-zij gingen door het stof -
Einde reis.- Gister (woensdag) om half vijf thuis de poes begroet.
- Dinsdag om 9 uur local time reden we Vallejo uit en bewogen ons door het vier of vijf lanen (rijstroken is het Nederlandse woord) brede spitsverkeer naar Oakland, normaal een traject van 40 minuten, maar het werd het dubbele. In de VS kun je nooit rustig op de rechter rijstrook blijven omdat die voortdurend verandert in een 'exit only'. Je moet dus op de tweede rijstrook zitten, die soms opeens de derde van rechts is geworden. In elk geval passeren je aan de linker- en aan de rechterkant zware en lange vrachtauto's die als er even ruimte voor is net iets harder rijden dan ze mogen. Ik rij ook flink door, maar mijn motor is minder krachtig en ik rij gewoonlijk iets minder snel dan ik mag (op die wegen is dat meestal 55 mijl per uur). We stonden nooit helemaal stil, maar reden wel vaak heel langzaam, en het zicht dat je soms had op een paar mijl snelweg voor je was ontmoedigend van volheid. Ik vond het al jammer dat we niet een half uurtje eerder waren opgestaan, want de kar moest voor elven in Oakland zijn. Maar toen het verkeer naar Berkeley (links) en daarna San Francisco (rechts) was afgeslagen ging het vlotter en we waren toch nog ruim op tijd.
- Het afleveren ging buitengewoon vlot. Alles werd in orde bevonden, en de Wok-achtige pan die Els voor 14 dollar had aangeschaft werd vergoed; het inspectie-meisje en Els kregen zelfs dunkt me een persoonlijk contact toen Els veronderstelde dat het wel mannen geweest zouden zijn die enkele rare want kook-onhandige beslissingen hadden genomen over de werkplek aan het fornuis. Inspectie-meisje beaamde.
- Het is van de afleverplaats met zijn honderden RV's maar acht minuten lopen naar de BART, een metro-achtige sneltram, die ons via een makkelijke overstap in een goed uur naar het vliegveld bracht.
- Het machinale inchecken ging verbazend goed, en ook de boarding-passes van de vlucht Parijs-Amsterdam werden door het mechaniek aangereikt. Koffers ingeleverd (Els vroeg me net op tijd of ik mijn zakmes wel in de koffer had gedaan (nee werd ja)) en na een voorlopige controle mochten we naar binnen, waar we aten. Het eten was smakelijk, maar Amerikanen hebben kennelijk allemaal zulke goede gebitten, en grote monden, dat alles uit de hand gegeten kan worden. Els redt zich meestal, maar met een gedeeltelijke prothese heb je een mes nodig en een bord om een warmgemaakt salamigerecht of andere hap die je bij ons normaal op een bord krijgt eetbaar te maken. Met het mes-achtige plastic ding dat eventueel verstrekt wordt kun je een burger-achtig gerecht niet doorsnijden zonder dat het zijwaarts doorbuigt en dubbelklapt. Beetje knoeiboel dus.
- Een leesperiode van ruim een uur vulde de tijd tot de security-check, die eist dat je de laptop uit je rugzakje haalt, de schoenen uittrekt, alle metaal in opvangbakjes legt, en je laat betasten. Els haar zwachtel werd gewantrouwd en moest met een extra elektronische staaf bestreken. Toen ze nog magneetgevoelig bleef moest haar haar los en werd ze nogmaals, nu tot in de bilnaad, gefouilleerd. Allemaal voor eigen bestwil natuurlijk, we denken daar heel positief over.
- Een mooi en geweldig groot vliegtuig, en we zaten op een rij met twee stoelen, geen buren dus, tamelijk comfortabel. We zaten nu niet in een KLM-, maar in een Air France toestel. Dan ziet de stewardessen er anders uit, als de Françaises die het zijn, donker pakje, smal van stuk, prettig om te zien (net als de paar stewards die er ook waren). Els vond het personeel minder gedisciplineerd dan bij de KLM, ik heb dat niet opgemerkt. De repas die we kregen was uitzonderloijk lekker. Eerst een aperitief (ik nam champagne, dat was daar gewoon, Els appelsap, kon ook), de maaltijd zal ik niet beschrijven maar hij was gevarieerd en bestand uit vier gangen, met comme boisson twee glazen rode of witte wijn. Uiterst voldaan richtten we ons toen op de veelheid van mogelijkheden die je op zulke langdurige (wij tien uur) vluchten hebt. Els kijkt dan films, ik luister naar muziek en hou de geografie bij. - Het is buiten niet zo heel lang donker: jij racet met een rotvaart (duizend kilometer per uur gemiddeld) naar het oosten en het nachtelijk duister snelt je tegemoet (of door je heen) met een ongeveer even grote snelheid. Dat geeft een korte nacht, althans een vrij korte vier uur durende periode van nachtelijk duister. Els heeft daarin wat gedommeld, ik sliep tweemaal een uur. Het ontbijt, om een uur of kwart over tien Franse tijd was opnieuw uitstekend en copieus, we teerden erop tot we thuis waren.
- Tegen twaalven ontschepen, een half uur te laat, waardoor we ons moesten haasten voor de aansluitende vlucht om kwart voor één. Op Charles de Gaulle ben je namelijk niet zomaar bij je nieuwe gate, je moet eerst een minuut of tien met een shuttlebus en die liet in ons geval een kwartiertje op zich wachten. En voor de gate moesten we waratje weer onze schoenen uitdoen enzovoort. Toen we ongeveer als laatsten in het (veel kleinere) vliegtuig geladen waren waren konden we vanuit ons raampje zien dat een aanstormend wagentje met koffers zijn last in ons vliegtuig laadde: de onze waren erbij.
- Parijs-Amsterdam duurt netto nog geen uur, consumptie-technisch juist voldoende voor een blikje cola of iets dergelijks plus drie koekjes. Geen films of andere gadgets. Het was bewolkt, dus konden we geen aardrijkskunde doen.
- De trein van 14.29 uit Schiphol, 16.02 in Velp. Ik haalde de auto en we reden met koffers en handbagage soepel naar huis. Rozen zijn hier en daar nog goed bezig.
We dronken een glaasje wijn, door onze huiszitters voor ons klaargezet, Els bakte een ei, en we keken naar een opgenomen Maigret en gingen half tien, c.q. half elf naar bed.
Er zat bijna 24 uur tussen onze instap in de camper 's morgens en het uitstappen uit onze eigen auto in de middag van de volgende dag. Daarin één camper-rit, twee metro's, twee vliegtuigen, twee treinen en een stukje met de eigen auto. Misschien moeten we over tien jaar in een dergelijke situatie ergens een rustdag inlassen, maar ik zie zo gauw niet hoe of waar.
We reden 27 dagen met de camper en prijzen ons gelukkig met het mmoie weer, de overweldigende omgeving, het feit dat ongelukken ons bespaard zijn gebleven. De kapotte accu en Els haar lichte beschadiging waren pechjes waarzonder het bijna nooit gaat.
We vonden het schrijven van de blog leuk en de reacties plezierig. Het bleek moeilijk voor sommige lezers om hun reactie in het blog te krijgen; zij stuurden ons mailtjes.
Els wil hier niets meer aan toevoegen; ze heeft nu overigens haar repetitie-avond met NOVA. Probeerde vanmiddag even of het nog ging net de fagot. (Ja.) Liet zich vanwege de jetlag wel van huis ophalen, de repetitieruimte is aan de andere kant van Arnhem.
Een laatste opmerking van mij: zoals gezegd was het heel stimulerend om een blog te schrijven, maar als je het niet doet heb je meer ruimte voor andere dingen. Misschien ga ik Els voorstellen (ik heb hierover nog niet met haar gesproken) om het een volgende keer niet te doen, of minder, bijvoorbeeld eens of tweemaal per week
It was a pleasure.
Wim
6 oktober 2011
het ervaren van de Redwoods
- een van de doelen van de reis -
Geen opmerkingen:
Een reactie posten