Laatste etappe, Vallejo-Velp

 -zij gingen door het stof -

Einde reis.

- Gister (woensdag) om half vijf thuis de poes begroet.

- Dinsdag om 9 uur local time reden we Vallejo uit en bewogen ons door het vier of vijf lanen (rijstroken is het Nederlandse woord) brede spitsverkeer naar Oakland, normaal een traject van 40 minuten, maar het werd het dubbele. In de VS kun je nooit rustig op de rechter rijstrook blijven omdat die voortdurend verandert in een 'exit only'. Je moet dus op de tweede rijstrook zitten, die soms opeens de derde van rechts is geworden. In elk geval passeren je aan de linker- en aan de rechterkant zware en lange vrachtauto's die als er even ruimte voor is net iets harder rijden dan ze mogen. Ik rij ook flink door, maar mijn motor is minder krachtig en ik rij gewoonlijk iets minder snel dan ik mag (op die wegen is dat meestal 55 mijl per uur). We stonden nooit helemaal stil, maar reden wel vaak heel langzaam, en het zicht dat je soms had op een paar mijl snelweg voor je was ontmoedigend van volheid. Ik vond het al jammer dat we niet een half uurtje eerder waren opgestaan, want de kar moest voor elven in Oakland zijn. Maar toen het verkeer naar Berkeley (links) en daarna San Francisco (rechts) was afgeslagen ging het vlotter en we waren toch nog ruim op tijd.
- Het afleveren ging buitengewoon vlot. Alles werd in orde bevonden, en de Wok-achtige pan die Els voor 14 dollar had aangeschaft werd vergoed; het inspectie-meisje en Els kregen zelfs dunkt me een persoonlijk contact toen Els veronderstelde dat het wel mannen geweest zouden zijn die enkele rare want kook-onhandige beslissingen hadden genomen over de werkplek aan het fornuis. Inspectie-meisje beaamde.
- Het is van de afleverplaats met zijn honderden RV's maar acht minuten lopen naar de BART, een metro-achtige sneltram, die ons via een makkelijke overstap in een goed uur naar het vliegveld bracht.
- Het machinale inchecken ging verbazend goed, en ook de boarding-passes van de vlucht Parijs-Amsterdam werden door het mechaniek aangereikt. Koffers ingeleverd (Els vroeg me net op tijd of ik mijn zakmes wel in de koffer had gedaan (nee werd ja)) en na een voorlopige controle mochten we naar binnen, waar we aten. Het eten was smakelijk, maar Amerikanen hebben kennelijk allemaal zulke goede gebitten, en grote monden, dat alles uit de hand gegeten kan worden. Els redt zich meestal, maar met een gedeeltelijke prothese heb je een mes nodig en een bord om een warmgemaakt salamigerecht of andere hap die je bij ons normaal op een bord krijgt eetbaar te maken. Met het  mes-achtige plastic ding dat eventueel verstrekt wordt kun je een burger-achtig gerecht niet doorsnijden zonder dat het zijwaarts doorbuigt en dubbelklapt. Beetje knoeiboel dus.
- Een leesperiode van ruim een uur vulde de tijd tot de security-check, die eist dat je de laptop uit je rugzakje haalt, de schoenen uittrekt, alle metaal in opvangbakjes legt, en je laat betasten. Els haar zwachtel werd gewantrouwd en moest met een extra elektronische staaf bestreken. Toen ze nog magneetgevoelig bleef  moest haar haar los en werd ze nogmaals, nu tot in de bilnaad, gefouilleerd. Allemaal voor eigen bestwil natuurlijk, we denken daar heel positief over.
- Een mooi en geweldig groot vliegtuig, en we zaten op een rij met twee stoelen, geen buren dus, tamelijk comfortabel. We zaten nu niet in een KLM-, maar in een Air France toestel. Dan ziet de stewardessen er anders uit, als de Françaises die het zijn, donker pakje, smal van stuk, prettig om te zien (net als de paar stewards die er ook waren). Els vond het personeel minder gedisciplineerd dan bij de KLM, ik heb dat niet opgemerkt. De repas die we kregen was uitzonderloijk lekker. Eerst een aperitief (ik nam champagne, dat was daar gewoon, Els appelsap, kon ook), de maaltijd zal ik niet beschrijven maar hij was gevarieerd en bestand uit vier gangen, met comme boisson twee glazen rode of witte wijn. Uiterst voldaan richtten we ons toen op de veelheid van mogelijkheden die je op zulke langdurige (wij tien uur) vluchten hebt. Els kijkt dan films, ik luister naar muziek en hou de geografie bij. - Het is buiten niet zo heel lang donker: jij racet met een rotvaart (duizend kilometer per uur gemiddeld) naar het oosten en het nachtelijk duister snelt je tegemoet (of door je heen) met een ongeveer even grote snelheid. Dat geeft een korte nacht, althans een vrij korte vier uur durende periode van nachtelijk duister. Els heeft daarin wat gedommeld, ik sliep tweemaal een uur. Het ontbijt, om een uur of kwart over tien Franse tijd was opnieuw uitstekend en copieus, we teerden erop tot we thuis waren.
- Tegen twaalven ontschepen, een half uur te laat, waardoor we ons moesten haasten voor de aansluitende vlucht om kwart voor één. Op Charles de Gaulle ben je namelijk niet zomaar bij je nieuwe gate, je moet eerst een minuut of tien met een shuttlebus en die liet in ons geval een kwartiertje op zich wachten. En voor de gate moesten we waratje weer onze schoenen uitdoen enzovoort. Toen we ongeveer als laatsten in het (veel kleinere) vliegtuig geladen waren waren konden we vanuit ons raampje zien dat een aanstormend wagentje met koffers zijn last in ons vliegtuig laadde: de onze waren erbij.
- Parijs-Amsterdam duurt netto nog geen uur, consumptie-technisch juist voldoende voor een blikje cola of iets dergelijks plus drie koekjes. Geen films of andere gadgets. Het was bewolkt, dus konden we geen aardrijkskunde doen.
- De trein van 14.29 uit Schiphol, 16.02 in Velp. Ik haalde de auto en we reden met koffers en handbagage soepel naar huis. Rozen zijn hier en daar nog goed bezig.

We dronken een glaasje wijn, door onze huiszitters voor ons klaargezet, Els bakte een ei, en we keken naar een opgenomen Maigret en gingen half tien, c.q. half elf naar bed.

Er zat bijna 24 uur tussen onze instap in de camper 's morgens en het uitstappen uit onze eigen auto in de middag van de volgende dag. Daarin één camper-rit, twee metro's, twee vliegtuigen, twee treinen en een stukje met de eigen auto. Misschien moeten we over tien jaar in een dergelijke situatie ergens een rustdag inlassen, maar ik zie zo gauw niet hoe of waar.

We reden 27 dagen met de camper en prijzen ons gelukkig met het mmoie weer, de overweldigende omgeving, het feit dat ongelukken ons bespaard zijn gebleven. De kapotte accu en Els haar lichte beschadiging waren pechjes waarzonder het bijna nooit gaat.

We vonden het schrijven van de blog leuk en de reacties plezierig. Het bleek moeilijk voor sommige lezers om hun reactie in het blog te krijgen; zij stuurden ons mailtjes.

Els wil hier niets meer aan toevoegen; ze heeft nu overigens haar repetitie-avond met NOVA. Probeerde vanmiddag even of het nog ging net de fagot. (Ja.) Liet zich vanwege de jetlag wel van huis ophalen, de repetitieruimte is aan de andere kant van Arnhem.

Een laatste opmerking van mij: zoals gezegd was het heel stimulerend om een blog te schrijven, maar als je het niet doet heb je meer ruimte voor andere dingen. Misschien ga ik Els voorstellen (ik heb hierover nog niet met haar gesproken) om het een volgende keer niet te doen, of minder, bijvoorbeeld eens of tweemaal per week

It was a pleasure.

Wim
6 oktober 2011

 

het ervaren van de Redwoods

- een van de doelen van de reis -

Blik vanuit Vallejo

(Vacaville)

Maandag 3 oktober

Eigenlijk is er niks meer te schrijven.

(de arm is wel beter, maar wordt nog omzwachteld)

Na koude nacht vertrokken we van de campground, gingen in de stad (hoe moet je het anders omschrijven; lange straten vol winkels met giga parkeerplaatsen ervoor, en een paar bezinepompen.) De tank moet morgen driekwart vol zijn, dus hij hoefde niet helemaal meer vol bij deze tankbeurt. Ik maakte de ramen maar weer 's schoon.
Over de Interstate naar Vallejo (ligt 40 kilometer dichter bij Oakland) en beland op een campground, die voor ons heel geschikt is (nl aan de grote weg, dus we zijn morgen gemakkelijk weg), die Tradewinds RV park heet, maar die (dat) een voorbeeld is van een droefmakende camping. Asfaltcamping noem ik ze. En gravel. Wel een picknicktafel, en niet eens een wenig ruimte. We hebben ze erger gehad. Wel internet, gelukkig. We  waren er om 12 uur, dus eerst maar eens koffie gezet, en daarna de diepvrieslasagne die nog in de vriezer zat, opgewarmd en er een enorme sla bij gemaakt van alle resten sla, komkommer, tomaten, geitenkaas, eieren en kalkoensnippers die ik nog had. En de rest van de papieren en folders op volgorde gelegd en weggegooid wat te veel was. je wordt overspoeld met foldertjes, kaartjes, tijdschriften en krantjes en je kunt niet alles mee over vliegen. Een goeie repetitie van waar we allemaal in welke volgorde zijn geweest!
Ik had nog een paar teksten verzameld, die ik wil onthouden, vrnl van aan de kant van de weg.
Gisteren zag ik:
FARMERS FEED AMERICA en
BE CLEAN, GO GREEN. Vanmorgen was het: MEET US, MEET OUR COWS....

Verder zie je overal:
Buckle up, it's the law           (wel een aardig ritme)
en: Click it, or ticket

Bij wegwerkzaamheden staat vaak iets als:
keep America at work
of: your taxdollars at work.

Ergens in the middle of nowhere ineens een bord met aan weerszijden een Amerikaans vlaggetje, met de tekst;

God bless our troops

Dat vond ik zo schrijnend; dacht aan een echtpaar daar midden in de natuur van Oregon, die hun enige zoon naar een oorlog in het verre oosten had moeten laten gaan............
Soms zie je ineens een waarschuwing van God.
De mooiste in dit verband vond ik, en daarmee eindig ik dit blog:

PUZZLED?  God has answers........

En nu ga ik soppen. (en ook stoppen)
ELS:

Een paar globale gegevens over deze tocht.


- We reden 2230 mijl (3568 km), meer dan duizend mijl minder dan vorige keer.
- De benzine (regular, de goedkoopste) kostte gemiddeld 3,87 dollar per gallon, we betaalden in totaal 938 dollar voor de gebruikte 916 liter. Me dunkt zo'n 30 procent duurder dan twee jaar geleden.
- We reden gemiddeld ongeveer 9,2 mijl per gallon ofwel 3,9 km per liter. Deze camper was 27 voet lang, de vorige waren resp. 25 en 22 voet. Hoogte 12 voet, breedte weet ik niet precies. Hij was zwaarder, nam ook daardoor meer benzine.


Ons hoogste punt was 8600 voet, bijna 2600 meter, op de hellingen van de Mount Lassen.[We liepen even een eindje om door een saaie en vervelende buurt, met soms een wat apart tuintje]

We bezochten 19 campings, er waren geen slechte bij, sommige waren heel mooi.

De sta-gelden varieerden tussen 63 dollar (een keer) tot 29 dollar per nacht. Dan heb je alle electra en het water voor niets, en meestal een dumpmogelijkheid voor je vuil water en het toilet.

Alle campings waren uiterst rustig. Veel  RV's hadden een of meer pets aan boord, maar die gaven geen overlast; er zijn meestal ook stricte regels over wat je met ze mag doen (niet meenemen naar het mensentoilet, niet wassen in het openbaar, alleen uitlaten op de pet-terreintjes). Veelal waren het draag-pets, dan lopen meneer en mevrouw elk met hun beestje op de arm rond te wandelen. - Ik heb twee keer in de verte een haan  gehoord.


We hebben niet zo heel veel mensen ontmoet; de contacten zijn vriendelijk en oppervlakkig. Aan de groetmethode ben ik nog niet gewend, eigenlijk vergt die een dubbel wederwoord, terwijl de tijd daarvoor te kort is. Je wordt gevraagd hoe het vandaag met jou gaat; je antwoordt, goed, dank U, en hoe gaat het met U? De groetpartner zegt dan dat het ook bij hem of haar de situatie naar wens is. Maar zelfs een langzaam passeren laat voor deze uit wisseling vaak geen tijd.


Op een reis wordt een mens relativerender. Wat is eigenlijk 'gewoon'?


We gaan nu gewoon weer naar huis. Morgen gedoe met reizen. We stellen ons positief afwachtend op.

Wim.

(Vallejo, met regen)

***********

[We liepen om ons te vertreden nog even door de buurt: saai en vervelend. Soms was er een apart tuintje]

(apart tuintje)

Naar Vacaville

Toen we, nu twee jaar geleden, onze eerste tocht met een camper begonnen vanuit de afleverplaats Oakland, was er zoweel vertraging bij Cruise America, dat we pas tegen donker konden wegrijden. Ik had een kampeerterrein uitgezocht, maar door het donker en het drukke spitsverkeer misten we de afslag en de vierbaanswegen gaven weinig inlichtingen over campings langs de weg. Ik reed dus maar door. Els dacht een keer een afslag gezien te hebben met een camping, maar toen we 5 mijl van de grote weg af waren was het alleen maar donker en we keerden terug anaar de grote weg. Om een uur of negen vroeg Els, omdat ik stevig doorreed: Waar gaan we eigenlijk heen. Ik zei dat ik het niet wist. Ik vroeg haar om in Woodall's campinggids te kijken naar plaatsen waar we langs kwamen. En toen was daar Vacaville, op een verkeersbord en in Els haar gids. We hadden nog geen
TomTom, maar de gidsaanwijzingen waren perfect, en tegen tienen reden we een duistere camping binnen. Aan de deur van de office hing een telefoon, die werd beantwoord. Een slaperige maar aardige receptieman wees ons hoe we het terrein opmoesten en waar we konden staan, toonde ons de duistere restrooms en liet ons 40 dollar betalen. Wij waren opgelucht en gelukkig. Els moest de boodschappen die we bij de afleverplaats hadden ingeslagen nog opbergen, en we moesten ook nog kijken hoe we gingen slapen.
`Allemaal verleden tijd. Voor mij was het de vuurdoop in het Amerikaanse verkeer met zijn vele ook rechts passerende auto's. Het was dus een beetje nostalgisch dat we ditmaal vrijwillig Vacaville kozen als de laatste (misschien voorlaatste) camping van dez reis. We herkenden weinig: de ochtend na die avond gingen we al weer tijdig op pad naar Yellowstone in de verte, en ik herinner me nog dat ik 40 dollar veel geld vond voor een nacht staan. - Vandaag is het zonnig en licht en het was nu zondagochtend; toen was het vrijdagavond. De 150 mijl naar hier gleden rustig onder de wielen door.


Nadat we eerst, om half tien, in Red Bluff een Walmart bezocht hadden, een grote wens van Els om nog een keer te doen voor we weer naar Europa gingen. Ik kan me haar fascinatie door die overdonderdend grote winkel wel een beetje voorstellen. Ik ben terwijl zij een uurtje het winkelwezen van de VS savoureerde naar een I-pad twee en wat meer van zulke gadgets gaan staan kijken . Maar ik ben erg tevreden met mijn i-phone en heb alleen een cowboy-achtige strohoed op- en weer afgezet en ben koffie gaan drinken in de koffiehoek. Els had niet veel ingeslagen, dat is ook niet praktisch, maar ze was  content met wat ze gezien had. Een minpuntje was dat ze de enige boodschap die ze op haar lijstje had staan, thee, niet kon krijgen, omdat dit een zogeheten thee-loze Walmart was. Els kan het wel uitleggen.

een griepprik hadden ze wel voor je

- We zitten nu dus in Vacaville. Het toeval wil dat er aan deze buitenweg van V. twee campings vlak naast elkaar liggen, en dat we op de andere van de twee zijn terechtgekomen omdat onze oer-camping geen WIFI heeft. (In het grijze verleden van twee jaar terug waren we nog niet gespitst op deze voor ons nieuwe verworvenheid.) . Wat ik hier vertel is dus geen mooi rond verhaal. De werkelijkheid is soms een beetje storend.

Els schenkt de koffie in en vraagt wat ik allemaal zit te tikken over een dag waarin weinig is gebeurd. Ik zal het haar voorlezen. -

(zoekplaatje)

 Na een bezoek aan het zwembad is Els vanmiddag de vele verzamelde papieren gaan ordenen: wat nemen we mee, wat niet. En beslissingen gaan nemen: welke kleren blijven hier om gewicht te sparen, welke gaan mee terug. De laatste fase van deze reis is aangebroken. Morgen nog een dag ter vrije besteding tot een uur of vier. Daarna kleren in de koffers, opruimen en schoonmaken.

Wim

Ja, zo'n immense winkel en geen thee....Ze legden uit dat het geen Walmart SUPER store was en dat de groceries beperkt waren. En ze hadden wel thee, hoor, maar alleen heel grote pakken icethee! Nou, dan maar niet.
De reden dat ik het zo leuk vind in zo'n winkel? Nou, b.v. de toiletafdeling; soms hebben ze van die enorm handige dingen voor je tanden en kiezen. B.v. een superzachte tandenborstel, of eentje met zo'n opberghoesje erbij. En ik kijk altijd naar gewone haarspelden, en dat soort kleine handigheidjes. Nu was er natuurlijk de afdeling "back to school"; en ik ben gek op kleine schriftjes en nootboekjes, paperclips, en dat soort zaken. Ik vrees dat Herman dat van mij heeft geerfd; hij is als 4-jarige eens betrapt op wegnemen van....een doosje punaises ("ze waren zo leuk gekleurd")
. Ik heb dit keer een doosje RONDE paperclips gekocht en een pakje magneetjes met een glazen knopje, allemaal heel onbelangrijk en klein, maar erg leuk. Ik kan het niet helpen; ik geniet er van. Ook van stickertjes en etiketjes en zo. Een afwijking dus, maar ach, er zijn ergere.
Dag zonder belevenissen. Wel lekker gezwommen, in groot zwembad (wel 12 flinke slagen lang).
ELS

Lassen

Lassen's Peak ((later zat hij in de wolken)

Zaterdag 1 oktober

Als je inzoomt (met googlemaps) op Lassen Volcanic National Park, krijg je waarschijnlijk een klein idee van wat wij vandaag hebben "gedaan". We vertrokken uit Redding, oostwaarts, de wildernis in, tot aan de ingang van het Park, reden de enige weg door dat park met uitstappen hier en daar, en reden er vervolgens een aantal uren later zuidelijk weer uit, gingen weer westwaarts, en kwamen terecht in Red Bluff (wie verzint het?) , dat ook weer aan de Interstate 5 ligt, maar dan 45 mijl ten zuiden van Redding.
Het lijkt niet veel, we zijn maar 45 mijl "opgeschoten", maar we hebben in die 45 mijl, (die voor ons 130 was) weer zo veel gezien en meegemaakt, dat we een zeer voldaan gevoel hebben, en tevreden en moe zijn, en vooral ook blij dat het allemaal zo goed is verlopen. Wim is echt een begaafd berg-rijder!!!
We vertrokken met bewolking, die toen we al ver in de bergen waren, en de parkingang al naderden, plots verdween en plaats maakte voor blauwe lucht met zon.
Er is veel te doen in Lassen. In feite was het het belangwekkendste en daardoor het populairste vulkanische gebied (het park is in 1926 gesticht) tot 1980, toen de St Helens uitbarstte en daarna een grotere trekpleister werd.
De laatste uitbarstingen in Lassen waren in 1915, en ook daar zijn dus foto's van en zelfs een film. Ik merk dat zoiets spektakulairder wordt naarmate het korter is geleden en je de gebeurtenissen kunt afmeten aan b.v. je eigen leven. 1915 is wel lang geleden, maar mijn ouders leefden al, dus zo lang geleden is het ook weer niet!
Het park (groot ongeveer 800 km2  ) is bergachtig en vol wandelpaden in allerei graden van moeilijkheid. Aantrekkelijke namen als Devastated area, Emerald Lake, Sulphur Works, Dream Lake, Drake Lake, Hot Spring's Valley lokken uit tot uitstappen en lopen. Dat deden we dus; De grootste wandeling ( en het meeste klimmen) was naar de Hot Spring's valley ofwel Bumpass Hell, waar je na je geklim ineens overvallen wordt door zwaveldampen en tussen de mudpoles loopt met kokende modder.De auto stond op de enorme parkeerplaats, die we steeds kleiner zagen worden tijdens onze klim. Het was er behoorlijk koud vanwege de hoogte en de harde wind. Toen we terugwaren op de parkeerplaats, heb ik een kopje thee gezet in de camper.........(voordeel camper)
-  Onze vakantie nadert het einde. We hebben weer veel moois gezien. Ik had gisteren niet verwacht dat we vandaag nog weer zo'n prachtig gebied zouden verkennen! Hier aangekomen puften we eerst wat uit met een glaasje, daarna maakte ik een macaronischotel met kaas; ik zit al een paar dagen uit te rekenen wat ik nog nodig heb, en probeer alles zo'n beetje op te maken. Wat niet helemaal lukt, maar ach.............onze 2 kg pot yoghurt is bijna leeg!
Wat we morgen gaan doen is nog niet duidelijk. Overmorgen willen we in Vacaville aankomen voor de laatste nacht en eventueel kunnen we daar ook morgen al heen gaan, als er tenminste iets te wandelen of te zien is in de omgeving.
De afwas is klaar en ik ga koffie maken voor de eminente chauffeur en mezelf.

we naderen Bumpass Hell

kokend water, vreemde kleuren

ELS
.***********************************************************************************.
- Rectificatie: Mount Shasta is niet 7, maar 4,5 km. hoog

- Nog wat over vandaag. Els heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een stevige wandelaar. In vroeger jaren had ze altijd problemen met haar voeten. Onze doe-vakanties waren fietstochten, in Frankrijk, Engeland, Italië, Duitsland, nooit wandelingen, omdat Els zei dat ze dat niet kon. Ik denk nu dat we daar toch eens serieus over moeten nadenken. Vandaag maakten we wel geen erg lange,(kleine twee uur)  maar toch 'semi-strenuous' tocht met nogal wat hoogteverschil in een striemende wind, op 2500 meter. En toen we weer bij de camper terug waren: wel moe maar meteen thee zetten. We zullen als we weer thuis zijn de SNP-catalogus ter hand nemen.
- De trouwe lezer van deze (dit?) blog herinnert zich hoe Els op de camping in Florence vond dat ze de grote weg zo goed kon horen: we stonden toen dicht bij zee en het was in feite het geluid van de branding. Wel, tijdens de wandeling merkte Els wederom op dat je daar het verkeer van de weg zo goed kon horen. Een ondoordachte opmerking, want de bewuste weg werd maar door een enkele auto bereden, je had de straat vrijwel voor jezelf alleen. Het geluid was ook ditmaal een natuurprodukt: het vrijwel permanente geraas van Big Boiler.

Els in de buurt van Big Boiler

Big Boiler is een van de bijzondere dingen in het gebied van Bumpass Hell,volgens het bordje de heetste 'fumarole' (natuurlijke stoomketel) van de wereld.
- Els vertelde van de ons vertelde verminderde belangstelling voor dit vulkanische park door de recente concurrentie van Mt. St. Helens. Maar tussen 1914 en 1921 zijn hier 300 uitbarstingen geweest (in 1915 dus de spectaculairste) en het gebied is nog steeds erg in trek. De educatieve
doelstellingen zijn overal duidelijk. Beide vulkaan-parken zijn overigens ver van de bewoonde wereld, je gaat er niet eventjes heen.

Wim
=======

-