebeurt van alles in die trein; heel leuk om naar te kijken en je zit er toch maar wat te zitten.Gekke mensen, interessante mensen, telefonerende mensen, discussie voerende mensen; leuk! Gisteren een ruziend echtpaar, vandaag weer zo'n metal-achtig stel met overal tatouages enringen in wenkbauw en uit de neus stekende dingen, Het toppunt vandaag was een meisje met in haar oorlel ingebouwde vergrootglaasjes met een middellijn van drie centimeter (!). En tot slot stapten er notabene vier zwaar bewapende agenten binnen met een "boef" in handboeien. "O, hoorde ik iemand zeggen "there comes a prisoner on board". Ze reden een aantal haltes mee ; de geboeide stond in een hoekje; twee agenten om hen heen en de andere drie zaten gewoon ergens en kletsten er vrolijk op los. O.a. met een man in een scootmobiel, die er op het eerste oog heel merkwaardig uitzag, maar die met de agent een conversatie begon over hoe gemakkelijk het was dat je zo de trein in kon rijden. Een eindje verderop zat een zeer gehandicapte vrouw, ook in een rolstoel,; ze had twee blonde vlechten, maar was zeker 50. Ze las in een boek, en dronk af en toe uit een beker, met een heel lang gebogen rietje.
Dit waren zo wat indrukken. Ik amuseer me zeer. Vooral ook met de manier waarop mensen met kleine kinderen omgaan, maar.......ik maak het te lang, dus: ik stop.
ELS

Portland Oregon

Oregon heeft de naam een milieuvriendelijke staat te ziijn, en de grootste stad Portland is zegt men op dit gebied een voortrekker. Zonne-energie, oplaadplaatsen voor elektrische auto's, veel fietsen (volgens statistieken is Portland de stad waar (in de VS) het meest wordt gefietst, hel goed openbaar vervoer. Fiets meenemen in bus en tram mag en is kosteloos.

Van onze camping (ons RV-park) in Fairview, 8 mijl ten oosten van Portland, gingen we na registratie, op advies van de receptie naar een Park & Ride 3 mijl van hier waar een halte is van de Lightrail 'MAX'. Op een groot parkeerterrein zetten we ons huis neer, en met het snelle treintje kwamen we na 25 haltes, 15 gereden mijlen en 55 minuten aan op het centrale plein van Portland. Vijf dollar per persoon voor een dagkaart voor alle haltes en lijnen (er zijn er drie). Openbaar vervoer is niet duur.

Portland bleek inderdaad een gezellige stad (we kunnen alleen de binnenstad beoordelen; Amerikaanse steden zijn onwerkelijk uitgestrekt). Maar deze binnenstad was die van een volwassen Europese stad. Gezellige (winkel)straten, als je flink doorstapt kun je lopend overal komen. Gelegen aan de flinke rivier Willamette; er zijn 12 bruggen, waarvan 5 ter hoogte van de binnenstad. We aten een hapje aan het centrale plein, Pioneer Square, bezochten er het Visitor Centre, en liepen noord(oost)waarts naar rivier, Chinatown en Old Town. De Chinese tuin wordt overal aangeprezen en wat we zagen was, hoewel het onverwacht 15 dollar kostte (we dachten er gewoon doorheen te kunnen wandelen), de moeite waard. Erg aardig was de ontvangst in een paviljoen waar vandaag, ik geloof omdat het zaterdag was, een demonstratie was van Chinese medische verworvenheden. Er waren zo'n 5 mannen en vrouwen bij wie je polsslag, oorbeven, acupunctuur kon tonen c.q. ervaren. Ik kon desgevraagd geen klachten of pijn verzinnen, maar


 Els heeft een problematische duim die haar fagotspelen bedreigt. De acupuncturist heeft een soort metaalkorrels in en aan haar oren geplaatst die misschien verlichting geven. Ook haar slaapproblemen vallen geloof ik onder het helende bereik van de geplaatste artefacten.



Els haar oren worden geprepareerd

We wachten onbevangen de resultaten af. Als ze positief zijn en zich al binnenkort manifesteren zullen wij daar kond van doen.
- Onze wandeling voerde ons daarna door iets westelijker en meer zuidelijk gelegen wijken. Ik bezocht de bibliotheek, Els een paar draden- en lapjeswinkels. We zouden elkaar bij het Art-museum om kwart over vijf weer optmoeten, maar toen ik om kwart voor de bibliotheek uitkwam liep ik Els tegen het lijf die de weg kwijt was omdat haar kaart onduidelijke aanwijzingen gaf over waar noord en waar zuid was.

De terugweg was voorspoedig, maar de trein, twee dubbellange wagons, was overvol. Ook door de meegnomen fietsen, kinderwagens, een man in een self-propelled rolstoel, en mensen met boodschappenwagentjes was het in- en uitstappen soms niet eenvoudig. Ik moest een poosje staan en toen ik zat kwam er naast mij een man met een baby; die nam daarna ook zijn vrouw op schoot nam (baby op arm van vrouw). Een ontspannen drukte. De man in de rolstoel las 'The beautiful construction of the universe' en kon bij het verlaten van de trein zelf zijn stoel draaien en naar buiten rijden: de wagonbodem is even hoog als het perron. - Toen er wat zitplaatsen leeg kwamen zag ik een vrouw van de categorie 'zeer gezet' aarzelen bij een in principe onbezette plaats naast een andere vrouw van dezelfde lichaamskwaliteit. Ze ging niet zitten, had ook niet gekund, maar ik had even proberen wel leuk gevonden. Een kind van vier paste later precies.

Morgen regen. Ik wil naar het Art museum en ons is de 'gele' route van de snetram aanbevolen voor een ritje met door een buitenwijk met bijzondere huizen. Misschien naar een park met rozen (Portland is de 'rozenstad') of naar de beroemde (!) Zoo.

Een nachtgroet van Els

Wim

Mount St Helens

(vanaf onze wandeling)

vrijdag 23 september

Zowaar, ik word in staat gesteld een nieuw bericht te beginnen. Ik haal dus maar geen grapjes uit met een andere letter of/en andere kleur, waar ik zltijd zo dol op ben......
De St Helens dus.
We werden vanmorgen verrast door een strakblauwe lucht en direkt al zon. Dat beloofde veel goeds voor het zicht daarboven. En we werden daarin niet teleurgesteld, want het was een uitgelezen dag en de krater was ook geheel wolkvrij!
Voor negenen al op pad op de (enige) weg naar boven. Een prachtige, vrij brede en totaal lege weg. Eerst maar direkt naar het hoogste punt waar je kunt komen: het vierde visitor's centre; dat heet Johnston Ridge Observatory. Je bent dan op 4314 feet, en berg zelf is 8328 voet. De weg is totaal zo'n 80 km lang, stijgen en af en toe dalen door bossen, door lavalandschap en grillige bergvormen. Dat bezoekerscentrum ligt pal tegenover de St Helens en je hebt er een direkt uitzicht in de krater(nou ja, op afstand dan) ; We kregen eerst weer een film te zien over de eruptie van 1980; Je kreeg een indruk van hoe de berg is veranderd van vorm. Enorm indrukwekkend en weer eens heel goed gedaan. Grote zaal, met heel groot, breed filmdoek. Aan het eind van de film was iedereen ( er bleken toch nog wel meer mensen "boven": te zijn; misschien 20) muisstil. Toen werd het filmdoek opgehaald, gingen er ,ook heel brede gordijnen open en...........tja, daar zag je DE ST HELENS. Wat een effect, zeg!

Daarna hield een ranger buiten op het uitzichtsplatform een 20 minuten durend praatje over de eruptie, de eruptie van andere vulkanen, en het waarom van dat alles. Ik versta best goed Engels en ook Amerikaans, maar deze man sprak zo snel en onverstaanbaar, dat ik na 5 minuten afhaakte. Wim hield het ook gauw voor gezien en we liepen de ERUPTION-trail, een korte wandeling vanwaar je heel duidelijk kon zien hoe die lavastroom was gegaan.
Toen maakte ik koffie in de camper (dan is zo''n ding wel handig, hoor!) en reden we naar het begin van de HUMMOCKS-trail, 7 mijl naar beneden. Weer een leeg parkeerterrein en Wim suggereerde tot mijn schrik nog even dat zo'n terrein nou eens prima zou zijn voor mij om te proberen de camper te besturen.........ik kon niet anders dan het beamen, maar ging er niet op in!
En zo begonnen we aan de Hummocks. Dat zijn (weten we nu) enorme stukken rots die uit de top van de berg geslingerd zijn en zich nu in het landschap als heuvels openbaren. Ze waren ook zwart, en ik had begrepen dat er ook lava door heen zit. De wandeling ging over een heel goed en leuk pad, smal, dat zich slingerend door bos (laag bos.....allemaal van na 1980), over rotsen en langs hummocks begaf. dan weer kleine watertjes, waarvan verteld werd dat ze soms verdampen of zomaar door de grond wegsijpelen. Wetenschappers onderzoeken natuurlijk alles rond de St Helens; het is, behalve een enorme ramp, ook een unieke kans geweest om de herstellende natuur te bestuderen! Behalve kleine bomen en struiken ook veel bloemen. Grappig om ook vingerhoedskruid te zien; die zaden hebben zich dus ook weer gewoon een weg naar boven geworsteld! En dieren.........Wim kwam een slangetje tegen, en we zagen verschilende grondeekhoorntjes. En enorme libelles en van die klepperende sprinkhanen, groot en geel.

Ook een soort swamp, moerasachtig water, met dooie bomen erin, maar ook enorm  grote rietbossen.Heel aparte sfeer; deed me erg aan Gollum denken.

hier woont Gollum...

We vonden het een supermooie wandeling, wel heet trouwens en we lieten heel wat zweetdruppeltjes glijden! Zo'n 5 kilometer, maar wel met een stijging van 100 meter....dus onze Veluwetraining kwam weer eens van pas!
Terug naar beneden nog even gestopt bij het 2e Visitor's centre, dat een prachtig uitzicht biedt (alweer), en vanwaaruit je ook helicoptervluchten kunt maken. 400 $, en dat vonden we toch wel wat veel!

Verder door naar "huis" (nou ja, het enige dat er van ons op onze plaats lag, was de waterslang....) en gedoucht, wat Wim weer frustraties bezorgde. Hij doet daar heel moeilijk over, en doet ook vaak van alles een beetje onhandig, zoals b.v. een muntje gooien in het apparaat van de ene douche en vervolgens in de douche ernaast zich uitkleden en dan ontdekken dat er geen water komt!!! Enfin, het is allemaal wel gelukt. We zaten wat uitgeblust in de schaduw, want het was (en is nog steeds) heel warm (half tien, 19 graden).
Ik kookte macaroni, gooide alle bezwete shirts en sokken in een wasmachine en daarna droger, en nu wachten we af tot het koeler wordt. Het schijnt morgen nog warm te zijn en daarna drie volle dagen  te gaan regenen.... Nou ja zeg! Morgen gaan we naar Portland, hoewel ik hier nog wel een dagje zou willen blijven staan. Zo heerlijk rustig. (maar we hebben nog geen "niet rustige"camping gehad).
Als het nu lukt om dit nieuwe bericht te publiceren, ga ik toch ook nog proberen een foto mee te sturen......

ELS

s

laptop

De laptop heeft kuren, zegt voortdurend dat hij bladzijden niet kan weergeven. Verbinding is hier goed, daar ligt het niet aan. Hij opent een site, maar na een heel langzaam begin houdt hij ermee op. Google kon ik meestal wel krijgen, en die gaf alle adressen op die ik vroeg, maar als ik ze aanklik: bladzij kan niet weergegeven worden. Vandaar gisteren ook geen foto's: het wou mniet meer.

Als we echt problemen krijgen: onze reis gaat door!

(Ik probeer nog even een foto, nu ik toch verbinding heb)

Op naar St. Helens

Bewolkt met een spatje regen. Daarna flink wat zon.het plan om de volgende dagen eerst Mount Rainier te doen, waarvan je de besneeuwde top vanaf ik denk meer dan honderd kilometer ziet (in elk geval heel duidelijk vanaf ons kamp en vanaf Seattle) en daarna Mount St. Helens. Maar omdat er weinig wegen zijn naar (hoog in) de bergen, omdat ze smal(ler) en ver zijn, en omdat er voor ons weinig hike-mogelijkheden leken te wezen, hebben we Mount Rainier laten vallen. Els houdt niet zo van hoog in de bergen rijden (je moet daar inderdaad niet iets krijgen met jezelf of de RV) en vindt de Moun t St.Helens wel genoeg. Die heeft ook een veel opzienbarender geschiedenis, en die geschiedenis (de uitbarsting van 17 mei 1980) is in het terrein vrijwel overal te zien.

Dus naar het zuiden. We zijn op de terugweg, hebben er 14 van de 27 dagen opzitten. Hebben tot nu toe aanzienlijk minder mijlen gereden dan vorige jaren in die periode: vandaag de 1000 mijl bereikt. Vanmorgen honderdtwaalf mijl, naar de camping Mount St. Helens RV Park, bij Castle Rock, aan het beginn van de 504 die naar het Johnston Ridge Observatory gaat, het eindpunt van de weg, vanwaar je trails kunt wandelen en als je niet in de wolken zit een blik in de krater werpen.

De geschiedenis van de uitbarsting is spannend: de aardbevingsdeskundigen zagen het aankomen, de mensen ook: op de wegen ernaartoe was het zo druk als in het centrum van Seattle (volgens krantenverslagen). Op de dag voordat alle boezoek aan de berg uit veilgheidsredenen verboden werd, waren er meer dan 50 vliegtuigen en vliegtuigjes geteld die de spannende ontwikkelingen van boven wilden zien. Sinds eind maart waren er aandbevingen en de berg begon een bult te krijgen op een van zijn flanken. De deskundigen concludeerden dat dit een pre-vulkaanuitbarstingssituatie was en de autoriteiten besloten alles en iedereen te evacueren. Maar ze waren aan de late kant, want de volgende dag kwam de uitbarsting. Een uitbarsting waarvan de kracht niet voorzien was: een groot deel van de top van de berg ging de lucht in. Vuur, rook as, lava, modder duizenden lucifers-bomen (50 meter hoge bomen die als lucifers afknapten [knappen lucifers eigenlijk af?]). De volgende dagen heldhaftge pogingen om mensen te redden. Tientallen met helicopters van de berg  gehaald. Resultaat 70 geredden, 51 doden en 36 mensen waarvan niets meer gevonden werd.
We zagen in een visiitor-center aan het begin van de 504 een indrukwekkende documentaire, en er was een goed opgezette tentoonstelling. Morgen gaan we naar boven, 75 kilometer de 504 op naar dat (die) observatory, waar we gaan wandelen en de veranderde bergflanken zien.

We wandelden vanmiddag een stukje door 'wetlands' in de buurt van het visitorcenter. Of die hier zijn sinds de uitbarsting weet ik niet; ze grenzen aam het Silver Lake, dat er geloof ik al was. (Sommige meren werden door de uitbarsting gevuld met aarde, modder, van boven; elders ontstonden nieuwe.) Het was volgens het receptiemeisje overigens meer een stroll dan een echte wandeling. Vlak terrein, gebruikelijk bij wetlands, en maar een paar kilometer. Morgen wordt het meer strenuous.

Wim

We blijven hier twee nachten zodat we ons morgen helemaal aan de berg kunnen wijden.

EMPmuseum en nog zo wat in Seattle

zomaar...........

woensdag 21 september

Gisteren hadden we toch wat doelloos rondgelopen in Seattle, zonder een echt plan, en vandaag deden we dat anders. Eerst, na de rit met de bus, met de monorail, die je meteen al een aardig uitzicht geeft en een fanatastisch vervoermiddel is, naar het Seattle Center. dat is een heel complex van enorme en enorm aparte gebouwen. Er is een grote, heel grote Centrale hal, waaronder een kindermuseum is gevestigd, en een kindertheater. In die hal een keur aan eet- en drinkgelegenheden. Dan het EMP museum (dat is een combinatie van Geschiedenis van de  moderne muziek en Science fiction), dat als gebouw absoluut niet te omschrijven valt door de grilligheid van vorm en materiaal; ik weet ook niet wat er van een foto die ik nam, is geworden. En verder staat daar de Space Needle, een soort Euromast zeg maar. 184 meter hoog. Sierlijk bouwsel. En er is een zgn Pacific centre, waar steeds wisselende dingen te zien zijn, ook weer een enorm complex waarin hoge witte bogen. Er is ook een sculpture garden, een dramaschool, en een theater. verder parken, fontijnen, en dat alles met het nodige hoogteverschil, wat het tot een heel bijzonder geheel maakt.
Het EMP museum dus. Veel over Rockmuziek (Jimmy Hendriks had eigen zaal), een heel groot doek met ieder half uur  wisselende gefilmde optredens..Ze hebben ca 80.000 objecten en een heel grote gitarenverzameling, die a.h.w. op een enorme zuil zijn gehangen.
Er was (en dat was dan de science fiction afdeling) een hele verdieping over de film AVATAR. Het jammere was dat wij die film niet gezien hebben, maar zo was het al heel leuk en enorm instructief. de geschiedenis en de making of van die film. Hoe ze een eigen taal hadden gemaakt, en hoe de acteurs waren veranderd in de door hen te spelen figuur. En de natuur, waar het e.e.a. zich afspeelt!!! Je kon op een computer een eigen boom ontwikkelen, opslaan, en signeren, en even later kreeg je die op een scherm te zien.
je kon ook een scene uit de film naspelen, en daar werd dan een filmpje van gemaakt, die nu te zien moet zijn op youtube (maar ik weet niet of dat ook zo is) Dus als het lukt kunnen we Wim binnenkort zien in een scene in AVATAR, die je dan tegelijkertijd als "echie" ziet. Ik merk hoe moeilijk het te omschrijven is wat er allemaal te zien was, maar ik merk ook dat ik onder het schrijven weer opnieuw enthousiast word!! Wat zouden jullie dat leuk gevonden hebben, Arend! We komen binnenkort die film lenen!!
Boven waren er soundlabs, en je kon een instrument pakken en onder leiding (computergestuurd) in een band meespelen met een paar noten. Heel erg leuk!! Ik speelde dus even gitaar, en piano, en zat aan een soundmixer; Wim zat aan het slagwerk, en stond op een gegeven moment te zingen.
De middag besteedden we verschillend. Wim ging naar het Museum of Art, en ik liep naar Pioneer Square; dat is het oude gedeelte van Seattle. Je kunt daar ook (niet gedaan) ondergronds rondgeleid worden, want daar zijn veel resten van voor de brand van 1889. Het latere Seattle is er bovenop gebouwd.
We zagen elkaar weer bij de Smith Tower, waar je bovenop een nog mooier uitzicht hebt dan vanaf de Spaceneedle. en Wim was van plan z'n claustrofobie te overwinnen, en naar boven te gaan (omdat daar een liftboy meegaat, heeft hij minder last)..........maar het uitzichtsdek was vandaag vanwege een "private event"gesloten...............Nou, niet erg. We namen de bus terug en drie kwartier later liepen we de halve mijl naar de KOAcamping.
k moet nog even over de bussen iets vertellen.
Sommige bussen (die van ons b.v.) lopen door de tunnel waar ook de metro doorgaat. Het is een gek gevoel en gezicht, maar wat een vondst! Trouwens; het openbaar vervoer is levendig en goed geregeld. Overal waar dat kan, zijn in de buitenwijken Park an ride-parkeerterreinen, en onze bus zat vol met mensen, die al uitstappend hun autosleutels pakten en naar zo';n parkeerplaats liepen.
Ik was echt heel erg moe; ongelofelijk moe. Dus: een duik in het zwembad, dat helpt altijd! Dus ook nu.
En toen koken. Rijst met saus uit een potje, foei, en stukjes kalkoen erdoor, en een blikje boontjes.
ELS

Wim als "proefacteur"

spaceneedle

 

bogen van het Pacific centre

Seattle

Vanochtend in alle rust Bay Center verlaten en zo'n honderd kilometer eenzame weg gereden door groene bossen waar op hogere plekken de mist nog bleef hangen. Vrijwel de enige door mensenhanden gemaakte bouwsels waren bruggen (er zijn nogal wat kreken en rivieren, vaak breder dan onze huisrivier de IJssel, en ik weet eigenlijk niet hoe die eerste reizigers met hun huifkarren al dat water overstaken). Na die honderd kilometer werd het drukker, we deden hoognodige boodschappen in Olympia, de hoofdstad van de staat Washington, in een supermarkt waarover Els de loftrompet stak beter en gevarieerder dan de Walmart. Water (een van de simpeler producten, waarover ik ga) kon je er tanken in je eigen containers, voor 45 dollarcent de gallon.
Tussen Olympia en Seattle was het druk, maar de weg van tweemaal 3, 4 of 5 banen kon het verkeer vlot verwerken. De KOA-camping ligt in een semi-landelijk gebied tussen de steden Tacoma, Kent en Seattle.

Met de bus kun je van hier vrij gemakkelijk naar downtown Seattle, maar de uiterst vlot rijdende chauffeurs doen er toch drie kwartier tot 55 minuten over: de afstand is 16 mijl. De prijs voor een retourtje twee-en-halve dollar. Frequentie eens in het kwartier. Uitstekende verbinding, maar alles is hier ruim.

Wat door het centrum gelopen, wat onbelangrijke toeristische dingen gezien en gedaan. Daarna de Central Libary bezocht, een paar jaar geleden gebouwd door Rem Koolhaas.

een zaal in de Central Library

 Bekroond, zoals veel van hem bekroond wordt. Ik vond het een fantastisch gebouw. Op de tiende verdieping heb je eem aardig uitzicht. Het leek Els geen praktisch gebouw, maar Els heeft haar bibliotheekopleiding al meer dan een halve eeuw geleden afgerond. We hebben geen ervaringsdeskundige kunnen raadplegen.

Ons één dag uitgestelde huwelijksdiner geconsumeerd (gisteren waren er twintig kilometer in het rond geen eethuizen) in een soort wijn- en eetbar. De wijn werd je verondersteld in een aantal 'flights' te drinken. Dat wou zeggen dat je drie glazen kreeg, met verschillende, maar verwante wijnen. Er waren verschillende categorieën. Ik nam 'white Italian'.

De ''Marcato Il tirso cru il Pigno" (helemaal links) was het lekkerst.

Van elke wijn kreeg je een kwart glas, met een keurig papiertje welke wijnen het precies waren, van links naar rechts geordend. Je commentaar (alleen voor jezelf) werd op de achterkant van het papiertje verwacht. - Els vond het systeem te ingewikkeld en te veel wijn, en vroeg om gewoon een glas. Kon natuurlijk ook.

Door de donkerte terug naar de212de straat. De halte is tien minuten lopen van ons terrein. Het weer was nog steeds lekker. - Els heeft gedoucht en ligt nu in bed. Ik ga dit voorlezen en verdwijn ook. Het was een werkzame dag. Wim

De evergreen state, Washington. ( De WA van CaloreWA)

Maandag 19 september
Vrij vroeg op pad. We stonden op en de camping zag er totaal anders uit. Helder, zonnig en dus vrolijk. Nog wel wat mistflarden hier en daar, ook onderweg, als we hoog reden.
We vervolgden dus onze tocht naar het Noorden over de US 101. De eerste plaats die we in gedachten hadden om te stoppen voor koffie, was Astoria, de Noordelijkste stad van Oregon, aan de mond van de enorme Columbiariver. Astoria is een echte stad, en ligt tegen de heuvel op. Het eerste dat we concludeerden is, dat je eigenlijk met zo'n motorhome niet een stad in moet gaan. En zeker een stad op een helling niet, met smalle straten. We deden een poging om een parkeerplaats op te gaan, maar ja, zelfs als we een goeie plaats konden vinden, wat dan? Dan ben je nog niet in het centrum, en waar wil je eigenlijk heen? We moesten boodschappen doen, maar ja...........Nee, we gingen terug.
Toen we Astoria naderden vanuit het Zuiden, zagen we voornamelijk een enorme, enorm hoge brug over de Columbia. Een sierlijke brug vond ik het. Vanuit de auto maakte ik wat foto's. Tot 1961 waren hier altijd veerponten bezig mensen en auto's over te zetten. Heel brede rivier en de brug is zo'n 6 mijl lang. Het hoge , mooie gedeelte is slechts een halve kilometer of zo; dan is er een heel lange gewone brug en aan de andere kant is weer een hoog gedeelte .Spectaculair en de hele skyline van Astoria beheersend. Doordat die brug zo hoog is kunnen er heel grote zeeschepen  onderdoor varen. Of je moet natuurlijk zeggen; ze hebben die brug zo hoog gemaakt omdat er heel grote zeeschepen onderdoor moesten kunnen.


Eenmaal over de brug, waren we dus in de nieuwe staat, Washington. Daar weken we een tijdje af van de US 101. Direkt na de brug was er een restarea waar ik koffie zette. Daar spraken we een jong stel, dat van Vancouver aan het fietsen was naar de Mexicaanse grens.In 40 dagen. Ik vroeg of ze niet af en toe bang waren vanwege  het verkeer, maar dat viel heel erg mee, zei de jongen, en de kustweg was zo mooi, dat ze het er wel voor over hadden.

In Washington was het opvallend rustig op de weg, ook, toen we weer op de US 101 waren. Soms helemaal niemand voor of achter ons. En boodschappen??? Nee, geen kijk op. Geen plaatsje, geen winkel, en nauwelijks huizen. We hadden een campground uitgezocht in  Bay Centre aan de Willapa Bay. Wat een paradijs hier, zeg! Het is een KOA-kampground en die hadden we dit jaar nog niet gehad. Enorm veel ruimte en er is bijna niemand . Ze hadden een kleine voorraad groceries, en ik kon me behelpen. Uit eten gaan, wat de bedoeling was op deze 49e trouwdag, was er niet bij, maar diezelfde 49 jaar (ervaring) zorgde er voor dat er toch iets behoorlijks uit de wok kon komen.
Eerst zaten we lekker in de zon wat te lezen en wat te scrabbelen, (ook met Arend en Herman )(nou ja, het heet WORDS), en daarna liepen we naar het strand. Het is het strand van de baai. Het idee dat ik daar misschien even kon zwemmen, omdat daar het water natuurlijk niet zo koud is, liet ik varen bij het zien van die enorme hopen en slierten wierH het zag er niet aantrekkelijk uit. Wim had het graag willen filmen, en echt, ik had m'n zwempak meegenomen.
Op het strand lagen ook enorme bomen. En hier naar toe rijdend hadden we ook al hele stukken vol dorre bomen gezien, en omgevallen bomen I(maakte een hele grijze indruk). De KOA-mevrouw zei desgevraagd, dat dat kwam door de HURRICANE in 2007 of daaromtrent.

Terug op de camping gingen we allebei douchen en haren wassen en daarna ging Wim bezig met het vuur, wat nog niet meeviel omdat het hout zo nat was. Hij werd er wel een beetje gefrustreerd door, omdat hij altijd zo'n goeie vuurtjesstoker was...............(Nou, ik ben ook p.v.ster geweest, hoor, en ik kan het ook!) Ik ging intussen bramen plukken, waarvan er massa's langs de rand van het terrein staan, zodat ik toch een feestelijk tintje (letterlijk) aan ons maal kon geven, en het niet bleef bij een eenvoudige macaroni-schotel....................... Ik liet de bramen overkoken, zodat ik ook iets had om gefrustreerd over te zijn, want heus, ik heb vaker bramen opgekookt!!!
ELS

zo mooi staan we hier

Tillamook: kaas en quilt

Aan Tillamook is niks aan, maar er is een grote kaasfabriek waarvan ze een showruimte of beter een instructieplaats en allerlei showruimtes hebben gemaakt. Van achter glazen wanden zie je van één hoog hoe het allemaal gebeurt, ook op zondagmorgen: verse kaas is het lekkerst, en dat geldt naar we vernamen ook voor vers ingepakte kaas. Tillamook kaas staat goed bekend in alle staten en dat die hier zijn oorsprong heeft komt doordat het hier zó veel regent dat gras en koeien hier beter gedijen dan elders. De fabriek is van de farmers, en ik herkende daarin de opzet van de coöperatieve zuivelfabriek in het Drentse dorp waar ik opgroeide. Het 100-jarig bestaan is in 2009 gevierd. We proefden kaas, van medium cheddar tot pittige cheddar en verder, ik nam een ijs (het kleinste ijsje dat ze hadden, een single cone, ter grootte van dunkt me zeven Nederlandse opelkaargestapelde bollen); de smaak was prima, Els proefde wat mee. Je kon er ook eten en een hoop schertsspullen kopen. Els kocht een serieuze kaasschaaf, die het goed blijkt te doen.

De kaas fabriek was al om acht uur open, en we waren er vroeg omdat we gistermiddag toen we er langs kwamen drommen mensen en honderden auto's zagen; onze kampbazin adviseerde ons ook dringend om vroeg te gaan. - Het quilt-tentoonstellingsbebouw ging pas om 12 uur open. 'Latimer Quilt and Textile' was een uitgelezen plaats voor Els om te zijn. Behalve de bijzondere tentoonstelling, die wel niet grote mensenmassa's trok maar goed bezocht werd, was er veel meer: allerlei praktische kennis was in diverse kamersuitgestald en je zag er de meest diverse lapjes, lappen, kleuren, patronen, draden, ook een zaal met weeftoestellen waarvan Els het jammer vond dat haar moeder die niet zag. Els kreeg het op den duur in de rug van het lange staan en de lengte van ons bezoek werd denk ik vooral daardoor beperkt.

Alles vandaag gebeurt onder een gestage regenval, zo nuttig voor de kaasindustrie.

Els doet nu een was, komt op dit moment binnen onder de uitroep 'heerlijk'. Dat is tevredenheid over natuurlijk de reinheid van de gewassen kleren (ook mijn spijkerbroek moest eraan geloven) maar ook met name het resultaat van de droger, waardoor alles soepeler en zachter tevoorschijn koen dan thuis.

In Tillamook heb je natuurlijk veel meer om te doen en om naar te kijken, het Tillamook County Pioneer Museum, het Garibaldi Museum, er zijn de Munson Creek Falls en talrijke uitstapjes en sightseeing-mogelijkheden in de omgeving. Wij deden die niet.

Wim

regen.....................

zaterdag 17 september

De titel doet vermoeden dat we misschien de hele dag regen hadden; nou, dat was niet zo. Het begon pas tegen de middag en toen waren we al lang op weg over de vertrouwde US 101. We verwachtten die regen trouwens al een paar dagen, dus we werden niet echt overvallen.
Na het opbreken gingen we nog even naar de zee, en liepen over het (brede) strand. Het is vandaag de Fall Beach Cleanup; overal waar we op het strand waren vandaag, liepen mensen dingetjes op te pikken en in plastic zakken te doen. (Vorig jaar herfst hadden 615.507 vrijwilligers langs de hele pacific kustlijn meer dan 8 miljoen pond afval opgeraapt),
De weg die we rijden, blijft geweldig mooi, en zo afwisselend, dat je steeds weer verrast bent. De plaatsjes zijn dus het minst mooi, maar,het dorpje ,waar we stopten voor koffie, bleek toch wel aardig. We liepen wat rond en kochten wat kaarten. Opvallend is het aantal tweedehands boekwinkeltjes . Ook in het café waar we ditmaal belandden, was een plank
"exchange"books. Was trouwens een heel alternatief, exclusief koffiehuis. Je moest enorm lang wachten op je bestelling. Het werd dan uit de keuken gebracht door een jongen met een uitzonderlijk rare snor met naar beneden gedraaide punten. (ik durfde geen foto te maken) die dan je naam afriep. Maar; het was dan ook lekker. En; het zat NIET in een kartonnen beker, maar in een echte mok; ook prettig.
Het is wel zo, dat je eigenlijk deze kustweg beter van Noord naar Zuid dan andersom kunt rijden, i.v.m. de betere stopplaatsen. Met een camper ga je niet zo gemakkelijk links een parkeerplaats op en de mooiste stopplaatsen zijn gewoon aan de oceaanzijde.
De fietsers, die het Oregon coastal bike path volgen, doen dat ook meestal N-Z, maar dat is natuurlijk vanwege de wind. Er zijn heel wat fietsers! Het lijkt me niet echt fijn om zo naast het verkeer te rijden, al is de weg dan niet druk. En de automobilisten voorzichtig, want dat zijn ze.
De lunch gebruikten we ergens op de parkeerplaats voor een foodmarket, en toen regende het ook al. dat bleef zo tot in Tillamook, waar we nu zijn. Een plaats, die beroemd is  door de kaas. Er is een kaasfabriek, die je kunt bekijken, en dat gaan we morgen doen. We waren er al even, en het was enorm druk; niet zo gek voor een regenachtige zaterdagmiddag. We reden gauw door naar het Bay City RV park, dat  een paar mijl ten Noorden van Tillkamook ligt. Aardige plaats wel; heel ruim. Maar ja, het regent wel, dus we zitten binnen.Ggezellig met een glaasje wijn en we gaan een spelletje Cartagena doen; daar was deze vakantie nog niet van gekomen...........


We merken dat reageren op dit blog niet zo eenvoudig blijkt. Het hoeft ook helemaal niet, en je kunt ons altijd ook "gewoon" mailen, want we kijken regelmatig; wim.rensink@hetnet.nl  of els.rensink@hetnet.nl .

 Ik heb het vandaag maar eens uitgesproken tegen Wim; ik durf van z'n leven niet deze camper te besturen. Ik had beloofd het te zullen proberen, maar ik zie er van af. Ik kan het ook niet. En als het zou zijn om Wim te ontlasten? Nou, reken maar dat Wim van z'n leven niet ontspannen naast mij als chauffeur van deze kar zou zitten!!! En in noodgevallen??? Nou, dan komt er wel een andere oplossing. That's is for sure!
ELS

mijn nieuwe fleece en kussen! heerlijk!

Yachats, waar we ook koffie dronken

De bruggen over de baaien hebben allemaal deze ornamenten. ze zijn ontworpen door ene Mc Cullough.

16 september, van Coos Bay naar Florence (Oregon)

Vandaag de Oregon Dunes, 40 mijl kust met bovenmaatse duinen. We deden een trail door die duinen, althans wilden dat doen, van het trailhead aan de Highway 101 tot de beach. Totaal 6 mijl, drie heen, drie terug. De eerste halve mijl ging over een bospad naar de duinen; de volgende vier kilometer naar de zee bleken door de mulle duinen te gaan, met aanzienlijke hoogteverschillen. Ons geschatte wandeltempo was anderhalve kilometer per uur en we staakten onze wandeling prematuur: zo zouden we pas tegen de avond weer bij het startpunt terugzijn. Els probeerde het nog wel op blote voeten, maar dat liep niet sneller.

De duinen zijn hoog en ver. Ze zijn verbazend. Ze worden ook gebruikt voor autoraces door het duinzand, een toeristische attractie. Dat racen mag maar hier en daar, het geheel is een beschermd gebied, maar je moet lucratieve toeristische bezigheden natuurlijk een plaats geven.

Dertig kilometer verder was er een uitzichtpunt waar je van boven ver over die duinen naar de zee kon kijken. Ook hier deinsden we evenwel terug voor een verdere sjok door het mulle duinzand.

In Florence, aan de noordkant van dit duingebied een camping gevonden, bijna aan zee, zonder tussenliggende duinen. Zowaar met internet, dat overigens niet krachtig genoeg is voor onze i-phone en i-pod. Dus wel deze blog, maar niet de spelletjes die we tussendoor doen met leden van het thuisfront.

Eindelijk het vuurtje gestookt waar vooral Els verlangend naar uitzag. Ik vind eigenlijk dat je pas een vuurtje moet stoken als het donker wordt, maar het is hier dan erg fris in de koude zeewind. Prachtig zonnig weer vandaag, korte mouwen, maar de natuur is koud: acht graden 's nachts.

Het is een onderdeel van vakantiegewaarwordingen dat je afstand neemt, kunt nemen, van gewoontes en vaste patronen. Ik heb tegen Els gezegd dat ik daarover wou schrijven, maar nu ik eraan begin zie ik dat Els tegenover mij in slaap is gevallen en dat ik mijn tekst voortduren moet corrigeren. De wijn, de kou, het kampvuur, Els haar smakelijke maaltijd, ze werken contraproductief.

Els doet hier een paar foto's bij.

WIM

Linksboven, bijna niet te zien, lopen mensen; dit is Terschelling in het groot.

geploeg

vuurtje

P.S. Toen we een uurtje op deze camping zaten verbaasde Els zich erover dat ze highway 101 zo duidelijk hoorde: die was toch meer dan een mijl van hier! -  Geruis van de zee!!

  

Even geen internet (?!)

N.B. Morgen staan we mogelijk op een camping zonder wifi, dus zonder blog en email.
(Arend en Herman: gisteren hadden we wel internet op de laptop, maar i-phone en i-pod konden geen verbinding maken; vandaar dat de spelletjes Words stillagen.)

de kust van Oregon

donderdag 15 september
 Vanmorgen geen haast gemaakt met weggaan; lekker rustig ontbeten, en in het kantoor even wezen zeggen dat hun advies om in Barnacle's Bistro te gaan eten, bijzonder goed was geweest. Ik heb geloof ik in Amerika nog nooit zo lekker gegeten als gisteren, en ook es een keer niet van die idiote hoeveelheden.
We gingen dus terug naar de US 101 en vervolgden onze weg naar het Noorden. Eerst over die mooie brug die we gisteren al hadden gezien vanaf het strand, over de River Rogue. Deze kustweg heet niet voor niets de "scenic byway".Het is zo'n mooie weg, met zulke prachtige uitzichten op zee, rotsen, dan weer bossen, steeds maar golvend, soms veel stijgend en soms naar beneden kronkelend. Zo is autorijden echt leuk; niet pezen, maar tuffen, want hard mag je hier nooit.

We stopten natuurlijk ook onderweg, en ik maakte koffie, ik geloof in Bandon. Die plaatsjes.nou, dat is niet veel; erg langgerekt en ongezellig en je bent blij dat je er weer uit bent.
Ik had een campground in Coos Bay uitgezocht, zo'n 100 km naar het Noorden. Coos Bay is een wat grotere stad, en ligt t.m.v. baaien. Zelfs wat grotere schepen in de haven. Je zou het niet zeggen als je er door rijdt, want het lijkt me een verschrikkelijke plaats, maar het ligt in een enorm toeristische streek. Wat op de kaart van N. Amerika slechts een rafeltje lijkt, is in werkelijkheid een groot gebied, schiereilanden, baaien, bossen. Maar je moet wel eerst die stad even door, of bijna door, en dan westwaarts er uit of bijna uit, dan zuidwaarts evenwijdig aan de baai en daar bevond zich Midway R.V.Resort. Onderweg (en dat hadden we op Google opgezocht) een Walmart aangedaan. Ik had besloten dat ik vandaag een beter kussen wou kopen; ik wil gewoon eens lekker liggen. Bovendien hebben we twee fleece-slaapzakken gekocht voor koudere oorden, die eraankomen. [We hebben besloten niet eerst naar het Craterlake te gaan, maar de kustweg te blijven rijden, maar dat betekent wel, dat als we naar het Craterlake gaan, het later in het seizoen is, en het daar zeker al vriest 's nachts.] Ik verheug  nu op een betere "lig" vannacht !!!
Bovendien heb ik een wok gekocht en daar met graagte meteen vanavond gebruik van gemaakt...die investering moest dan maar; hopelijk kunnen we daar aan het eind van de vakantie een leuk stel mee blij maken, zodat Cruise America die niet ontvangt!!!
Deze camping is grappig............niet de mooie romantische campground zoals we ze zo graag hebben, maar wel een heel ruime plaats; asfalt, dat wel. de ontvangst vond ik wel komisch want in de office waren alleen oude mensen aan het...........tja, rommelen, kletsen, ik weet het niet. "we are all managers", zei een man, toen Wim naar de manager vroeg, omdat het toitaal onduidelijk was waar je je aan moest melden. Geen echte receptie, maar uiteindelijk moesten we op 2 stoeltjes plaarsnemen en een dametje op leeftijd nam onze gegevens op. De camping bleek n.b. vol op één plaats na, en die bezetten wij nu. Een beetje een deftige camping eigenlijk, met veel regels. Je krijgt een sleutel voor "een bathroom"...daarin bevindt zich w.c., wastafel, en douche, heel groot, en helemaal voor je alleen. Er "wonen" hier alleen maar ouderen hebben we de indruk, en ze waren totaal niet voorbereid op of gewend aan een stelletje buitenlanders. Maar goed, het is hier prima wezen, en heel erg rustig. We gingen niet op onze besproken plek staan, maar reden meteen door naar Charleston en Cape Arego, want daar moet je zijn voor het uitkijken over de zee, en voor de zeehonden, zeeleeuwen en "elephantseals", waar ik eigenlijk niet eens de Nederlandse naam van weet. Bij het uitkijkpunt kwam het geblaf je al tegemoet. wat maken die beesten een herrie. "Ik begrijp nu ineens, waarom mensen niet naast een hondenopvangcentrum willen wonen"zei Wim.
Het was een tocht van ongeveer 15 km vanuit de camping, en de weg voert je langs allerlei uitzichtspunten; prachtig!! En het weer was uiterst lekker; geen of weinig wind en een lekker zonnetje. Wat wil je nog meer!
"Thuis" liet ik weer eens zien hoe'n klungel ik ben in het aanwijzingen geven aan iemand die een camper achteruit in een kampeerplek moet rijden, maar goed, uiteindelijk kwamen we goed terecht. Ik heb liever een zgn "PULLTHROUGH"; daar ga je in en je kunt gewoon rechtdoor er weer uit rijden......
En toen volgde de wokmaaltijd dus. Kon niet (Wim zegt wel) tippen naan Barnacle's Bistro, maar toch................ 
ELS

Verkeerde indruk

Dit stukje is een toevoeging aan/verbetering van wat ik gisteavond schreef. Vannacht bedacht ik dat dat wel erg afstandelijk was tegenover de geneugten die de Oregon Coast biedt.

Eerst even de introductie van onze reisgids. Die schrijft eerst dat Amerikaanse vakantiebrochures gewoonlijk overdrijven, maar dat wat over de 600 km lange oceaankust van Oregon gezegd wordt allemaal terecht is. Het is de populairste vakantiebestemming van de Amerikanen, heeft daardoor veel logeeradressen en plaatsen om campers neer te zetten. De lange goudgele stranden nodigen uit tot wandelen, surfen en schelpen zoeken. Veel watervogels te zien; prima fietsmogelijkheden.
- Toen wij gisteren hier aankwamen was ongeveer het eerste wat ons bij de receptie gevraagd werd, of wij vandaag wilden boeken voor de boottocht op de Rogue River. Een foto werd ons getoond van een lage boot met ik denk wel dertig mensen. Els huivert altijd van dit soort hobbelen over de golven, vindt het eng en niet leuk, dus dat doen we nooit. Maar je gaat een heel eind de rivier af (eerst met een bus naar boven), en het is fun.
- Wat morgen of overmorgen heel apart is zijn de 150 meter hoge zandduinen, over een lengte van 50 km (in Amerika is alles groter dan ergens anders).
- Dus: inderdaad geen bandgasten zoals bij ons, maar wel wildwatervaarders, windsurfers, en ook wel een enkele geharde zwemmer. Weinig kuilengravers.
- Gold Beach dankt overigens zijn naam aan de goldrush van de 19de eeuw: de Rogue River was ofwel zelf goudrijk of bracht de mensen naar goudrijke plekjes.

Wim

Afscheid van de Redwoods

Onze camping vannacht was vlakbij de ingang van Jedediah Smith State Park, rustig, uitgestrekt en vriendelijk, Toen ik wilde betalen was er vanochtend op het kantoortje geen mens te zien, en ook na luid roepen en lawaai maken verscheen er niemand. Er lagen wel allerlei formulieren en kopieën van betalingsbewijzen. De kassa leek me open en alle bullen lagen voor het wegnemen. Toen ik na meer dan 5 minuten mijn geld maar op de toonbank wilde neerleggen kwam de gezette receptiste hijgend de heuvel op. Ze had op straat vingerhoeden gevonden, waaronde eentje van Delfts blauw en ze had die naar een verzamelaarster gebracht die er bijzonder blij mee was geweest.
Benzine getankt, 35 gallon voor 140 dollar. Daarna het park in en net als gisteren waren we geëpateerd door de forsheid van de bomen. De videocamera gebruikt om ermee te registreren. Ook omgevallen bomen, bomen die op 50 meter hoogte waren afgebroken, bomen met holtes waar je rechtopstaand makkelijk in kon verdwijnen (Els vond het griezelig om zo'n holle boom te betreden.) Er zijn in dit gebied nogal wat zwarte beren; als je die tegenkomt moet je rustig je gesprek voortzetten, pratende mensen houden ze niet van. Waarschijnlijk omdat er nogal wat converserende mensen dezelfde wandeling deden als wij kwamen we er geen tegen.

Half drie vertrokken naar  de staat Oregon. Toen we de grens naderden zagen we een aantal uitnodigende borden om sterke drank te kopen. Laatste gelegenheid voor de grens. We herinnerden ons problemen van de afgelopen jaren waar we in staten als Utah (bijna) nergens wijn konden krijgen, en stopten om een aantal flessen rood en wit in te slaan. - Maar hier in Gold Beach, Oregon, waar we nu bivakkeren, kun je in de supermarkt gewoon wijn kopen, dus we weten nu niet of we ons onterecht hebben laten opjutten.

Halverwege Gold Beach ging de zon schijnen die we de laatste dagen niet gezien hadden. De mensen hier hebben liever regen: zes maanden zitten ze al zonder, zeggen ze. De receptioniste vanmorgen vertelde dat het toen zij wegreed om naar haar werk te gaan even heel fijntjes had gedrizzeld en dat ze toen ze de straat opreed een rare slinger had gemaakt omdat het wegdek slippery was na de lange droogte. Ik moest dus heel voorzichtig rijden! - We zitten hier inmiddels in het IndianCreek RV-park iets buiten de town, en hebben in de Barnacle Bistro in de stad bijzonder lekker gegeten. Daarvoor hebben we nog even de zee bezocht, prachtig, vrij hoge golven, mooie avondlucht, bijna geen strand. Tussen het stadje en de zee een ruig gebied. Badgasten en een strandleven als bij ons heb je hier niet, want de zee is altijd te koud, en als er altijd een wind staat als toen wij er waren is het dunkt me permanent huiveren geblazen. - Maar er zijn voortdurend rivieren, riviertjes en kreken die water naar de zee brengen en daar zit flink wat toerisme in. De Rogue River die langs onze camping stroomt kende ik van naam omdat Stephen Fry, die een boek heeft geschreven over de eenmalige bezoeken die hij aan elk van de Verenighe Staten bracht, een beetje skeptisch deed over het boottochtje dat hij met zijn gastheren over deze rivier moest maken.

We zitten nu tegenover elkaar aan de RV-tafel, Els met een boek, ik met een blog, en kijken tevreden terug op de laatste Redwood-dag van deze vakantie.

Wim

de camper, zomaar een tussenstukje......................van Els

Naar aanleiding van een paar vragen hetvolgende:
Ik denk aldoor al, dat ik iets over de camper ga vertellen, en dat doe ik dan maar in een apart stukje. Misschien geeft het antwoord op sommige vragen?
Deze camper (ze zeggen hier R.V. of Motorhome) is ietsje groter dan die we twee jaar geleden van Cruise America hadden gehuurd. En dat is zo, omdat we hadden gezegd dat we niet meer zo'n oude rammelkast wilden. Dit model is nog maar 2 jaar in gebruik, dus hij is niet ouder dan twee jaar....Tja, dat ze je dan met een kaduke accu op stap sturen.........
In wezen hetzelfde qua inrichting. Achterin een tweepersoonsbed met aan weerszijden een aantal kastjes en laatjes.Het bed is wel wat kort en Wim ligt er diagonaal in.
Ik lig weer boven de cabine. ook een tweepersoonsbed; heel gezellig, maar ik moet zeggen dat de matras wat hard is. Je kunt alles afsluiten met gordijntjes en er zijn genoeg bedlampjes. Trouwens, alle verlichting is op zonnepanelen, die op het dak zitten. Als we straks naar het Crater Lake gaan, en het 's nachts vriest, denk ik dat ik wel bij Wim kruip, en dan kunnen we de dekens ook beter verdelen. Je hebt per persoon een onderlaken en een soort slaapzak/deken. Ik lig onder een dubbelgevouwen deken. dat is het maximum; de eerste dagen had ik ook nog een wollen panty en een fleece aan, en had ik onze jacks over me heen gedrapeerd...........Wim heeft i.p.v. twee pakketten( daar zitten p.p. 2 handdoeken, een keukendoek, een onderlaken en zo'n deken in; die dekens zijn trouwens nylon van boven, katoen van onder met een dunne vulling) van alles er drie genomen en we hadden er net zo goed vier van kunnen gebruiken. De meeste mensen die we spraken vorige keer, hadden er wel een fleecedeken bij gekocht, en dat gaan wij ook zeker doen als we een Walmart tegenkomen. dat is een supermarkt, die ook een grote afdeling heeft voor ons soort mensen. Als ik daar kom, wil ik ook perse een soort wok kopen; ik ben n.l. een beetje wok-verslaafd, in die zin, dat ik thuis de wok zeker drie- viermaal per week gebruik. 
In de camper zit in het midden de keuken, met grote koelkast en daarboven een vriezertje. Boven het tweepitsgasje zit een magnetron. verder is er een gootsteen en allerlei kastjes en laden........plaats genoeg om veel te bergen. tegenover de keuken is de badcel, waarin een toilet, een klein fonteintje met de nodige kastjes, en een douche. De douche gebruiken we helemaal niet, de wc soms 's nachts voor hoge nood; de campings waar wij o.h.a. heen gaan, zijn uitgerust met uitstekende toiletgebouwen, waar het schoon is, altijd wcpapier genoeg, zeep, en ook automaten waar je van dat gerecyclede volkorenpapier uit kunt halen.( Herman noemde vroeger dat bruine toiletpapier volkoren). Als je op eenzame campings gaat staan, of ergens "in the wild", ben je meer afhankelijk van wat de camper biedt. Maar dan nog zou ik de douche niet zo gauw gebruiken. In het Yellowstonepark twee jaar geleden stonden we op zo'n natuurcamping. Nou je, dan behelp je je wat. Als wij naar Terschelling gingen op Lies kampeerden, gingen we ook twee of drie weken niet onder douche. Nou ja, dan niet., Toch??
Voorin de cabine zijn ook allerlei handige opbergruimtetjes. het gevolg is wel dat ik steeds vergeet waar ik het e.e.a. laat, maar ja............
Zo'n camper zit ongelofelijk ingewikkeld in elkaar, met allerlei panelen en lampjes die aangeven hoe de stand is van gas, water elektra, afvalwater. Ze zijn ook uitgerust met een generator, die maakt dat je, ook als je wild kampeert, elektra hebt en zo. Die hebben we nog nooit gebruikt. Ruud, mijn broer, heeft ook een generator en is daarmee totaal selfsupporting als hij ergens in het romantische landschap ligt met zijn boot.
Onder Wim's bed is ook een grote opbergruimte, die je van buiten af kunt bereiken. Superhandig. daar kunnen de koffers in, de stoeltjes en de voorraad stookhout. (Trouwens, op deze camping mag je geen vuurtje stoken, net zo min als op de vorige. helaas............)
Dat was de camper. Een aantal heel handige dingen en oplossingen, sommige dingen zijn ONhandig; daarbij hadden ze een vrouw om advies moeten vragen, denk ik dan. maar goed..........in het totaal is het een luxe geval en er is best vier weken in te leven en nog wel langer ook.

En nu nog even iets heel anders, en naar mijn idee iets grappigs. Ik heb een kleindochter, Anne (14), die hockeykeepster is, en sinds twee weken is toegelaten tot de hockeykeepersschool in Rotterdam, war ze nu eens per week extra trainingen krijgt, tot haar groot genoegen.
En nu las ik het boek My Sister's keeper van Jodi Picoult, waar ik al over schreef, en daar komt een meisje in voor, 13 jaar, die Anna heet en stiekem, zonder dat haar ouders dat weten, op hockey is gegaan en een supertalent in keepen blijkt te zijn! "She is just a naturally talented goalie, you know...."dat is toch wel toevallig....................
Dit was dus zomaar een stukje.
ELS