dagja Diamondlake

Donderdag 29 september

Op het moment dat NOVA weer lekker zat te repeteren zonder mij (laatste keer als het goed is), fietsten wij een rondje Diamondlake. In het mooiste weer van de wereld. Achterlijke fietsen, maar goed, het was ook maar 11 mijl of zo. Doodstil overal; kwamen ook niemand tegen.
Daarna heerlijk gegeten op het terras bij het Convention Centre (Dat is een soort hotel, of in ieder geval kun je er slapen. Een aantal onduidelijke houten gebouwen ;Is opgericht in 1926...........en, zo te zien, niet veel aan veranderd!). Er is een jachthaventje,m waar enige aktiviteit was, althans toen we terug waren. Je kunt er ook een bootje huren.
En er is dit restaurant, een soort kantine, maar wel met een machtig mooi terras, en daar zaten we. Ik nam een behoorlijke salade (mmmmmmmmmmmmmmmmmm) en Wim iets met zuurdesembrood, runderstrips en geglaasde uien met ei; zag er ook goed uit) En weer een glas wijn; we nemen toch verder de middag vrijaf.
Ik denk wel dat dit de drie leukte en mooiste dagen van onze vakantie waren, zowel wat natuur, camping en natuurlijk ook het weer betreft, hoewel we daar verder niet over te klagen hebben.

Het is nu 2 uur. Voor ik onderuit zak in de schaduw, probeer ik een aantal foto's te plaatsen. Vanmorgen lukte het ineens om in het blog toch nog 3 foto's te wurmen. Nu volgen er een paar van vanmorgen vrnl.

Laatste etappe, Vallejo-Velp

 -zij gingen door het stof -

Einde reis.

- Gister (woensdag) om half vijf thuis de poes begroet.

- Dinsdag om 9 uur local time reden we Vallejo uit en bewogen ons door het vier of vijf lanen (rijstroken is het Nederlandse woord) brede spitsverkeer naar Oakland, normaal een traject van 40 minuten, maar het werd het dubbele. In de VS kun je nooit rustig op de rechter rijstrook blijven omdat die voortdurend verandert in een 'exit only'. Je moet dus op de tweede rijstrook zitten, die soms opeens de derde van rechts is geworden. In elk geval passeren je aan de linker- en aan de rechterkant zware en lange vrachtauto's die als er even ruimte voor is net iets harder rijden dan ze mogen. Ik rij ook flink door, maar mijn motor is minder krachtig en ik rij gewoonlijk iets minder snel dan ik mag (op die wegen is dat meestal 55 mijl per uur). We stonden nooit helemaal stil, maar reden wel vaak heel langzaam, en het zicht dat je soms had op een paar mijl snelweg voor je was ontmoedigend van volheid. Ik vond het al jammer dat we niet een half uurtje eerder waren opgestaan, want de kar moest voor elven in Oakland zijn. Maar toen het verkeer naar Berkeley (links) en daarna San Francisco (rechts) was afgeslagen ging het vlotter en we waren toch nog ruim op tijd.
- Het afleveren ging buitengewoon vlot. Alles werd in orde bevonden, en de Wok-achtige pan die Els voor 14 dollar had aangeschaft werd vergoed; het inspectie-meisje en Els kregen zelfs dunkt me een persoonlijk contact toen Els veronderstelde dat het wel mannen geweest zouden zijn die enkele rare want kook-onhandige beslissingen hadden genomen over de werkplek aan het fornuis. Inspectie-meisje beaamde.
- Het is van de afleverplaats met zijn honderden RV's maar acht minuten lopen naar de BART, een metro-achtige sneltram, die ons via een makkelijke overstap in een goed uur naar het vliegveld bracht.
- Het machinale inchecken ging verbazend goed, en ook de boarding-passes van de vlucht Parijs-Amsterdam werden door het mechaniek aangereikt. Koffers ingeleverd (Els vroeg me net op tijd of ik mijn zakmes wel in de koffer had gedaan (nee werd ja)) en na een voorlopige controle mochten we naar binnen, waar we aten. Het eten was smakelijk, maar Amerikanen hebben kennelijk allemaal zulke goede gebitten, en grote monden, dat alles uit de hand gegeten kan worden. Els redt zich meestal, maar met een gedeeltelijke prothese heb je een mes nodig en een bord om een warmgemaakt salamigerecht of andere hap die je bij ons normaal op een bord krijgt eetbaar te maken. Met het  mes-achtige plastic ding dat eventueel verstrekt wordt kun je een burger-achtig gerecht niet doorsnijden zonder dat het zijwaarts doorbuigt en dubbelklapt. Beetje knoeiboel dus.
- Een leesperiode van ruim een uur vulde de tijd tot de security-check, die eist dat je de laptop uit je rugzakje haalt, de schoenen uittrekt, alle metaal in opvangbakjes legt, en je laat betasten. Els haar zwachtel werd gewantrouwd en moest met een extra elektronische staaf bestreken. Toen ze nog magneetgevoelig bleef  moest haar haar los en werd ze nogmaals, nu tot in de bilnaad, gefouilleerd. Allemaal voor eigen bestwil natuurlijk, we denken daar heel positief over.
- Een mooi en geweldig groot vliegtuig, en we zaten op een rij met twee stoelen, geen buren dus, tamelijk comfortabel. We zaten nu niet in een KLM-, maar in een Air France toestel. Dan ziet de stewardessen er anders uit, als de Françaises die het zijn, donker pakje, smal van stuk, prettig om te zien (net als de paar stewards die er ook waren). Els vond het personeel minder gedisciplineerd dan bij de KLM, ik heb dat niet opgemerkt. De repas die we kregen was uitzonderloijk lekker. Eerst een aperitief (ik nam champagne, dat was daar gewoon, Els appelsap, kon ook), de maaltijd zal ik niet beschrijven maar hij was gevarieerd en bestand uit vier gangen, met comme boisson twee glazen rode of witte wijn. Uiterst voldaan richtten we ons toen op de veelheid van mogelijkheden die je op zulke langdurige (wij tien uur) vluchten hebt. Els kijkt dan films, ik luister naar muziek en hou de geografie bij. - Het is buiten niet zo heel lang donker: jij racet met een rotvaart (duizend kilometer per uur gemiddeld) naar het oosten en het nachtelijk duister snelt je tegemoet (of door je heen) met een ongeveer even grote snelheid. Dat geeft een korte nacht, althans een vrij korte vier uur durende periode van nachtelijk duister. Els heeft daarin wat gedommeld, ik sliep tweemaal een uur. Het ontbijt, om een uur of kwart over tien Franse tijd was opnieuw uitstekend en copieus, we teerden erop tot we thuis waren.
- Tegen twaalven ontschepen, een half uur te laat, waardoor we ons moesten haasten voor de aansluitende vlucht om kwart voor één. Op Charles de Gaulle ben je namelijk niet zomaar bij je nieuwe gate, je moet eerst een minuut of tien met een shuttlebus en die liet in ons geval een kwartiertje op zich wachten. En voor de gate moesten we waratje weer onze schoenen uitdoen enzovoort. Toen we ongeveer als laatsten in het (veel kleinere) vliegtuig geladen waren waren konden we vanuit ons raampje zien dat een aanstormend wagentje met koffers zijn last in ons vliegtuig laadde: de onze waren erbij.
- Parijs-Amsterdam duurt netto nog geen uur, consumptie-technisch juist voldoende voor een blikje cola of iets dergelijks plus drie koekjes. Geen films of andere gadgets. Het was bewolkt, dus konden we geen aardrijkskunde doen.
- De trein van 14.29 uit Schiphol, 16.02 in Velp. Ik haalde de auto en we reden met koffers en handbagage soepel naar huis. Rozen zijn hier en daar nog goed bezig.

We dronken een glaasje wijn, door onze huiszitters voor ons klaargezet, Els bakte een ei, en we keken naar een opgenomen Maigret en gingen half tien, c.q. half elf naar bed.

Er zat bijna 24 uur tussen onze instap in de camper 's morgens en het uitstappen uit onze eigen auto in de middag van de volgende dag. Daarin één camper-rit, twee metro's, twee vliegtuigen, twee treinen en een stukje met de eigen auto. Misschien moeten we over tien jaar in een dergelijke situatie ergens een rustdag inlassen, maar ik zie zo gauw niet hoe of waar.

We reden 27 dagen met de camper en prijzen ons gelukkig met het mmoie weer, de overweldigende omgeving, het feit dat ongelukken ons bespaard zijn gebleven. De kapotte accu en Els haar lichte beschadiging waren pechjes waarzonder het bijna nooit gaat.

We vonden het schrijven van de blog leuk en de reacties plezierig. Het bleek moeilijk voor sommige lezers om hun reactie in het blog te krijgen; zij stuurden ons mailtjes.

Els wil hier niets meer aan toevoegen; ze heeft nu overigens haar repetitie-avond met NOVA. Probeerde vanmiddag even of het nog ging net de fagot. (Ja.) Liet zich vanwege de jetlag wel van huis ophalen, de repetitieruimte is aan de andere kant van Arnhem.

Een laatste opmerking van mij: zoals gezegd was het heel stimulerend om een blog te schrijven, maar als je het niet doet heb je meer ruimte voor andere dingen. Misschien ga ik Els voorstellen (ik heb hierover nog niet met haar gesproken) om het een volgende keer niet te doen, of minder, bijvoorbeeld eens of tweemaal per week

It was a pleasure.

Wim
6 oktober 2011

 

het ervaren van de Redwoods

- een van de doelen van de reis -

Blik vanuit Vallejo

(Vacaville)

Maandag 3 oktober

Eigenlijk is er niks meer te schrijven.

(de arm is wel beter, maar wordt nog omzwachteld)

Na koude nacht vertrokken we van de campground, gingen in de stad (hoe moet je het anders omschrijven; lange straten vol winkels met giga parkeerplaatsen ervoor, en een paar bezinepompen.) De tank moet morgen driekwart vol zijn, dus hij hoefde niet helemaal meer vol bij deze tankbeurt. Ik maakte de ramen maar weer 's schoon.
Over de Interstate naar Vallejo (ligt 40 kilometer dichter bij Oakland) en beland op een campground, die voor ons heel geschikt is (nl aan de grote weg, dus we zijn morgen gemakkelijk weg), die Tradewinds RV park heet, maar die (dat) een voorbeeld is van een droefmakende camping. Asfaltcamping noem ik ze. En gravel. Wel een picknicktafel, en niet eens een wenig ruimte. We hebben ze erger gehad. Wel internet, gelukkig. We  waren er om 12 uur, dus eerst maar eens koffie gezet, en daarna de diepvrieslasagne die nog in de vriezer zat, opgewarmd en er een enorme sla bij gemaakt van alle resten sla, komkommer, tomaten, geitenkaas, eieren en kalkoensnippers die ik nog had. En de rest van de papieren en folders op volgorde gelegd en weggegooid wat te veel was. je wordt overspoeld met foldertjes, kaartjes, tijdschriften en krantjes en je kunt niet alles mee over vliegen. Een goeie repetitie van waar we allemaal in welke volgorde zijn geweest!
Ik had nog een paar teksten verzameld, die ik wil onthouden, vrnl van aan de kant van de weg.
Gisteren zag ik:
FARMERS FEED AMERICA en
BE CLEAN, GO GREEN. Vanmorgen was het: MEET US, MEET OUR COWS....

Verder zie je overal:
Buckle up, it's the law           (wel een aardig ritme)
en: Click it, or ticket

Bij wegwerkzaamheden staat vaak iets als:
keep America at work
of: your taxdollars at work.

Ergens in the middle of nowhere ineens een bord met aan weerszijden een Amerikaans vlaggetje, met de tekst;

God bless our troops

Dat vond ik zo schrijnend; dacht aan een echtpaar daar midden in de natuur van Oregon, die hun enige zoon naar een oorlog in het verre oosten had moeten laten gaan............
Soms zie je ineens een waarschuwing van God.
De mooiste in dit verband vond ik, en daarmee eindig ik dit blog:

PUZZLED?  God has answers........

En nu ga ik soppen. (en ook stoppen)
ELS:

Een paar globale gegevens over deze tocht.


- We reden 2230 mijl (3568 km), meer dan duizend mijl minder dan vorige keer.
- De benzine (regular, de goedkoopste) kostte gemiddeld 3,87 dollar per gallon, we betaalden in totaal 938 dollar voor de gebruikte 916 liter. Me dunkt zo'n 30 procent duurder dan twee jaar geleden.
- We reden gemiddeld ongeveer 9,2 mijl per gallon ofwel 3,9 km per liter. Deze camper was 27 voet lang, de vorige waren resp. 25 en 22 voet. Hoogte 12 voet, breedte weet ik niet precies. Hij was zwaarder, nam ook daardoor meer benzine.


Ons hoogste punt was 8600 voet, bijna 2600 meter, op de hellingen van de Mount Lassen.[We liepen even een eindje om door een saaie en vervelende buurt, met soms een wat apart tuintje]

We bezochten 19 campings, er waren geen slechte bij, sommige waren heel mooi.

De sta-gelden varieerden tussen 63 dollar (een keer) tot 29 dollar per nacht. Dan heb je alle electra en het water voor niets, en meestal een dumpmogelijkheid voor je vuil water en het toilet.

Alle campings waren uiterst rustig. Veel  RV's hadden een of meer pets aan boord, maar die gaven geen overlast; er zijn meestal ook stricte regels over wat je met ze mag doen (niet meenemen naar het mensentoilet, niet wassen in het openbaar, alleen uitlaten op de pet-terreintjes). Veelal waren het draag-pets, dan lopen meneer en mevrouw elk met hun beestje op de arm rond te wandelen. - Ik heb twee keer in de verte een haan  gehoord.


We hebben niet zo heel veel mensen ontmoet; de contacten zijn vriendelijk en oppervlakkig. Aan de groetmethode ben ik nog niet gewend, eigenlijk vergt die een dubbel wederwoord, terwijl de tijd daarvoor te kort is. Je wordt gevraagd hoe het vandaag met jou gaat; je antwoordt, goed, dank U, en hoe gaat het met U? De groetpartner zegt dan dat het ook bij hem of haar de situatie naar wens is. Maar zelfs een langzaam passeren laat voor deze uit wisseling vaak geen tijd.


Op een reis wordt een mens relativerender. Wat is eigenlijk 'gewoon'?


We gaan nu gewoon weer naar huis. Morgen gedoe met reizen. We stellen ons positief afwachtend op.

Wim.

(Vallejo, met regen)

***********

[We liepen om ons te vertreden nog even door de buurt: saai en vervelend. Soms was er een apart tuintje]

(apart tuintje)

Naar Vacaville

Toen we, nu twee jaar geleden, onze eerste tocht met een camper begonnen vanuit de afleverplaats Oakland, was er zoweel vertraging bij Cruise America, dat we pas tegen donker konden wegrijden. Ik had een kampeerterrein uitgezocht, maar door het donker en het drukke spitsverkeer misten we de afslag en de vierbaanswegen gaven weinig inlichtingen over campings langs de weg. Ik reed dus maar door. Els dacht een keer een afslag gezien te hebben met een camping, maar toen we 5 mijl van de grote weg af waren was het alleen maar donker en we keerden terug anaar de grote weg. Om een uur of negen vroeg Els, omdat ik stevig doorreed: Waar gaan we eigenlijk heen. Ik zei dat ik het niet wist. Ik vroeg haar om in Woodall's campinggids te kijken naar plaatsen waar we langs kwamen. En toen was daar Vacaville, op een verkeersbord en in Els haar gids. We hadden nog geen
TomTom, maar de gidsaanwijzingen waren perfect, en tegen tienen reden we een duistere camping binnen. Aan de deur van de office hing een telefoon, die werd beantwoord. Een slaperige maar aardige receptieman wees ons hoe we het terrein opmoesten en waar we konden staan, toonde ons de duistere restrooms en liet ons 40 dollar betalen. Wij waren opgelucht en gelukkig. Els moest de boodschappen die we bij de afleverplaats hadden ingeslagen nog opbergen, en we moesten ook nog kijken hoe we gingen slapen.
`Allemaal verleden tijd. Voor mij was het de vuurdoop in het Amerikaanse verkeer met zijn vele ook rechts passerende auto's. Het was dus een beetje nostalgisch dat we ditmaal vrijwillig Vacaville kozen als de laatste (misschien voorlaatste) camping van dez reis. We herkenden weinig: de ochtend na die avond gingen we al weer tijdig op pad naar Yellowstone in de verte, en ik herinner me nog dat ik 40 dollar veel geld vond voor een nacht staan. - Vandaag is het zonnig en licht en het was nu zondagochtend; toen was het vrijdagavond. De 150 mijl naar hier gleden rustig onder de wielen door.


Nadat we eerst, om half tien, in Red Bluff een Walmart bezocht hadden, een grote wens van Els om nog een keer te doen voor we weer naar Europa gingen. Ik kan me haar fascinatie door die overdonderdend grote winkel wel een beetje voorstellen. Ik ben terwijl zij een uurtje het winkelwezen van de VS savoureerde naar een I-pad twee en wat meer van zulke gadgets gaan staan kijken . Maar ik ben erg tevreden met mijn i-phone en heb alleen een cowboy-achtige strohoed op- en weer afgezet en ben koffie gaan drinken in de koffiehoek. Els had niet veel ingeslagen, dat is ook niet praktisch, maar ze was  content met wat ze gezien had. Een minpuntje was dat ze de enige boodschap die ze op haar lijstje had staan, thee, niet kon krijgen, omdat dit een zogeheten thee-loze Walmart was. Els kan het wel uitleggen.

een griepprik hadden ze wel voor je

- We zitten nu dus in Vacaville. Het toeval wil dat er aan deze buitenweg van V. twee campings vlak naast elkaar liggen, en dat we op de andere van de twee zijn terechtgekomen omdat onze oer-camping geen WIFI heeft. (In het grijze verleden van twee jaar terug waren we nog niet gespitst op deze voor ons nieuwe verworvenheid.) . Wat ik hier vertel is dus geen mooi rond verhaal. De werkelijkheid is soms een beetje storend.

Els schenkt de koffie in en vraagt wat ik allemaal zit te tikken over een dag waarin weinig is gebeurd. Ik zal het haar voorlezen. -

(zoekplaatje)

 Na een bezoek aan het zwembad is Els vanmiddag de vele verzamelde papieren gaan ordenen: wat nemen we mee, wat niet. En beslissingen gaan nemen: welke kleren blijven hier om gewicht te sparen, welke gaan mee terug. De laatste fase van deze reis is aangebroken. Morgen nog een dag ter vrije besteding tot een uur of vier. Daarna kleren in de koffers, opruimen en schoonmaken.

Wim

Ja, zo'n immense winkel en geen thee....Ze legden uit dat het geen Walmart SUPER store was en dat de groceries beperkt waren. En ze hadden wel thee, hoor, maar alleen heel grote pakken icethee! Nou, dan maar niet.
De reden dat ik het zo leuk vind in zo'n winkel? Nou, b.v. de toiletafdeling; soms hebben ze van die enorm handige dingen voor je tanden en kiezen. B.v. een superzachte tandenborstel, of eentje met zo'n opberghoesje erbij. En ik kijk altijd naar gewone haarspelden, en dat soort kleine handigheidjes. Nu was er natuurlijk de afdeling "back to school"; en ik ben gek op kleine schriftjes en nootboekjes, paperclips, en dat soort zaken. Ik vrees dat Herman dat van mij heeft geerfd; hij is als 4-jarige eens betrapt op wegnemen van....een doosje punaises ("ze waren zo leuk gekleurd")
. Ik heb dit keer een doosje RONDE paperclips gekocht en een pakje magneetjes met een glazen knopje, allemaal heel onbelangrijk en klein, maar erg leuk. Ik kan het niet helpen; ik geniet er van. Ook van stickertjes en etiketjes en zo. Een afwijking dus, maar ach, er zijn ergere.
Dag zonder belevenissen. Wel lekker gezwommen, in groot zwembad (wel 12 flinke slagen lang).
ELS

Lassen

Lassen's Peak ((later zat hij in de wolken)

Zaterdag 1 oktober

Als je inzoomt (met googlemaps) op Lassen Volcanic National Park, krijg je waarschijnlijk een klein idee van wat wij vandaag hebben "gedaan". We vertrokken uit Redding, oostwaarts, de wildernis in, tot aan de ingang van het Park, reden de enige weg door dat park met uitstappen hier en daar, en reden er vervolgens een aantal uren later zuidelijk weer uit, gingen weer westwaarts, en kwamen terecht in Red Bluff (wie verzint het?) , dat ook weer aan de Interstate 5 ligt, maar dan 45 mijl ten zuiden van Redding.
Het lijkt niet veel, we zijn maar 45 mijl "opgeschoten", maar we hebben in die 45 mijl, (die voor ons 130 was) weer zo veel gezien en meegemaakt, dat we een zeer voldaan gevoel hebben, en tevreden en moe zijn, en vooral ook blij dat het allemaal zo goed is verlopen. Wim is echt een begaafd berg-rijder!!!
We vertrokken met bewolking, die toen we al ver in de bergen waren, en de parkingang al naderden, plots verdween en plaats maakte voor blauwe lucht met zon.
Er is veel te doen in Lassen. In feite was het het belangwekkendste en daardoor het populairste vulkanische gebied (het park is in 1926 gesticht) tot 1980, toen de St Helens uitbarstte en daarna een grotere trekpleister werd.
De laatste uitbarstingen in Lassen waren in 1915, en ook daar zijn dus foto's van en zelfs een film. Ik merk dat zoiets spektakulairder wordt naarmate het korter is geleden en je de gebeurtenissen kunt afmeten aan b.v. je eigen leven. 1915 is wel lang geleden, maar mijn ouders leefden al, dus zo lang geleden is het ook weer niet!
Het park (groot ongeveer 800 km2  ) is bergachtig en vol wandelpaden in allerei graden van moeilijkheid. Aantrekkelijke namen als Devastated area, Emerald Lake, Sulphur Works, Dream Lake, Drake Lake, Hot Spring's Valley lokken uit tot uitstappen en lopen. Dat deden we dus; De grootste wandeling ( en het meeste klimmen) was naar de Hot Spring's valley ofwel Bumpass Hell, waar je na je geklim ineens overvallen wordt door zwaveldampen en tussen de mudpoles loopt met kokende modder.De auto stond op de enorme parkeerplaats, die we steeds kleiner zagen worden tijdens onze klim. Het was er behoorlijk koud vanwege de hoogte en de harde wind. Toen we terugwaren op de parkeerplaats, heb ik een kopje thee gezet in de camper.........(voordeel camper)
-  Onze vakantie nadert het einde. We hebben weer veel moois gezien. Ik had gisteren niet verwacht dat we vandaag nog weer zo'n prachtig gebied zouden verkennen! Hier aangekomen puften we eerst wat uit met een glaasje, daarna maakte ik een macaronischotel met kaas; ik zit al een paar dagen uit te rekenen wat ik nog nodig heb, en probeer alles zo'n beetje op te maken. Wat niet helemaal lukt, maar ach.............onze 2 kg pot yoghurt is bijna leeg!
Wat we morgen gaan doen is nog niet duidelijk. Overmorgen willen we in Vacaville aankomen voor de laatste nacht en eventueel kunnen we daar ook morgen al heen gaan, als er tenminste iets te wandelen of te zien is in de omgeving.
De afwas is klaar en ik ga koffie maken voor de eminente chauffeur en mezelf.

we naderen Bumpass Hell

kokend water, vreemde kleuren

ELS
.***********************************************************************************.
- Rectificatie: Mount Shasta is niet 7, maar 4,5 km. hoog

- Nog wat over vandaag. Els heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een stevige wandelaar. In vroeger jaren had ze altijd problemen met haar voeten. Onze doe-vakanties waren fietstochten, in Frankrijk, Engeland, Italië, Duitsland, nooit wandelingen, omdat Els zei dat ze dat niet kon. Ik denk nu dat we daar toch eens serieus over moeten nadenken. Vandaag maakten we wel geen erg lange,(kleine twee uur)  maar toch 'semi-strenuous' tocht met nogal wat hoogteverschil in een striemende wind, op 2500 meter. En toen we weer bij de camper terug waren: wel moe maar meteen thee zetten. We zullen als we weer thuis zijn de SNP-catalogus ter hand nemen.
- De trouwe lezer van deze (dit?) blog herinnert zich hoe Els op de camping in Florence vond dat ze de grote weg zo goed kon horen: we stonden toen dicht bij zee en het was in feite het geluid van de branding. Wel, tijdens de wandeling merkte Els wederom op dat je daar het verkeer van de weg zo goed kon horen. Een ondoordachte opmerking, want de bewuste weg werd maar door een enkele auto bereden, je had de straat vrijwel voor jezelf alleen. Het geluid was ook ditmaal een natuurprodukt: het vrijwel permanente geraas van Big Boiler.

Els in de buurt van Big Boiler

Big Boiler is een van de bijzondere dingen in het gebied van Bumpass Hell,volgens het bordje de heetste 'fumarole' (natuurlijke stoomketel) van de wereld.
- Els vertelde van de ons vertelde verminderde belangstelling voor dit vulkanische park door de recente concurrentie van Mt. St. Helens. Maar tussen 1914 en 1921 zijn hier 300 uitbarstingen geweest (in 1915 dus de spectaculairste) en het gebied is nog steeds erg in trek. De educatieve
doelstellingen zijn overal duidelijk. Beide vulkaan-parken zijn overigens ver van de bewoonde wereld, je gaat er niet eventjes heen.

Wim
=======

-

Op reis

Reisverslag, plakboek en fotoalbum zijn een blog geworden. Dat heeft, behalve de techniek, iets nieuws: je schrijft behalve voor jezelf en voor het vastleggen van je herinneringen, ook een beetje voor anderen, de lezers van je blog. En dat maakt weer dat je niet alles schrijft wat je op het hart hebt: je wilt je lezers niet opzadelen met indrukken die niet zozeer vertellen wat je op je reis zag maar wat je erbij dacht. Ik heb zin om vanavond een keer van deze regel af te wijken.

In vakanties als deze word je geconfronteerd met canyons en vulkanen, en daardoor met tijd. Het Crater Lake is jong, geologisch gezien is het piep. De vulkaan die met zijn sneeuwtop uittorent boven deze camping, de Mount Shasta, 7 kilometer hoog, heeft een behoorlijke leeftijd.


Maar als je ziet en probeert te beseffen over hoe lange periodes de aarde tot bergketens is omhooggedrukt en daarna weer tot op de 'bodem' afgesleten heb je daarvoor geen referentiekader. Je kunt het uitrekenen, maar niet beseffen. Dat was voor ons voortbestaan als soort niet nodig.
Door dat gebrek aan inzicht is ons oordeel over wat een mens voorstelt knullig, scheef. Daarom zou het nuttig zijn als ons denkraam een beter referentiekader kreeg. In Portland zagen we op de muren van een ondergronds station allerlei educatief bedoelde tijdlijnen: het zonnestelsel inclusief aarde vijf miljard jaar, de mens twee miljoen, elke lijn onderverdeeld. Om ons menselijke referentiekader wat meer bij de tijd te krijgen kun je gedachtenspelletjes doen. - Comprimeer de tijd dat de aarde bestaat tot één dag, van zonsopgang tot zonsondergang, tot laten we zeggen duizend minuten. Elke minuut vertegenwoordigt dan vijf miljoen jaar (een duizendste van vijf miljard) en elke seconde ruim tachtigduizend jaar. De menselijke geschiedenis van na de prehistorie die nu zo'n vijf- of zesduizend jaar aan de gang is, duurde minder dan een tiende van een seconde.
Zo'n gedachtenspelletje is meer bedoeld voor mezelf dan voor anderen. Laten zien dat je geen denkraam hebt voor grote getallen. Onze kinderen maakten op de kleuterschool alle drie een duizendrol, dat is een in principe nuttige oefening om kinderen getallen te leren kennen en begrijpen. Maar een mijoen wordt al moeilijk: duizend duizendrollen; als je er eentje per dag maakt ben je drie jaar bezig. En een miljard zien we niet meer zitten, alles in die streken is heel veel. - Kun je een denkraam 'bouwen'? Ik denk het eigenlijk niet.
- De consequentie hiervan is dat het moeilijk te zien is dat onze gedachten over de functie van de mens op aarde, in de wereld, gedachten zijn van stuntels die niet vermogen in te zien wat en hoe hun status is in het geheel van wat er op aarde of in de wereld bestaat.

een wat vage Mount Shasta

Nou, dit is wel genoeg. Je kunt ook denken over hoe we vroeger contact hielden als we van huis waren: met een ansicht of een telefoontje. Of hoe Russische jongens in de 19de eeuw gingen studeren in het verre Petersburg en het contact met thuis incidenteel of vrijwel nihil was. Hoe dat allemaal anders was, en of het echt verschil maakt. En welk verschil dan. (Dingen die je denkt als je blogs schrijft.)

Vandaag een reisdag, we zitten 350 kilometer zuidelijker, in Redding. Het was hier vanmiddag 31 graden en ik ben met Els in de pool geweest. De tocht was rustig. Het gebied tussen Oregon en Caliofornië waar we doorheen reden was ruig en eenzaam. Woest en ledig, links en rechts van onze Iinterstate 5. We reden al om goed acht uur, dat werkt prettig als je een eind moet.
Els heeft hier in Redding eindelijk groenten kunnen kopen in een plaatselijke supermarkt. Ze ging al een paar dagen gebukt onder de voortdurende afwezigheid van groenten in winkels en op onze etenstafel.  En lekker dat het was! Deze camping is keurig, prima, maar we staan veel dichter op elkaar, niet in een bos, en niet met een doorkijkje op het Diamond Lake.

Wim

P.S. Na Hermans aanvulling herinnerde ik me dat ik ergens gelezen had dat het Crater Lake het derde diepste van de VS. was, niet van de wereld.

Diversen

Om te beginnen een paar foto's die horen bij Els haar stukje over het rond het Diamond Lake fietsen. Dit meer ligt een paar honderd meter lager dan het Crater Lake en is veel kleiner, een globale berekening zegt dat het een tien keer kleinere oppervlakte heeft.

het fietspad

na de ronde

en daarna een warme lunch met een glaasje wijn

- Over de verdere plannen: we hebben nog vier dagen vakantie. Als het weer er goed is willen we overmorgen naar het Lassen Volcanic Park in noordoorst Califirnië. Maar ook daar zijn de wegen vanaf ergens in oktober gesloten, we moeten dus eerst informeren. En het is weer flink klimmen.

- Morgen gaan we eerst naar beneden, naar de grote weg, de Interstate 5 en die volgen we dan een eind naar het zuiden, mogelijk tot het plaatsje Weed. Daar is WiFi. Als we besluiten door te gaan naar Mc Cloud hebben we die niet. In elke geval rijden meer dan tweehonderd mijl.

Ik geef Els het laatste woord. Wim

Ik keur dit stukje goed, publiceer het, en ga naar mijn supermooie vuur, allemaal van hier gesprokkeld hout.

Dag
ELS

Crater Lake

Crater Lake 28 september 2011, 11.30 uur

Vandaag met uiterst zonnig weer (met uiterst zonnig is bedoeld dat er vandaag geen wolk of mistbank te zien was) naar en om het Crater Lake gereden. Ze hebben honderd jaar geleden van dit meer plus omgeving een Nationaal Park gemaakt omdat het zo bijzonder en zo bijzonder om te zien is. Het laatste beamen we, de rim-weg om het meer van zo'n 50 kilometer lang geeft je van een wisselende hoogte (tussen 2000 en 2500 meter) een fantastisch gezicht op het blauwe meer, met een enkel eiland (vulkaantje met krater, niet werkend). Het bijzondere van het meer is zijn ontstaan (weggebarsten en ingestorte vulkaankegel), zijn diepte (maximaal bijna 600 meter), en de hoogte van de waterspiegel: die ligt op bijna 1900 meter. Een enorme zoetwaterbak dus, daarboven.. Ik denk dat het Baikalmeer dieper (en zeker groter) is, maar ik meen dat ik ergens las dat dit meer op de derde plaats komt.

Nou, dat waren wat gegevens. Els vond het jammer dat ze niet aan de beurt was, en gisteren was het 'droogschrijven' wat katterig, dus ik heb haar zojuist gezegd dat zij de aangewezen persoon is om de dingetjes van vandaag te noemen. Ik draag nu de laptop over. Wim

En nu ik dus. Niet dat ik iets speciaals heb, want Wim heeft al verteld hoe mooi het was. Wat hebben wij geboft met het weer. Na een koude nacht, dat wel. Ik had alles aan wat ik maar aan kon hebben, en toen ging het goed, dank zij de fleece slaapzak natuurlijk. En dan wakker worden met 
één grote stralend blauwe lucht, en zon...........geweldig gewoon. 

uitzicht links van de rimroad

Het was uiterst rustig overal; bijna geen auto op de weg, ook niet op de rim-weg., Vanmiddag werd het ietsje drukker, maar het echte seizoen is natuurlijk voorbij, hoewel de weg zolang er geen sneeuw ligt, wel open blijft. Dat betekent dat de weg van half oktober tot een half aar later o, waar we overnachten.geveer gesloten is.Ook weinig fietsers; hoogstens een stuk of tien bij elkaar.
We deden een hele tijd over de rondweg. Steeds er even uit voor een zicht, een foto, een kuiertje.Het is wel een hoogtepunt in deze reis, hoor. En dan die campground, waar we overnachten, aan het Diamond lake;..........We hebben er nog een nacht bijgeboekt. Het is zo rustig! Vanavond tegen een uur of 5 maakten we een vuur. Nee, ik moet zeggen : maakte IK een vuur, want al die tijd popel ik al van verlangen om weer es zo'n mooi pyramidetje bouwen en een verantwoord kampvuur te maken, zoals ik dat vroeger geleerd heb. Om ons heen is van alles te sprokkelen, wat ik naar hartelust deed; een primitief verzamel-gevoel komt dan bij me boven, net als wanneer ik bramen pluk!  
Ik maakte een soort omelet met aardappel en gehakt (allemaal restjes) en kaas erover, en vond het onverantwoord, zo zonder groen, maar Wim ziet daar het bezwaar niet van. En lekker was het wel. De twee-kilo pot yoghurt aangebroken en daar naar hartelust van gesnoept.
ELS

Toevoeging

- Door het zwakke signaa; kunnen we geen foto's uploaden.
- Het gaat beter met Els haar hand en arm. Nog wel dik ingezwachteld maar minder last.
- Er zitten nog vijf elementjes in Els' oren: eentje is onder het dochen weggespeoeld. Effect nog onmerkbaar.
- Liesbeth's idee over het slide-out balkon vandaag een paar keer virtueel toegepast: de rim heeft nogal steile uitkijkplaatsen en zo'n aan de RV hangend balkon zou spectaculair zijn.
Wim

Els maakt op professionele wijze ons kampvuur

Op weg naar twee Lakes.

Dinsdag 27 september

En daar staan we dan nu, aan het Diamond Lake; prachtig bos-terrein en supermooie plek. Ik ben helemaal gelukkig.

Helaas kan ik dit bericht niet publiceren, want Wim had er niet aan gedacht bij de receptie te vertellen dat we drie internetcoupons nodig hebben , vanwege de computer, de i-phone én mijn i-pod (want we doen nog steeds aldoor WORDS met de jongens, en met elkaar). Hij had de coupon gebruikt voor de i-phone,en de receptie is dicht;  dus nu kan de laptop geen internet meer hebben. Okay dan; ik schrijf dit stukje gewoon en we zien wel hoe we dat morgen in het blog plaatsen.

We vertrokken van de asfaltcamping (echt helemaal niks aan, en ook nog een denderende trein dichtbij)met regen, richting het Zuiden, niet over de Interstate 5, maar Z.O., over de Highway 58, die automatisch overging in de Highway 97, een mooie en rustige weg. Af en toe wegwerkzaamheden, al lang van te voren aangekondigd, en dan d.m.v. twee van die vlagmannen ( “flaggers”)in keurige banen geleid worden. Soms rijdt er dan een pilotcar voorop en die moet je, vooral langzaam volgen. Zo houd je Amerikanen aan het werk. Denken we dan, want met twee stoplichten kan het ook!

Voor het Diamond  Lake moesten we een omweg maken; eerst de 97 naar het Zuiden, dan de 136 naar het W, en dan weer een stukje naar het Noorden. Het RV terrein ligt aan de weg langs het meer. Bijzonder hartelijke ontvangst. Er staan nog wel een groot aantal campers en grote caravans, maar je ziet niemand, en je hoort helemaal niks. Zaterdag gaat deze camping dicht, van 1 oktober tot mei.Het is een camping zonder licht, dus de eigenaar vroeg meteen of we wel een zaklantaarn hebben. Geen overbodige luxe, heeft Wim net al gemerkt. Net iets voor mij, die toch overal verdwaalt.....

We lunchten, en gingen meteen maar wandelen. Het weer was enorm opgeklaard en de zon scheen volop. We zitten hier op 5200 voet, da’s  zo’n 1500 meter, dus wel fris. Maar ja.........dat wisten we dus.

Rond het Diamondlake is een fietspad; 11 mijl. We liepen eerst langs dat fietspad, en gingen daarna het bos in over een pad, dat voerde  rond twee kleine meertjes, het Horse lake en het Tean lake; heel eenzaam. Overal liggen dooie bomen, als geveld door een storm lang geleden. Ik moet nog  vragen wanneer dat was. Het blijft natuurlijk allemaal liggen, dat moet al jaren geleden zijn, en de nieuwe bomen staan er gewoon tussen.

Mooie wandeling; kilometer of 8. Ja, de armpjes zijn wat gehandicapt maar de beentjes doen het nog goed. O ja; m’n elleboog. Doet nog behoorlijk pijn, maar de pijn uit m’n hand is weggetrokken. Blauw en wat dik, en ik kan hem niet strekken. Ik dacht toen het gebeurde meteen aan de fagot, maar, zoals Ton opmerkte; als Wim het overkomen was....................brrrr . Ik draag nu m’n nieuwe zwachtel, althans overdag, om hem wat te beschermen tegen stoten.  Het valt dus allemaal wel mee.

Thuisgekomen konden wenog lekker buiten zitten, en toen de zon wegging maakte Wim een mooi vuurtje. Eten deden we wel binnen, want het werd wel te koud op den duur.

deze ground-squirrel zocht contact met Wim

Nog even over jullie reacties; ik wil ze  wel  beantwoorden, maar het lukt me niet. Weet dat we het erg leuk vinden jullie reacties te lezen. De e-mails kan ik dus wel beantwoorden.

En nu ga ik dit bericht opslaan tot morgen, ELS

Eugene

Onze propaantank was (bijna) leeg is en zonder propaan kun je niet koken een ook de verwarming niet aandoen. Bij sommige benzinestations staat een grote propaantank, en een enkele camping (niet de onze) heeft een vulstation. Net als je benzinetank is de propaantank van een RV is geen beweegbaar onderdeel, hij zit ergens in het voertuig. Nadat ik op het internet vergeefs naar adressen in Eugene, onze bestemming vandaag, had gezocht ging ik door de regen met paraplu en handdoek naar onze wasruimte. Ik zag een propaantankauto op het terrein rijden, en kon ergens de chauffeur onderscheppen. Propaan leveren? Prima. Site? Eleven? OK. - Els was wel verbaasd toen een vreemde man een grote tankwagen naast onze RV zette en het propaanluik opende. Toen ik van de WC terugkwam was de zaak al rond. Heerlijk, voor18 dollar was ons probleem verrassend opgelost.

Wim met paraplu, en handdoek om, rekent af met de chauffeur

Vandaag dus naar Eugene, volgens ons reisboek een sympatiek en gemoedelijk oord. Weinig historische gebouwen zoals in Salem, de hoofdstad van Oregon (die we op weg naar Eugene passeerden) maar met een aparte sfeer en uitnodigende terrasjes. - Dat laatste is overdreven, maar de plaats is voor een Amerikaanse stad niet ongezellig. Geen Portland, maar oke.

Onze camping hier is prima, wel veel asfalt, maar rustig en overzichtelijk. Een windvlaag smeet de zijdeur van de RV tegen het telefoonbotje van Els aan, met zo'n kracht dat rechterarm en -hand van de pijn bijna niet meer bewogen konden worden. Zwachtel om de elboog, aspirientje genomen en toch maar naar de stad. Er is een prima busdienst, soort shuttle, tussen Springfield en Eugene met een halte hier vlakbij. Frequentie eens in de tien minuten á een kwartier, reisduur twintig minuten. De bus heeft een eigen baan, je moet soms links, soms rechts uitstappen, en als hij rijdt doet hij dat met 80 km per uur.. Drukke bus, heen zowel als terug. Er mochten maximaal drie fietsen mee, een vierde werd geweigerd: volgende bus.
In Eugene een kopje koffie in een café in de centrale biblioheek waarin ook een tweedehandsboekwinkel en een boekenruilkraam waren ondergebracht. Daarna naar een Pharmacy voor een betere zwachtel. Pharmacy's blijken in E. dun gezaaid, maar er was er volgens een paar zegspersonen eentje drie blokken naar die kant en dan acht blokken naar rechts. Kwartier lopen naar schatting. Onderweg nog eens geïnformeerd. Ja, naar de 18de straat en dan zag je hem wel, bij Samaritan's (geloof ik). - De queeste was succesvol, Els heeft nu twee stevige goede extra zwachtels.

Els koopt zwachtels

Halverwege de apotheek kwamen we langs een raam waarachter Els textiel zag. We stapten binnen en het bleek een van de mooiste, of bewonderingwekkendste zaken (zaakjes, het was eigenlijk helemaal geen grote winkel) die Els gezien heeft. Het ging om katoenen kleren, en alles was in de VS of Canada gemaakt. Het was een eenmans (vrouws) zaak, en toen Els binnenstapte zei ze 'Mooi dat U binnenkomt, ik heb vandaag nog bijna niemand gezien". Els viel op een truitje of jakje (bij het voorlezen vebetert Els jakje in jak), dat ze tot mijn genoegen bleek te kunnen passen ondanks haar gehandicapte arm. Een beetje van de zorg die ik me toch maakte viel van me af. We hebben dat kledingstuk gekocht en nog een soort onderbloes waarvoor een naam genoemd werd die ik niet meer weet (Els is nu douchen) [het is een mock-turtle zegt Els nu]. Terwijl Els doende was hadden de verkoopster/eigenaresse en ik een aardig gesprek over onze vroegere banen. Zij was teacher geweest aan een primary school en had daar vooral met kinderen gewerkt die een achterstand in hun ontwikkeling hadden, dus niet goed met hun leeftijdgenoten konden meekomen. Die achterstand was vaak te wijten aan het sociale milieu waaruit zo'n kind kwam, en het was verrassend, zei ze, wat je met zulke kinderen kon bereiken als je de juiste link kon leggen, laten zien dat ze dingen best kunnen als ze het zo en zo proberen. Een aardig en bewust mens, dat na haar pensionering eerst is deze zaak was gaan helpen en die later had overgenomen.
Els komt binnen, de douche is gelukt, ze heeft de invalidendouche gebruikt. Maar met de ongelukkige duim aan de linkerhand en de pijnlijke hand en elleboog rechts was het toch niet makkelijk geweest.

Morgen de bergen in, naar het Diamond Lake en overmorgen naar het Crater Lake. Daar is het 's nachts min of plus 1 graad. Weinig of geen voorzieningen, sommige wegen alleen 's zomers open (maar ik begrijp dat dat niet juist is en dat we er ook in september nog op kunnen). Vandaar mijn voorzorgen met die propaan. Tweehonderd kilometer landinwaarts liggen die meren, niet geweldig hoog, maar toch een eind naar boven. Benzinetank is ook gevuld en we hebben voor drie dagen boodschappen in huis.

Het weer werd in de loop van de ochtend beter en vanmiddag mooi. Het forecasten van het weer is kennelijk ook hier niet makkelijk.
Wim

        [Wij reizen in een simpele camper. Geavanceerder exemplaren hebben slide-outs, dat zijn  uitschuifbare stukken wand waardoor je binnen wat meer ruimte hebt, een soort erker maakt. Op onze laatste camping zagen we er eentje met een uitschuif-balkon, dat hadden we nog niet eerder gezien.]

Regen en geen regen...............

de Multnomah Falls

zondag 25 september

We gingen eerst maar eens op weg naar de Multnomah Falls, een waterval van meer dan 185 meter. Nog geen 20 mijl rijden; dat vonden we wel de moeite waard. En dat bleek het ook. Watervallen zijn altijd leuk om naar te kijken. Dus deze ook.De waarschuwing dat je iets warms aan moet trekken, en de leenparaplu's in de office daar, bleken wel wat overdreven, en de jacks, die we hadden aangedaan, waren absoluut overbodig. Het was nog droog ook,, dus we boften. Wat de regen betreft; die viel wel af en toe, maar er was ook heel veel zon, dus ook die voorspelling was wat over de top.

Vandaar gingen we weer naar het bekende treinstation met park en ride, en deden hetzelfde als gisteren. behalve dan dat Wim meteen in de trein al ontdekte dat hij zijn i-phone in de camper had laten liggen.......Dat vond hij wel zo vervelend dat hij na 2 haltes uitstapte; hij zou teruggaan en met een trein later komen. We spraken in de gauwigheid af elkaar om half drie voor het museum te zien...So far so good........
Ineens werd aangekondigd dat de trein niet verder ging en voor één trajekt werd vervangen door bussen; de hele dag. Vanwege een nieuwe busbaan die aangelegd werd. Ik besloot dan maar meteen, om daar op Wim te wachten. Dus 25 minuten rondgedrenteld, want Wim's trein had vertraging om dat de vervanging van de 'operator' (machinist) zich verslapen had en pas na een poos kwam opdagen. De verrassing op W's gezicht was groot toen hij me zeg! Enfin, we gingen samen verder. Onderweg in een impuls bedacht dat we misschien wel beter eerst door konden rijden, een paar haltes verder, om eerst naar de Rose Garden en de Japanese garden te gaan. Dat echter bleek niet zo'n goede beslissing. Beide tuinen liggen het Washington Park en nou hadden we ons toch echt weer vergist in afstanden en schaal! Om er te komen moesten we, zo verzekerde men ons, zeker anderhalf uur lopen van waar we waren en we beseften dat we op die manier gewoon de hele dag in dat Washington Park zouden zijn, terwijl we eigenlijk naar het museum wilden!!!

(maar er waren educatieve teksten op de muren

van de ondergrondse halte van Washigton Park!)

Dus: keerden we op onze schreden terug, namen weer de lift naar beneden , de trein naar het centrum. Daar vluchtten we met knorrende magen onder een stortbui in een aardig restaurant, vlakbij het Artmuseum. Lekker zitten smullen en geheel tegen mijn principe (het was pas half drie) een glas wijn genomen, en er van genoten.

Verder verliep de dag zoals we hadden gepland, nl met bezoek aan het museum. Grote collectie, heel mooi gebouw (twee gebouwen) en uiterst hulpvaardige suppoosten. (want ik raakte natuurlijk de weg weer kwijt.........ja Hanshoorn, dat doe ik ook regelmatig!) Was leuk.
]
Al met al weer een aktief dagje en al die dingen die gewoon kunnen gebeuren en je plannen kunnen vertragen; tja, het hoort er gewoon bij, net als regen.
De terugreis verliep voorspoedig, met even dat busritje er tussenin. In een trein die wel goedbezet, maar niet zo overvol was als gisteren. De camper stond er nog en we reden naar huis.
Nog even iets over Portland. Wim schreef er al iets over gisteren. Ik had en heb ook een heel prettig gevoel bij die stad. Heel veel kleurige mensen (in de tram gaan alle aankondigingen in Engels en Spaans), veel negerachtigen, maar ook Mexikaanse types, en natuurlijk Indiaanse
gezichten. Wim noemde al wat milieu-zaken . Ik voeg er aan toe: het openbaar vervoer is BINNEN  het centrum gratis; pas vanaf aan de centrumrand gelegen haltes hoef je te betalen en dan gaat het per zone. Voor ons was een dagpas 5 dollar en daarmee konden we de hele dag overal in. Verder vond ik het nogal opvallen dat mensen niet met een plastic tas lopen, maar altijd met katoenen of linnen tasjes, of een papieren zak.
En wat ik ook opmerkelijk vind........(of is het toeval?) is de sfeer in zo'n tram. Mensen zitten te lezen, okay, maar ook heel veel te praten, en ook echte gesprekken te voeren. Gisteren kwamen twee mensen binnen, een zwarte man en een blanke vrouw. Zaten toevallig naast me en er ontspon zich een gesprek, zomaar, alsof ze elkaar kenden. over politiek, discriminatie. Ze vonden allebei dat er nogal ""weird types" naar voren kwamen..ja zeg stel je voor Sarah Palin in het Witte Huis!!! Iemand anders keek om en zei "Yes, that would be a real sitcom!!".
Vandaag sprak een man me aan over de weinige plaatsen voor senioren in de tram (ik vind 10 per wagon niet zo weinig, maar goed...) ja, zei hij, er wordt al jaren over gepraat, om dat uit te breiden, maar NIETS gebeurt er hier. Weet U hoeveel ouderen er per jaar bij komen??? En hij noemde een duizelingwekkend getal. Nee, het ging slecht met Amerika, en de corruptie was het ergst. En het volk werd dom gehouden ook nog. We babbelden wat verder; hij had 5 jaar in de Navy gezeten en daardoor was hij ook overal in Europa geweest. Na pensionering had hij Portland uitgekozen om in te wonen; die plaats had de meeste pluspunten. Maar het werd er niet beter op. Enzenz. En ineens stapte hij uit. ' Ï wish you a good vacation and don't listen too much to old men like me!"

Er gebeurt van alles in die trein; heel leuk om naar te kijken en je zit er toch maar wat te zitten.Gekke mensen, interessante mensen, telefonerende mensen, discussie voerende mensen; leuk! Gisteren een ruziend echtpaar, vandaag weer zo'n metal-achtig stel met overal tatouages enringen in wenkbauw en uit de neus stekende dingen, Het toppunt vandaag was een meisje met in haar oorlel ingebouwde vergrootglaasjes met een middellijn van drie centimeter (!). En tot slot stapten er notabene vier zwaar bewapende agenten binnen met een "boef" in handboeien. "O, hoorde ik iemand zeggen "there comes a prisoner on board". Ze reden een aantal haltes mee ; de geboeide stond in een hoekje; twee agenten om hen heen en de andere drie zaten gewoon ergens en kletsten er vrolijk op los. O.a. met een man in een scootmobiel, die er op het eerste oog heel merkwaardig uitzag, maar die met de agent een conversatie begon over hoe gemakkelijk het was dat je zo de trein in kon rijden. Een eindje verderop zat een zeer gehandicapte vrouw, ook in een rolstoel,; ze had twee blonde vlechten, maar was zeker 50. Ze las in een boek, en dronk af en toe uit een beker, met een heel lang gebogen rietje.
Dit waren zo wat indrukken. Ik amuseer me zeer. Vooral ook met de manier waarop mensen met kleine kinderen omgaan, maar.......ik maak het te lang, dus: ik stop.
ELS

Portland Oregon

Oregon heeft de naam een milieuvriendelijke staat te ziijn, en de grootste stad Portland is zegt men op dit gebied een voortrekker. Zonne-energie, oplaadplaatsen voor elektrische auto's, veel fietsen (volgens statistieken is Portland de stad waar (in de VS) het meest wordt gefietst, hel goed openbaar vervoer. Fiets meenemen in bus en tram mag en is kosteloos.

Van onze camping (ons RV-park) in Fairview, 8 mijl ten oosten van Portland, gingen we na registratie, op advies van de receptie naar een Park & Ride 3 mijl van hier waar een halte is van de Lightrail 'MAX'. Op een groot parkeerterrein zetten we ons huis neer, en met het snelle treintje kwamen we na 25 haltes, 15 gereden mijlen en 55 minuten aan op het centrale plein van Portland. Vijf dollar per persoon voor een dagkaart voor alle haltes en lijnen (er zijn er drie). Openbaar vervoer is niet duur.

Portland bleek inderdaad een gezellige stad (we kunnen alleen de binnenstad beoordelen; Amerikaanse steden zijn onwerkelijk uitgestrekt). Maar deze binnenstad was die van een volwassen Europese stad. Gezellige (winkel)straten, als je flink doorstapt kun je lopend overal komen. Gelegen aan de flinke rivier Willamette; er zijn 12 bruggen, waarvan 5 ter hoogte van de binnenstad. We aten een hapje aan het centrale plein, Pioneer Square, bezochten er het Visitor Centre, en liepen noord(oost)waarts naar rivier, Chinatown en Old Town. De Chinese tuin wordt overal aangeprezen en wat we zagen was, hoewel het onverwacht 15 dollar kostte (we dachten er gewoon doorheen te kunnen wandelen), de moeite waard. Erg aardig was de ontvangst in een paviljoen waar vandaag, ik geloof omdat het zaterdag was, een demonstratie was van Chinese medische verworvenheden. Er waren zo'n 5 mannen en vrouwen bij wie je polsslag, oorbeven, acupunctuur kon tonen c.q. ervaren. Ik kon desgevraagd geen klachten of pijn verzinnen, maar


 Els heeft een problematische duim die haar fagotspelen bedreigt. De acupuncturist heeft een soort metaalkorrels in en aan haar oren geplaatst die misschien verlichting geven. Ook haar slaapproblemen vallen geloof ik onder het helende bereik van de geplaatste artefacten.



Els haar oren worden geprepareerd

We wachten onbevangen de resultaten af. Als ze positief zijn en zich al binnenkort manifesteren zullen wij daar kond van doen.
- Onze wandeling voerde ons daarna door iets westelijker en meer zuidelijk gelegen wijken. Ik bezocht de bibliotheek, Els een paar draden- en lapjeswinkels. We zouden elkaar bij het Art-museum om kwart over vijf weer optmoeten, maar toen ik om kwart voor de bibliotheek uitkwam liep ik Els tegen het lijf die de weg kwijt was omdat haar kaart onduidelijke aanwijzingen gaf over waar noord en waar zuid was.

De terugweg was voorspoedig, maar de trein, twee dubbellange wagons, was overvol. Ook door de meegnomen fietsen, kinderwagens, een man in een self-propelled rolstoel, en mensen met boodschappenwagentjes was het in- en uitstappen soms niet eenvoudig. Ik moest een poosje staan en toen ik zat kwam er naast mij een man met een baby; die nam daarna ook zijn vrouw op schoot nam (baby op arm van vrouw). Een ontspannen drukte. De man in de rolstoel las 'The beautiful construction of the universe' en kon bij het verlaten van de trein zelf zijn stoel draaien en naar buiten rijden: de wagonbodem is even hoog als het perron. - Toen er wat zitplaatsen leeg kwamen zag ik een vrouw van de categorie 'zeer gezet' aarzelen bij een in principe onbezette plaats naast een andere vrouw van dezelfde lichaamskwaliteit. Ze ging niet zitten, had ook niet gekund, maar ik had even proberen wel leuk gevonden. Een kind van vier paste later precies.

Morgen regen. Ik wil naar het Art museum en ons is de 'gele' route van de snetram aanbevolen voor een ritje met door een buitenwijk met bijzondere huizen. Misschien naar een park met rozen (Portland is de 'rozenstad') of naar de beroemde (!) Zoo.

Een nachtgroet van Els

Wim

Mount St Helens

(vanaf onze wandeling)

vrijdag 23 september

Zowaar, ik word in staat gesteld een nieuw bericht te beginnen. Ik haal dus maar geen grapjes uit met een andere letter of/en andere kleur, waar ik zltijd zo dol op ben......
De St Helens dus.
We werden vanmorgen verrast door een strakblauwe lucht en direkt al zon. Dat beloofde veel goeds voor het zicht daarboven. En we werden daarin niet teleurgesteld, want het was een uitgelezen dag en de krater was ook geheel wolkvrij!
Voor negenen al op pad op de (enige) weg naar boven. Een prachtige, vrij brede en totaal lege weg. Eerst maar direkt naar het hoogste punt waar je kunt komen: het vierde visitor's centre; dat heet Johnston Ridge Observatory. Je bent dan op 4314 feet, en berg zelf is 8328 voet. De weg is totaal zo'n 80 km lang, stijgen en af en toe dalen door bossen, door lavalandschap en grillige bergvormen. Dat bezoekerscentrum ligt pal tegenover de St Helens en je hebt er een direkt uitzicht in de krater(nou ja, op afstand dan) ; We kregen eerst weer een film te zien over de eruptie van 1980; Je kreeg een indruk van hoe de berg is veranderd van vorm. Enorm indrukwekkend en weer eens heel goed gedaan. Grote zaal, met heel groot, breed filmdoek. Aan het eind van de film was iedereen ( er bleken toch nog wel meer mensen "boven": te zijn; misschien 20) muisstil. Toen werd het filmdoek opgehaald, gingen er ,ook heel brede gordijnen open en...........tja, daar zag je DE ST HELENS. Wat een effect, zeg!

Daarna hield een ranger buiten op het uitzichtsplatform een 20 minuten durend praatje over de eruptie, de eruptie van andere vulkanen, en het waarom van dat alles. Ik versta best goed Engels en ook Amerikaans, maar deze man sprak zo snel en onverstaanbaar, dat ik na 5 minuten afhaakte. Wim hield het ook gauw voor gezien en we liepen de ERUPTION-trail, een korte wandeling vanwaar je heel duidelijk kon zien hoe die lavastroom was gegaan.
Toen maakte ik koffie in de camper (dan is zo''n ding wel handig, hoor!) en reden we naar het begin van de HUMMOCKS-trail, 7 mijl naar beneden. Weer een leeg parkeerterrein en Wim suggereerde tot mijn schrik nog even dat zo'n terrein nou eens prima zou zijn voor mij om te proberen de camper te besturen.........ik kon niet anders dan het beamen, maar ging er niet op in!
En zo begonnen we aan de Hummocks. Dat zijn (weten we nu) enorme stukken rots die uit de top van de berg geslingerd zijn en zich nu in het landschap als heuvels openbaren. Ze waren ook zwart, en ik had begrepen dat er ook lava door heen zit. De wandeling ging over een heel goed en leuk pad, smal, dat zich slingerend door bos (laag bos.....allemaal van na 1980), over rotsen en langs hummocks begaf. dan weer kleine watertjes, waarvan verteld werd dat ze soms verdampen of zomaar door de grond wegsijpelen. Wetenschappers onderzoeken natuurlijk alles rond de St Helens; het is, behalve een enorme ramp, ook een unieke kans geweest om de herstellende natuur te bestuderen! Behalve kleine bomen en struiken ook veel bloemen. Grappig om ook vingerhoedskruid te zien; die zaden hebben zich dus ook weer gewoon een weg naar boven geworsteld! En dieren.........Wim kwam een slangetje tegen, en we zagen verschilende grondeekhoorntjes. En enorme libelles en van die klepperende sprinkhanen, groot en geel.

Ook een soort swamp, moerasachtig water, met dooie bomen erin, maar ook enorm  grote rietbossen.Heel aparte sfeer; deed me erg aan Gollum denken.

hier woont Gollum...

We vonden het een supermooie wandeling, wel heet trouwens en we lieten heel wat zweetdruppeltjes glijden! Zo'n 5 kilometer, maar wel met een stijging van 100 meter....dus onze Veluwetraining kwam weer eens van pas!
Terug naar beneden nog even gestopt bij het 2e Visitor's centre, dat een prachtig uitzicht biedt (alweer), en vanwaaruit je ook helicoptervluchten kunt maken. 400 $, en dat vonden we toch wel wat veel!

Verder door naar "huis" (nou ja, het enige dat er van ons op onze plaats lag, was de waterslang....) en gedoucht, wat Wim weer frustraties bezorgde. Hij doet daar heel moeilijk over, en doet ook vaak van alles een beetje onhandig, zoals b.v. een muntje gooien in het apparaat van de ene douche en vervolgens in de douche ernaast zich uitkleden en dan ontdekken dat er geen water komt!!! Enfin, het is allemaal wel gelukt. We zaten wat uitgeblust in de schaduw, want het was (en is nog steeds) heel warm (half tien, 19 graden).
Ik kookte macaroni, gooide alle bezwete shirts en sokken in een wasmachine en daarna droger, en nu wachten we af tot het koeler wordt. Het schijnt morgen nog warm te zijn en daarna drie volle dagen  te gaan regenen.... Nou ja zeg! Morgen gaan we naar Portland, hoewel ik hier nog wel een dagje zou willen blijven staan. Zo heerlijk rustig. (maar we hebben nog geen "niet rustige"camping gehad).
Als het nu lukt om dit nieuwe bericht te publiceren, ga ik toch ook nog proberen een foto mee te sturen......

ELS

s

laptop

De laptop heeft kuren, zegt voortdurend dat hij bladzijden niet kan weergeven. Verbinding is hier goed, daar ligt het niet aan. Hij opent een site, maar na een heel langzaam begin houdt hij ermee op. Google kon ik meestal wel krijgen, en die gaf alle adressen op die ik vroeg, maar als ik ze aanklik: bladzij kan niet weergegeven worden. Vandaar gisteren ook geen foto's: het wou mniet meer.

Als we echt problemen krijgen: onze reis gaat door!

(Ik probeer nog even een foto, nu ik toch verbinding heb)

Op naar St. Helens

Bewolkt met een spatje regen. Daarna flink wat zon.het plan om de volgende dagen eerst Mount Rainier te doen, waarvan je de besneeuwde top vanaf ik denk meer dan honderd kilometer ziet (in elk geval heel duidelijk vanaf ons kamp en vanaf Seattle) en daarna Mount St. Helens. Maar omdat er weinig wegen zijn naar (hoog in) de bergen, omdat ze smal(ler) en ver zijn, en omdat er voor ons weinig hike-mogelijkheden leken te wezen, hebben we Mount Rainier laten vallen. Els houdt niet zo van hoog in de bergen rijden (je moet daar inderdaad niet iets krijgen met jezelf of de RV) en vindt de Moun t St.Helens wel genoeg. Die heeft ook een veel opzienbarender geschiedenis, en die geschiedenis (de uitbarsting van 17 mei 1980) is in het terrein vrijwel overal te zien.

Dus naar het zuiden. We zijn op de terugweg, hebben er 14 van de 27 dagen opzitten. Hebben tot nu toe aanzienlijk minder mijlen gereden dan vorige jaren in die periode: vandaag de 1000 mijl bereikt. Vanmorgen honderdtwaalf mijl, naar de camping Mount St. Helens RV Park, bij Castle Rock, aan het beginn van de 504 die naar het Johnston Ridge Observatory gaat, het eindpunt van de weg, vanwaar je trails kunt wandelen en als je niet in de wolken zit een blik in de krater werpen.

De geschiedenis van de uitbarsting is spannend: de aardbevingsdeskundigen zagen het aankomen, de mensen ook: op de wegen ernaartoe was het zo druk als in het centrum van Seattle (volgens krantenverslagen). Op de dag voordat alle boezoek aan de berg uit veilgheidsredenen verboden werd, waren er meer dan 50 vliegtuigen en vliegtuigjes geteld die de spannende ontwikkelingen van boven wilden zien. Sinds eind maart waren er aandbevingen en de berg begon een bult te krijgen op een van zijn flanken. De deskundigen concludeerden dat dit een pre-vulkaanuitbarstingssituatie was en de autoriteiten besloten alles en iedereen te evacueren. Maar ze waren aan de late kant, want de volgende dag kwam de uitbarsting. Een uitbarsting waarvan de kracht niet voorzien was: een groot deel van de top van de berg ging de lucht in. Vuur, rook as, lava, modder duizenden lucifers-bomen (50 meter hoge bomen die als lucifers afknapten [knappen lucifers eigenlijk af?]). De volgende dagen heldhaftge pogingen om mensen te redden. Tientallen met helicopters van de berg  gehaald. Resultaat 70 geredden, 51 doden en 36 mensen waarvan niets meer gevonden werd.
We zagen in een visiitor-center aan het begin van de 504 een indrukwekkende documentaire, en er was een goed opgezette tentoonstelling. Morgen gaan we naar boven, 75 kilometer de 504 op naar dat (die) observatory, waar we gaan wandelen en de veranderde bergflanken zien.

We wandelden vanmiddag een stukje door 'wetlands' in de buurt van het visitorcenter. Of die hier zijn sinds de uitbarsting weet ik niet; ze grenzen aam het Silver Lake, dat er geloof ik al was. (Sommige meren werden door de uitbarsting gevuld met aarde, modder, van boven; elders ontstonden nieuwe.) Het was volgens het receptiemeisje overigens meer een stroll dan een echte wandeling. Vlak terrein, gebruikelijk bij wetlands, en maar een paar kilometer. Morgen wordt het meer strenuous.

Wim

We blijven hier twee nachten zodat we ons morgen helemaal aan de berg kunnen wijden.

EMPmuseum en nog zo wat in Seattle

zomaar...........

woensdag 21 september

Gisteren hadden we toch wat doelloos rondgelopen in Seattle, zonder een echt plan, en vandaag deden we dat anders. Eerst, na de rit met de bus, met de monorail, die je meteen al een aardig uitzicht geeft en een fanatastisch vervoermiddel is, naar het Seattle Center. dat is een heel complex van enorme en enorm aparte gebouwen. Er is een grote, heel grote Centrale hal, waaronder een kindermuseum is gevestigd, en een kindertheater. In die hal een keur aan eet- en drinkgelegenheden. Dan het EMP museum (dat is een combinatie van Geschiedenis van de  moderne muziek en Science fiction), dat als gebouw absoluut niet te omschrijven valt door de grilligheid van vorm en materiaal; ik weet ook niet wat er van een foto die ik nam, is geworden. En verder staat daar de Space Needle, een soort Euromast zeg maar. 184 meter hoog. Sierlijk bouwsel. En er is een zgn Pacific centre, waar steeds wisselende dingen te zien zijn, ook weer een enorm complex waarin hoge witte bogen. Er is ook een sculpture garden, een dramaschool, en een theater. verder parken, fontijnen, en dat alles met het nodige hoogteverschil, wat het tot een heel bijzonder geheel maakt.
Het EMP museum dus. Veel over Rockmuziek (Jimmy Hendriks had eigen zaal), een heel groot doek met ieder half uur  wisselende gefilmde optredens..Ze hebben ca 80.000 objecten en een heel grote gitarenverzameling, die a.h.w. op een enorme zuil zijn gehangen.
Er was (en dat was dan de science fiction afdeling) een hele verdieping over de film AVATAR. Het jammere was dat wij die film niet gezien hebben, maar zo was het al heel leuk en enorm instructief. de geschiedenis en de making of van die film. Hoe ze een eigen taal hadden gemaakt, en hoe de acteurs waren veranderd in de door hen te spelen figuur. En de natuur, waar het e.e.a. zich afspeelt!!! Je kon op een computer een eigen boom ontwikkelen, opslaan, en signeren, en even later kreeg je die op een scherm te zien.
je kon ook een scene uit de film naspelen, en daar werd dan een filmpje van gemaakt, die nu te zien moet zijn op youtube (maar ik weet niet of dat ook zo is) Dus als het lukt kunnen we Wim binnenkort zien in een scene in AVATAR, die je dan tegelijkertijd als "echie" ziet. Ik merk hoe moeilijk het te omschrijven is wat er allemaal te zien was, maar ik merk ook dat ik onder het schrijven weer opnieuw enthousiast word!! Wat zouden jullie dat leuk gevonden hebben, Arend! We komen binnenkort die film lenen!!
Boven waren er soundlabs, en je kon een instrument pakken en onder leiding (computergestuurd) in een band meespelen met een paar noten. Heel erg leuk!! Ik speelde dus even gitaar, en piano, en zat aan een soundmixer; Wim zat aan het slagwerk, en stond op een gegeven moment te zingen.
De middag besteedden we verschillend. Wim ging naar het Museum of Art, en ik liep naar Pioneer Square; dat is het oude gedeelte van Seattle. Je kunt daar ook (niet gedaan) ondergronds rondgeleid worden, want daar zijn veel resten van voor de brand van 1889. Het latere Seattle is er bovenop gebouwd.
We zagen elkaar weer bij de Smith Tower, waar je bovenop een nog mooier uitzicht hebt dan vanaf de Spaceneedle. en Wim was van plan z'n claustrofobie te overwinnen, en naar boven te gaan (omdat daar een liftboy meegaat, heeft hij minder last)..........maar het uitzichtsdek was vandaag vanwege een "private event"gesloten...............Nou, niet erg. We namen de bus terug en drie kwartier later liepen we de halve mijl naar de KOAcamping.
k moet nog even over de bussen iets vertellen.
Sommige bussen (die van ons b.v.) lopen door de tunnel waar ook de metro doorgaat. Het is een gek gevoel en gezicht, maar wat een vondst! Trouwens; het openbaar vervoer is levendig en goed geregeld. Overal waar dat kan, zijn in de buitenwijken Park an ride-parkeerterreinen, en onze bus zat vol met mensen, die al uitstappend hun autosleutels pakten en naar zo';n parkeerplaats liepen.
Ik was echt heel erg moe; ongelofelijk moe. Dus: een duik in het zwembad, dat helpt altijd! Dus ook nu.
En toen koken. Rijst met saus uit een potje, foei, en stukjes kalkoen erdoor, en een blikje boontjes.
ELS

Wim als "proefacteur"

spaceneedle

 

bogen van het Pacific centre

Seattle

Vanochtend in alle rust Bay Center verlaten en zo'n honderd kilometer eenzame weg gereden door groene bossen waar op hogere plekken de mist nog bleef hangen. Vrijwel de enige door mensenhanden gemaakte bouwsels waren bruggen (er zijn nogal wat kreken en rivieren, vaak breder dan onze huisrivier de IJssel, en ik weet eigenlijk niet hoe die eerste reizigers met hun huifkarren al dat water overstaken). Na die honderd kilometer werd het drukker, we deden hoognodige boodschappen in Olympia, de hoofdstad van de staat Washington, in een supermarkt waarover Els de loftrompet stak beter en gevarieerder dan de Walmart. Water (een van de simpeler producten, waarover ik ga) kon je er tanken in je eigen containers, voor 45 dollarcent de gallon.
Tussen Olympia en Seattle was het druk, maar de weg van tweemaal 3, 4 of 5 banen kon het verkeer vlot verwerken. De KOA-camping ligt in een semi-landelijk gebied tussen de steden Tacoma, Kent en Seattle.

Met de bus kun je van hier vrij gemakkelijk naar downtown Seattle, maar de uiterst vlot rijdende chauffeurs doen er toch drie kwartier tot 55 minuten over: de afstand is 16 mijl. De prijs voor een retourtje twee-en-halve dollar. Frequentie eens in het kwartier. Uitstekende verbinding, maar alles is hier ruim.

Wat door het centrum gelopen, wat onbelangrijke toeristische dingen gezien en gedaan. Daarna de Central Libary bezocht, een paar jaar geleden gebouwd door Rem Koolhaas.

een zaal in de Central Library

 Bekroond, zoals veel van hem bekroond wordt. Ik vond het een fantastisch gebouw. Op de tiende verdieping heb je eem aardig uitzicht. Het leek Els geen praktisch gebouw, maar Els heeft haar bibliotheekopleiding al meer dan een halve eeuw geleden afgerond. We hebben geen ervaringsdeskundige kunnen raadplegen.

Ons één dag uitgestelde huwelijksdiner geconsumeerd (gisteren waren er twintig kilometer in het rond geen eethuizen) in een soort wijn- en eetbar. De wijn werd je verondersteld in een aantal 'flights' te drinken. Dat wou zeggen dat je drie glazen kreeg, met verschillende, maar verwante wijnen. Er waren verschillende categorieën. Ik nam 'white Italian'.

De ''Marcato Il tirso cru il Pigno" (helemaal links) was het lekkerst.

Van elke wijn kreeg je een kwart glas, met een keurig papiertje welke wijnen het precies waren, van links naar rechts geordend. Je commentaar (alleen voor jezelf) werd op de achterkant van het papiertje verwacht. - Els vond het systeem te ingewikkeld en te veel wijn, en vroeg om gewoon een glas. Kon natuurlijk ook.

Door de donkerte terug naar de212de straat. De halte is tien minuten lopen van ons terrein. Het weer was nog steeds lekker. - Els heeft gedoucht en ligt nu in bed. Ik ga dit voorlezen en verdwijn ook. Het was een werkzame dag. Wim

De evergreen state, Washington. ( De WA van CaloreWA)

Maandag 19 september
Vrij vroeg op pad. We stonden op en de camping zag er totaal anders uit. Helder, zonnig en dus vrolijk. Nog wel wat mistflarden hier en daar, ook onderweg, als we hoog reden.
We vervolgden dus onze tocht naar het Noorden over de US 101. De eerste plaats die we in gedachten hadden om te stoppen voor koffie, was Astoria, de Noordelijkste stad van Oregon, aan de mond van de enorme Columbiariver. Astoria is een echte stad, en ligt tegen de heuvel op. Het eerste dat we concludeerden is, dat je eigenlijk met zo'n motorhome niet een stad in moet gaan. En zeker een stad op een helling niet, met smalle straten. We deden een poging om een parkeerplaats op te gaan, maar ja, zelfs als we een goeie plaats konden vinden, wat dan? Dan ben je nog niet in het centrum, en waar wil je eigenlijk heen? We moesten boodschappen doen, maar ja...........Nee, we gingen terug.
Toen we Astoria naderden vanuit het Zuiden, zagen we voornamelijk een enorme, enorm hoge brug over de Columbia. Een sierlijke brug vond ik het. Vanuit de auto maakte ik wat foto's. Tot 1961 waren hier altijd veerponten bezig mensen en auto's over te zetten. Heel brede rivier en de brug is zo'n 6 mijl lang. Het hoge , mooie gedeelte is slechts een halve kilometer of zo; dan is er een heel lange gewone brug en aan de andere kant is weer een hoog gedeelte .Spectaculair en de hele skyline van Astoria beheersend. Doordat die brug zo hoog is kunnen er heel grote zeeschepen  onderdoor varen. Of je moet natuurlijk zeggen; ze hebben die brug zo hoog gemaakt omdat er heel grote zeeschepen onderdoor moesten kunnen.


Eenmaal over de brug, waren we dus in de nieuwe staat, Washington. Daar weken we een tijdje af van de US 101. Direkt na de brug was er een restarea waar ik koffie zette. Daar spraken we een jong stel, dat van Vancouver aan het fietsen was naar de Mexicaanse grens.In 40 dagen. Ik vroeg of ze niet af en toe bang waren vanwege  het verkeer, maar dat viel heel erg mee, zei de jongen, en de kustweg was zo mooi, dat ze het er wel voor over hadden.

In Washington was het opvallend rustig op de weg, ook, toen we weer op de US 101 waren. Soms helemaal niemand voor of achter ons. En boodschappen??? Nee, geen kijk op. Geen plaatsje, geen winkel, en nauwelijks huizen. We hadden een campground uitgezocht in  Bay Centre aan de Willapa Bay. Wat een paradijs hier, zeg! Het is een KOA-kampground en die hadden we dit jaar nog niet gehad. Enorm veel ruimte en er is bijna niemand . Ze hadden een kleine voorraad groceries, en ik kon me behelpen. Uit eten gaan, wat de bedoeling was op deze 49e trouwdag, was er niet bij, maar diezelfde 49 jaar (ervaring) zorgde er voor dat er toch iets behoorlijks uit de wok kon komen.
Eerst zaten we lekker in de zon wat te lezen en wat te scrabbelen, (ook met Arend en Herman )(nou ja, het heet WORDS), en daarna liepen we naar het strand. Het is het strand van de baai. Het idee dat ik daar misschien even kon zwemmen, omdat daar het water natuurlijk niet zo koud is, liet ik varen bij het zien van die enorme hopen en slierten wierH het zag er niet aantrekkelijk uit. Wim had het graag willen filmen, en echt, ik had m'n zwempak meegenomen.
Op het strand lagen ook enorme bomen. En hier naar toe rijdend hadden we ook al hele stukken vol dorre bomen gezien, en omgevallen bomen I(maakte een hele grijze indruk). De KOA-mevrouw zei desgevraagd, dat dat kwam door de HURRICANE in 2007 of daaromtrent.

Terug op de camping gingen we allebei douchen en haren wassen en daarna ging Wim bezig met het vuur, wat nog niet meeviel omdat het hout zo nat was. Hij werd er wel een beetje gefrustreerd door, omdat hij altijd zo'n goeie vuurtjesstoker was...............(Nou, ik ben ook p.v.ster geweest, hoor, en ik kan het ook!) Ik ging intussen bramen plukken, waarvan er massa's langs de rand van het terrein staan, zodat ik toch een feestelijk tintje (letterlijk) aan ons maal kon geven, en het niet bleef bij een eenvoudige macaroni-schotel....................... Ik liet de bramen overkoken, zodat ik ook iets had om gefrustreerd over te zijn, want heus, ik heb vaker bramen opgekookt!!!
ELS

zo mooi staan we hier